อารมณ์แปรปรวน

@20 นาทีต่อมา > คอนโดคะนิ้ง

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" คะนิ้งกล่าวขอบคุณเมื่อมาถึงคอนโดที่ตัวเองพักอยู่ เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ขณะปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่เปิดประตู คนตัวเล็กตั้งใจจะลงจากรถ แต่จังหวะนั้นเองกลับต้องชะงัก เมื่อประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่ยังคงล็อกไว้

".....???....."

คะนิ้งหันไปมองหน้าคนขับอย่างงุนงง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

"ขอเข้าห้องน้ำหน่อย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ โดยที่ไม่มองหน้าคนข้างๆ ด้วยซ้ำ

"ห้องน้ำ?" คะนิ้งทวนคำ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"อืม.." อีกฝ่ายตอบสั้นๆ พร้อมพยักหน้าน้อยๆ ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

"อ่อค่ะ... ชั้นล่างเฮียเดินตรงไปเลี้ยวซ้าย อยู่ติดกับบันไดหนีไฟ" เธอชี้แจงเส้นทางพลางยิ้มจางๆ อย่างสุภาพ

"ฉันหิวน้ำด้วย...ขอขึ้นไปกินน้ำหน่อย" คำพูดนั้นทำเอาคะนิ้งถึงกับนิ่งค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะหันขวับมามองหน้าเขาเต็มตา

".....หมายถึงขึ้นห้องหนูเหรอคะ?"

"อืม..."

สายตาเขาจริงจังจนเธอเริ่มลังเล คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างคิดไม่ตก ความรู้สึกบางอย่างบีบรัดกลางอกเบาๆ เธอรู้ดีว่าเฮียโซลไม่ใช่คนพูดเล่นโดยไร้เจตนา

"...........?" คะนิ้งมองหน้าคนเป็นพี่อีกครั้ง ความสับสนฉายชัดบนใบหน้า—เมื่อกี้ก่อนมาถึงก็แวะร้านสะดวกซื้อกันแท้ๆ แล้วทำไมถึงไม่ซื้อน้ำติดมือมาด้วย

"กลัวอะไร ฉันไม่ทำอะไรเด็กน้อยอย่างเธอหรอก" น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับชวนให้หัวใจเต้นแปลกๆ

"ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย" เธอตอบทันควัน แต่ก็หลบสายตาอย่างประหม่า

"แต่หน้าตาท่าทางเธอมันกำลังฟ้อง" เขาพูดพลางมองสบตาเธอเหมือนอ่านทุกความคิดได้ทะลุหมด

คะนิ้งถอนหายใจแรงอย่างหงุดหงิดกับความมั่นหน้าของเขา ก่อนจะเบ้ปากใส่

"เห้อ! งั้นก็เชิญเฮียโซลขึ้นไปดื่มน้ำปัสสาวะที่ด้านบนได้เลยค่ะ..." เธอประชดเสียงสูง พลางเปิดประตูลงจากรถอย่างไม่สบอารมณ์

"หึ..." คนเป็นพี่ยิ้มบางๆ ออกมา เมื่อเห็นท่าทางนั้น ความมุ่ยปนขัดใจของเธอในแบบเด็กดื้อกลับดูน่ารักจนเขารู้สึกเอ็นดูอย่างประหลาด เป็นความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด... แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้

@ห้องของคะนิ้ง

"เชิญตามสบายเลยนะคะ ห้องน้ำอยู่ทางด้านซ้ายมือ..."

คะนิ้งเอ่ยเชิญอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินตรงไปยังโซนครัวเพื่อเตรียมน้ำดื่มให้คนเป็นพี่ โดยไม่ทันได้สังเกตสายตาคมกริบที่กำลังจับจ้องไปรอบห้อง

"..........."

