น้องสาวของแฟนเก่า

@> 30 นาทีต่อมา ผับ KAI 🍻

"โผล่หัวมาได้สักทีนะมึง...นัดพวกกูทุ่มครึ่ง มึงโผล่หัวมาตอนสามทุ่ม ???" ไฟเพลิงเอ่ยปากขึ้นทันทีเมื่อเห็นโอโซลเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาในห้อง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจปนหงุดหงิดชัดเจน

โอโซลปรายตามองคนที่กำลังบ่นอุบ ก่อนจะกระตุกยิ้มบาง ๆ และทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหรูอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

"......บ่นอะไร มาตอนไหนสุดท้ายกูก็จ่ายไม่ใช่รึไง" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ ผิดกับเพื่อนร่วมวงเหล้าที่เหมือนจะพร้อมซัดเขาได้ทุกเมื่อ

"เออ...ไอ้คนรวยโคตร ๆ...รู้หรอกว่าบ้านรวย...แต่มึงเป็นคนนัดพวกกูไหม...แต่ก่อนไม่เห็นเคยมาสาย...ไปไหนมาวะ" ไฟเพลิงยังไม่ยอมจบ พ่นคำถามชุดใหญ่ใส่โอโซลทันทีด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง

"คอนโดคะนิ้ง" คำตอบของโอโซลเรียบง่ายและตรงไปตรงมาแบบไม่คิดจะปิดบัง

"คอนโดน้องคะนิ้ง ???????" ไฟเพลิงถึงกับวางแก้วเหล้าในมือลงทันที ร่างเอนตัวไปข้างหน้า ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

"ไปทำไมวะ...หรือว่ามึงกับน้อง...ป๊าบ ๆ...กันแล้ว ?" ไฟเพลิงหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับผิด พร้อมทำท่าตบมือประกอบคำพูด

"ป๊าบเชี้ยอะไร กูแค่ไปส่งน้องเขา" โอโซลถอนหายใจ กลอกตาน้อย ๆ กับความคิดเพื่อน

"น้อง? เดี๋ยวนี้มึงเรียกน้องคะนิ้งว่าน้องแล้วเหรอ แต่ก่อนเห็นเรียกยัยนั่นยัยนี่ตลอด" ไฟเพลิงยังคงไม่หยุด ซักไซ้แบบไม่ลดละ

"กูจะเรียกอะไร ยังไง แล้วมึงจะเสือกอะไรด้วย..." น้ำเสียงเริ่มติดรำคาญปนหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ยังประคองอารมณ์อยู่ในขอบเขต

"กูก็แค่สงสัย...นี่แปลว่าคนในสตอรี่ที่มึงลงคือน้องคะนิ้งงั้นเหรอ ?" ไฟเพลิงถามต่อทันที ไม่สนใจอาการไม่สบอารมณ์ของเพื่อน

".......ถ้ามึงฉลาด มึงก็ไม่น่ามาถามกูนะ..." โอโซลพูดพร้อมเลิกคิ้วใส่เพื่อนอย่างเบื่อหน่าย

"อ้าวไอ้นี่..." ไฟเพลิงชะงักไปนิด แล้วทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกเสียงของอีกคนขัดจังหวะ

"มึงก็หยุดซักไซ้มันสักทีเถอะไอ้เพลิง ซักประวัติมันสะยิ่งกว่าแม่..." รามสูรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปราม พร้อมส่งแก้วเหล้าไปให้โอโซลอย่างรู้ทันสถานการณ์

โอโซลยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี รับแก้วเหล้ามาจากมือเพื่อนก่อนกระดกเข้าปากราวกับไม่แคร์สิ่งใด แววตาคมยังคงเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เดาไม่ออก

"เออ...กูไม่ถามแล้วก็ได้ ใช่สิ...กูมันไม่สำคัญ พวกมึงไม่แคร์กูแล้วใช่ไหม ดี งั้นคืนนี้กูจะดื่มให้มึงล่มจมไปเลยไอ้โซล มึงคอยดู!" ไฟเพลิงพูดเสียงดังพร้อมลุกพรวดขึ้น เดินไปที่บาร์ข้างห้องพร้อมยกมือเรียกบริกรอย่างเอาเรื่อง

บรรยากาศในห้องที่เคยครึกครื้นกลับเงียบลงชั่วครู่ โอโซลเพียงมองตามหลังเพื่อนอย่างขำ ๆ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ ...เขารู้ว่าไอ้เพลิงมันแค่หวง แค่ห่วง และแค่...อยากรู้ แต่บางเรื่อง...มันก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้หมด

@โอโซล & รามสูร

"กูถามมึงจริงๆเหอะ ที่มึงเข้าหาคะนิ้งตกลงมึงคิดจะทำอะไรกันแน่วะ... : รามสูรตัดสินใจถามไฟเพลิงออกไป อันที่จริงเขาสงสัยตั้งแต่ตอนที่โทรหาโอโซลแล้ว แต่ยังไม่กล้าถามออกไปตอนนั้น..

"ทำอะไรที่มึงถามคืออะไร ?

"มึงก็รู้แล้วนิ ว่าคะนิ้งเป็นน้องสาวของน้ำอิงแฟนเก่าของมึง แล้วมึงจะเข้าหาน้องเขาเพื่อ ? : รามสูร

"น้องสาวแล้วไง ไม่ใช่คนเดียวกันสักหน่อย..

