เมิน

@1 สัปดาห์ต่อมา > การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย

การแข่งขันกีฬาบาสเก็ตบอลหญิงรอบชิงชนะเลิศระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะแพทย์ศาสตร์เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศคึกคักทั่วทั้งโรงยิม นักศึกษาแทบทุกคณะต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาแย่งที่นั่งกันจนแน่นขนัด บางคนถึงขั้นยืนเบียดอยู่ริมรั้วสนามเพื่อไม่ให้พลาดแม้เพียงวินาทีเดียว โดยเฉพาะฝั่งกองเชียร์คณะแพทย์ ที่ดูจะหนาแน่นเป็นพิเศษชนิดที่ว่าเสียงเชียร์แทบกลบลำโพงประกาศ

“ทำไมแมตช์นี้คนเยอะจังเลยวะ... รอบก่อนๆไม่เห็นจะเยอะขนาดนี้...”ไฟเพลิงบ่นพึมพำ พลางเหลือบมองไปรอบตัวอย่างไม่เข้าใจ บรรยากาศวันนี้มันต่างจากแมตช์อื่นอย่างเห็นได้ชัด

“ก็คงจะมาดูสาวๆแข่งล่ะมั้ง” รามสูรตอบเรียบๆ ขณะยืนกอดอกพิงเสา เสียงรอบข้างยังดังไม่หยุดจนต้องตะโกนคุยกัน

“สาวๆคณะเรา ไม่เห็นจะมีใครน่าเชียร์...” ไฟเพลิงเบ้ปากเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เพราะทีมฝั่งวิศวะของเขาก็ใช่ว่าจะมีใครหน้าตาสะดุดตาเท่าไหร่

“ก็คงจะมาเชียร์คณะแพทย์... เห็นว่ากัปตันทีมนี้ฮอตไม่เบา หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทอดสะพานจีบกันเป็นแถว...” รามสูรพูดโดยไม่มองหน้าเพื่อนด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ลืมจะโยนข้อมูลที่ได้ยินมาให้

“ใครวะ...ฮอตขนาดนั้นเชียว?” ไฟเพลิงเลิกคิ้วขึ้นสูง สีหน้าเริ่มอยากรู้มากกว่าเดิม

“ไม่รู้ดิ...กูก็เพิ่งได้ยินเขาลือกันตอนมาถึง... เห็นว่าแมตช์นี้ลงแข่งด้วย เดี๋ยวออกมาก็รู้เองแหละ มึงจับตาดูให้ดี” รามสูรยังคงวางท่าทางนิ่งเฉย ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ประเด็นใหญ่ในชีวิต แต่ก็ไม่ลืมจะกระตุกต่อมอยากรู้ของเพื่อนให้ตื่นตัวต่อ

“พวกมึงเลิกคุยกันได้แล้ว นักกีฬากำลังจะลงสนาม...”

โอโซลเอ่ยเสียงห้วน ขณะเดินมาหยุดยืนข้างๆ ทั้งสองคน สีหน้าของเขาไม่บอกอารมณ์ใด แต่ในแววตานั้นกลับแฝงความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด การที่เขาต้องมานั่งดูการแข่งขันในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะใจอยาก แต่มันคือ ‘หน้าที่’ ในฐานะประธานคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ โดยเฉพาะเมื่ออาจารย์ถึงขั้นเรียกไปย้ำแบบไม่รับคำปฏิเสธ โอโซลจึงจำต้องยอมแบกร่างตัวเองมานั่งติดขอบสนามอย่างจำใจ