โอโซลไม่พูดอะไร เขาก้าวเดินอย่างเงียบเชียบไปทางห้องน้ำ แต่สายตากลับกวาดมองทั่วห้องพักสีขาวสะอาดตา ห้องของเด็กดื้อๆซนๆแบบคะนิ้ง กลับเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าแปลกใจ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างมีระบบ แม้กระทั่งแจกันดอกไม้แห้งเล็กๆริมหน้าต่างก็ยังดูเข้ากันกับบรรยากาศ เขาเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ ก่อนจะออกมาสักพักแล้วเดินไปนั่งบนโซฟาสีครีมนุ่มสบาย ร่างสูงเอนพิงเบาๆ สายตาคมจ้องมองไปยังแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่กำลังยืนรินน้ำอย่างตั้งใจในมุมครัว เสี้ยวหน้าของเธอสะท้อนแสงไฟในห้องอย่างนุ่มนวล มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดกล้องหน้าแล้วเซลฟี่อย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาราวฟ้าประทานในมุมสบายๆของโซฟา...โดยมีแผ่นหลังเล็กๆของคะนิ้งติดอยู่ในเฟรมอย่างไม่รู้ตัว

Story : F******k

Oson : เช็คอิน 📌...

เขากดยืนยันโพสต์ลงสตอรี่ของตัวเอง ซึ่งนานๆทีจะขยับความเคลื่อนไหวในโซเชียล ก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงในทันทีที่เห็นเจ้าของแผ่นหลังคนนั้นเดินเข้ามาใกล้

"น้ำค่ะ..." คะนิ้งวางแก้วน้ำเย็นลงตรงหน้าเขาเบาๆ ก่อนจะหยุดยืนมองเขานิ่ง สายตากลมโตจ้องอย่างพิจารณา

"มองอะไรขนาดนั้น..." โอโซลเอ่ยขึ้นในที่สุด ดวงตาคมตวัดมองเธออย่างจับผิด

"เฮียไม่สบายหรือเปล่าคะ..." คะนิ้งถามกลับเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"เธอคิดแบบนั้นเหรอ..."

"ก็เฮียดูแปลกๆ...ไม่เหมือนเมื่อก่อน..."

"แปลกยังไง?" เขายังคงถามกลับ น้ำเสียงเรียบนิ่ง

"แต่ก่อนเฮียชอบทำหน้านิ่ง ใกล้นิดใกล้หน่อยเฮียก็ทำเหมือนรำคาญ..."

"ฉันเคยบอกเธอเหรอ...ว่ารำคาญ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้าๆ

"ก็เฮียไม่ชอบให้อยู่ใกล้..."

"เคยบอกเหรอว่าไม่ชอบให้อยู่ใกล้..."

โอโซลโน้มตัวเข้าหาเธอช้าๆ อย่างจงใจจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ สายตาคมจับจ้องเธอแน่นิ่ง ราวกับสัตว์นักล่าที่จ้องเหยื่อ

คะนิ้งเบิกตาน้อยๆเมื่อสบตากับเขาโดยไม่ตั้งใจ หัวใจเต้นถี่รัวโดยไม่ต้องมีใครมานับจังหวะ สายตาของเขาในระยะประชิด มันกำลังสื่ออะไรบางอย่างที่ทำให้เธอหวั่นไหวจนต้องเบือนหน้าหนี

"เออ...ฮะ..เฮียดื่มน้ำก่อนสิคะ หิวไม่ใช่เหรอ..."

เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย พยายามประคองตัวเองให้นิ่ง ขณะยื่นแก้วน้ำเข้าหาเขาอีกครั้งพร้อมกับถอยใบหน้าออกห่าง

โอโซลรับแก้วน้ำไว้ แต่ไม่ได้รีบยกดื่ม เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย อย่างคนที่รู้ทันในอาการเขินของอีกฝ่าย

".........."

เวลาผ่านไปกว่าห้านาที ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบแบบประหลาด ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ และแรงเต้นของหัวใจที่ต่างคนต่างได้ยินแค่ของตัวเอง...จนกระทั่ง...