"ไอ้โซล ! กูขอเตือนมึงไว้ก่อน ถ้ามีจะใช้คะนิ้งเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นน้ำอิง มึงหยุดความคิดแบบนั้นไปได้เลย มึงก็รู้ว่าการถูกหลอกมันรู้สึกแย่แค่ไหน..

"หึ...มึงเห็นกูเป็นคนปัญญาอ่อนขนาดนั้นเลยรึไง...เกลียดคนนั้นแล้วมาลงกับคนนี้..มึงดูละครมากไปรึเปล่า

"แล้วที่มึงทำอยู่มันหมายความว่ายังไง.. ..แต่ก่อนมึงแทบจะไม่สนใจเขา แต่พอมึงรู้ว่าคะนิ้งเป็นน้องสาวของน้ำอิงมึงกลับเดินเข้าหาเขาสะงั้น : รามสูร

"กูไม่ได้คิดจะแก้แค้นบ้าบออะไรทั้งนั้น คนอย่างกูแยกแยะได้ว่าใครเป็นใคร ไม่ตัดสินใครเพียงเพราะเป็นน้องสาวของคนที่กูเกลียดหรอก

"แล้วที่มึงทำอยู่คืออะไร..ไม่ว่ากูจะคิดหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้า..กูก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี....นอกจากว่ามึงจะชอบน้องคะนิ้งแล้วจริงๆ... : รามสูร

"ก็ใช่ไง....

".........????.. อย่ามาทำเป็นเล่น คนใจแข็งอย่างมึงเนี้ยนะ...จะชอบใครได้ง่ายๆภายในไม่กี่เดือน : รามสูร

"กูเคยพูดเล่นเหรอ ..

"นี่มึงชอบคะนิ้ง ??? : รามสูรถามย้ำอีกครั้ง เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เคยปิดตายหัวใจอย่างโอโซล จะยอมเปิดใจให้ใครง่ายๆ ไม่ทันจะข้ามเดือนด้วยซ้ำ

"อืม..

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? : รามสูร

"ไม่รู้ว่ะ....รู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมพรางเด็กดื้อคนนั้นแล้ว

"ดูมึงจะมีความสุข..เวลาพูดถึงคะนิ้ง..ชอบเขาจริงๆใช่ไหม... : รามสูร

"คนอย่างกูถ้าชอบก็บอกว่าชอบ มึงก็รู้ว่าถ้ากูบอกชอบใคร กูชัดเจนเสมอ..

"แล้วน้องเขารู้หรือเปล่าว่ามึงชอบเขา...วันนี้ตอนแข่งกีฬาเหมือนเขาเมินมึง.. : รามสูร

"กูยังไม่ได้บอก..

"แล้วมึงรอฤกษ์รอยามอะไร ทำไมไม่บอกเขาไป ไม่ใช่เขาได้ยินที่เราคุยกันในผับแล้วถอดใจเลิกชอบมึงไปแล้วเหรอ.. : รามสูร

"ถ้าบอกตอนนี้..มึงคิดว่าคะนิ้งจะเชื่อกูไหม....ในเมื่อกูเคยพูดไม่ดีออกไป...ป่านนี้คงคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง

"แล้วมึงจะปล่อยไว้แบบนี้ ???? : รามสูร

"เรื่องของกูกับคะนิ้ง ถ้าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งวิ่งเข้าหา คนๆนั้นควรจะเป็นกูไม่ใช่น้อง...

"แปลว่ามึงจะจีบเขา..? : รามสูร

"อืม...อดีตมันกลับไปแก้ไขไม่ได้... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในปัจจุบันเท่านั้นถึงจะมีความหมาย...

"แล้วมึงไม่กลัวว่าน้องจะปฏิเสธมึงเพราะมึงเคยเป็นแฟนกับพี่สาวของเธอเหรอ : รามสูร

"กูไม่ยอมให้คะนิ้งปฏิเสธกูได้หรอก...ยังไงคะนิ้งก็ต้องเป็นเมียกู..เป็นแม่ของกูลูกในอนาคต ยังไงซะผู้หญิงสารเลวคนนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคะนิ้ง เป็นลูกต่างแม่ที่ไม่ถูกกันด้วยซ้ำ นิสัยถึงได้โคตรแตกต่างขนาดนั้น

"เมีย ? แม่ของลูก ? นี่มึงคิดไปไกลขนาดนั้นเชียวเหรอวะไอ้โซล ?? : รามสูร

"...เจอคนที่ใช่ก็ต้องคว้าเอาไว้ให้อยู่มือ...จะเสียเวลาชีวิตไปทำไม...

"เออ...ตั้งเป้าหมายไว้ไกลซะเหลือเกิน น้องพึ่งจะอยู่ปีหนึ่ง แฟนก็ยังไม่ได้เป็น มึงยกให้เขาเป็นแม่ของลูกเลยเหรอ ร้ายกาจเกินไปแล้วไอ้โซล : รามสูรถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ รู้ดีว่าเพื่อนรักเป็นคนยังไง ถึงภายนอกจะดูนิ่ง แต่ถ้าได้เอ่ยปากบอกว่ารักว่าชอบใครแล้ว เชื่อเหลือเกินว่าทุกคำพูดของเขามันเชื่อได้เสมอ