และทันทีที่เสียงประกาศรายชื่อนักกีฬาเริ่มต้นขึ้น เสียงโห่ร้องก็ดังสนั่นลั่นทั่วทั้งยิมผู้เล่นแต่ละคนทยอยเดินออกมาจากข้างสนามภายใต้เสียงปรบมือ บางคนได้รับเสียงเชียร์จางๆ แต่เมื่อถึงรายชื่อสุดท้าย เสียงทั้งยิมก็แทบระเบิด ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งทำหน้าที่กัปตันทีมคณะแพทย์ศาสตร์ในชุดนักกีฬาเสื้อแขนกุดตัวโคร่งพอดีตัว กับกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาว ผูกผมมวยสูงเปิดหน้าผาก ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็กเรียวของเธอดูน่ารักสดใสเข้าไปใหญ่ เธอดูน่ารัก น่าเอ็นดูจนใครต่อใครต่างอยากได้มาเป็นแฟน ยิ่งรอยยิ้มหวานๆที่ส่งออกมาพร้อมมือไม้ที่โบกทักทายกองเชียร์นั้น ทำเอาหนุ่มๆหัวใจพองโต ยิ้มตามจนแก้มจะฉีกถุงหู คนอะไรนดาเมจรุนแรงต่อหัวใจเสียจริง

“นั่นมัน...น้องคะนิ้งนี่...น่ารักฉิบหาย"

ไฟเพลิงอุทานขึ้นด้วยเสียงอึ้งปนทึ่ง ราวกับโดนลูกบาสอัดใส่กลางอกเต็มแรง ดาเมจรุนแรงของหญิงสาวคนนี้มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ทว่า...ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้สึก แต่คนที่นั่งนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน..สีหน้าที่เรียบนิ่ง กลับดูหงุดหงิดขึ้นนมาดื้อๆ

โอโซลไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่เบือนหน้าไปอีกทาง เลี่ยงไม่ให้ใครอ่านสีหน้าได้ แต่ใครบางคนกลับสังเกตทัน รามสูรแค่ปรายตามอง...และรู้ได้ทันที

"ไม่ยักจะรู้ว่าน้องเล่นกีฬาเป็นด้วย เห็นตัวเล็กๆ เก่งไม่เบาเลยนะเนี้ย ได้เป็นถึงกัปตันทีม : รามสูรยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกเอ็นดู และที่สำคัญเขาตั้งใจพูดให้เพื่อนอีกคนของเขาได้ยิน

"น่ารักเป็นบ้า ปกติกูก็ว่าน้องน่ารักแล้วนะ ยิ่งใส่ชุดกีฬาแบบนี้ แม่ง..โคตรน่ารัก : ไฟเพลิง

"น่าเสียดาย : ไฟเพลิง

"เสียดายอะไรวะ : รามสูร

"เสียดายแทนไอ้โซลไง... ถ้ามันไม่พูดแบบนั้น ป่านนี้คงไม่ต้องถูกเขาเมิน... : ไฟเพลิง

"ใครเมินใคร มึงพูดดีๆไอ้เพลิง : โอโซลเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน ปากเอ่ยพูดกับไฟเพลิง แต่สายตากละบจับจ้องไปที่คนในสนามไม่ยอมลดละ

"หรือไม่จริง...ตั้งแต่วันที่เจอกันในโรงอาหารกูก็ไม่เห็นน้องจะสนใจอะไรมึงเลย ขนาดมึงนั่งจ้องเขา เขายังเมิน ไม่สนใจมึงเลยสักนิด สมน้ำหน้า : ไฟเพลิง

"ไอ้เพลิงมึงชักจะพูดมากเกินไปแล้ว

"พูดความจริงทำเป็นโมโห.... : ไฟเพลิง

"มึงก็อย่าไปปั่นมันนักเลยไอ้เพลิงมึงก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไง...ดูโน่นเขาจะแข่งแล้วโน่น

"สู้ๆนะค๊าบ...น้องคะนิ้ง.. : ไฟเพลิงตั้งใจตะโกนออกไป โดยไม่สนใจสายตาจ้องมองของเพื่อนรักแม้แต่น้อย

โอโซลได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงตลอดการแข่งขัน โดยเฉพาะช่วงพักครึ่ง ที่มีหนุ่มๆต่างรุมขายขนมจีบ ส่งน้ำส่งผ้าเย็นให้คะนิ้งไม่ขาด ก็รู้ว่าเธอน่าตาน่ารักแต่ไม่คิดว่าจะฮอตในหมู่หนุ่มๆขนาดนี้ คนหน้านิ่งได้แต่ถอนหายใจ และนึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เห็นอยู่บ่อยๆ

เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง โดยผลการแข่งขันคณะแพทย์ศาสตร์ชนะคณะวิศวะกรรมศาสตร์ไปอย่างขาดรอย โดยการทำแต้มของกัปตันทีมอย่างคะนิ้ง คนเป็นน้องยิ้มทักทายกับทุกคนก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องพักนักกีฬา โอโซลที่ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีนัก ลุกพรวดพราดขึ้นจากที่นั่งก่อนจะเดินตรงไปยังประตูทางเข้าห้องพักที่คะนิ้งพักอยู่ ยืนรออยู่นาน ก็ไม่เห็นคนเป็นน้องเดินออกมาสักที เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง นักกีฬาคนอื่นๆเดินออกมากันหมดแล้ว เหลือเพียงคะนิ้งที่ยังไร้แม้แต่เงา เขาจึงตัดสิ้นใจเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬาหญิง เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร มีเพียงคะนิ้งที่กำลังนั่งพักสายตาอยู่ เขาจึงถือวิสาสะล็อคห้องจากด้านใน ไม่ให้ใครเข้าออก

ทางด้านของคนเป็นน้องเมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีใครเข้ามาในห้อง จึงลืมตาขึ้นพร้อมกับหันมามองตามเสียงนั้น

"เฮียโซล !

"................ โอโซลที่เห็นว่าคะนิ้งจ้องมองมาทางตน คนเป็นพี่ถึงได้รู้ตัวว่ากำลังทำในสิ่งที่ตนเองไม่เคยคิดจะทำมาก่อน คือการเดินเข้าหาผู้หญิง ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่ไม่รู้อะไรดลใจเขาให้ก้าวขาเดินมาถึงที่นี่ เขาพยายามเก็บอาการ ไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร จึงได้แต่ทำเป็นนิ่ง กอดอกยืนมองคนเป็นน้องอยู่แบบนั้น

"เข้ามาได้ยังไงคะ...นี่มันห้องพักนักกีฬา...

"ฉัน..มาหาเพื่อน นึกว่าเพื่อนอยู่ที่นี่ เลยเดินเข้ามาดู...

"เพื่อนเหรอคะ ??

"อืม...

"หนูว่าเฮียน่าจะเข้าใจผิดแล้วนะคะ ในห้องนี่มีแค่หนูคนเดียว คนอื่นๆเขากลับกันหมดแล้ว..เพื่อนที่เฮียตามหาก็คงจะกลับแล้วมั้งคะ..

"งั้นเหรอ...แล้วทำไมเธอถึงยังไม่กลับ

"กำลังจะกลับแล้วค่ะ...

คะนิ้งหยิบกระเป๋าเป้ของตนเอง กำลังจะเดินผ่านหน้าโอโซลไป โอโซลรีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ เมื่อเห็นอาการที่แปลกไปของคนเป็นน้อง เธอยังคนพูดคุยกับเขาได้ตามปกติ แต่ที่เปลี่ยนก็คงจะเป็นการกระทำและสายตาของคนเป็นน้อง น้ำเสียงที่ไม่หวานหูอย่างแต่ก่อน ตั้งแต่เขาคุยกับเธอ คะนิ้งไม่เคยหันมามองเขาเลยสักนิด สายตาที่เคยสดใสในวันนี้ วันนี้ดูเหมือนมันจะนิ่งเฉยไม่แสดงอาการใดๆออกมา...ทั้งที่บอกตัวเองว่าไม่สนใจการกระทำเหล่านั้นของเธอ แต่ทำไมอีกด้านของความรู้สึกมันกลับสวนทางกันอย่างห้ามไม่อยู่ ก็รู้ตัวเองดี ว่าตกหลุมที่คะนิ้งขุดเขาไว้แล้ว แต่เขาแค่ไม่ยอมรับความจริงก็เท่านั้น