"ตื๊ดดดดด~" เสียงโทรศัพท์มือถือของโอโซลดังขึ้น ทำลายความเงียบของห้วงเวลานั้นอย่างรวดเร็ว

"📞Rrrrrrr Rrrrrrrr Rrrrrrr > รามสูร

"📞อืม...

"📞มึงอยู่ไหน พวกกูมาถึงนานแล้วนะ

"📞คอนโดคะนิ้ง.. : คะนิ้งเหลือบตาไปมองคนที่พึ่งบอกกับเพื่อนว่าอยู่คอนโดของเธอทันที คำพูดของเขามันไม่ชัดเจน ขืนพูดแบบนี้มีหวังคนฟังคิดไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว

"📞ฮ่ะ !!! อยู่ไหนนะ ?

"📞คอนโดคะนิ้ง..มึงหูหนวกอีกคนแล้วรึไง

"📞แล้วมึงไปทำอะไร อย่าบอกนะว่า...

"📞เสือก.... !! แค่นี้แหละ เดี๋ยวกูไป

"📞อ้าวไอ้นี่...ถามนิดถามหน่อยก็ไม่ได้ ทำตัวมีพิรุษ

"📞 มึงจะวางได้รึยัง...คะนิ้งทำหน้าง้อใส่กูแล้ว...

"📞เห่อะ ! เออ..รีบมาแล้วกัน..ไอ้เพลิงมันจะน็อคแล้วเนี้ย

"📞อืม.. ตูด ตูด ตูด ~~~

หลังจากที่วางสาย เสียงจากปลายสายเงียบลง คนหน้าตายกมือกดปิดหน้าจอก่อนจะหันกลับมามองเด็กดื้อที่กำลังขมวดคิ้วมองเขาอยู่ด้วยแววตาไม่พอใจนัก

"อะไร...?" เสียงทุ้มถามกลับอย่างเรียบนิ่ง แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คะนิ้งยังไม่เข้าใจ

"เฮียพูดแบบนั้น เดี๋ยวเฮียเพลิงก็เข้าใจผิดหรอก..." คะนิ้งพูดพลางเบะปากน้อย ๆ แววตากลมโตยังจับจ้องที่เขาอย่างไม่ยอมแพ้

"เข้าใจผิดยังไง?" โอโซลขมวดคิ้วนิด ๆ เอนตัวพิงพนักโซฟา ท่าทีดูผ่อนคลาย แต่แววตากลับจริงจัง

"ก็เฮียพูดเหมือนมาคอนโดหนูเป็นเรื่องปกติ..." เธอว่า พลางเบนสายตาไปทางอื่น

"แล้วมันไม่ปกติยังไง?" เขาย้อนถามกลับทันควัน เสียงยังคงเรียบ แต่ลึก ๆ ในคำถามมีแววท้าทายปนอยู่

"เห้อ ! ...มันไม่ปกติ ไม่ปกติทุกอย่าง!" เด็กสาวตอบพลางยกมือขึ้นกอดอก แววตารำคาญปนสับสน

"ฉันปกติดี" เขาย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อยคล้ายสำรวจอารมณ์ของเธอ

"ไม่ปกติเลยสักนิด..." เธอสวนกลับทันที พร้อมกับจ้องเขาตาไม่กะพริบ โอโซลยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงแต่จริงจังขึ้น

"แล้วเมื่อกี้เธอเรียกใครว่าเฮีย?"

"ก็เฮียไง..." คะนิ้งตอบพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย คล้ายสงสัยว่าทำไมเขาถึงถาม

"นอกจากฉัน?" เขาย้ำคำถามเดิมอีกครั้ง

"นอกจากเฮียก็...เฮียเพลิง..." เธอตอบอย่างไม่คิดอะไร แต่ไม่ทันที่คะนิ้งจะพูดจบ โอโซลก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ดวงตาคมจ้องเธออย่างเอาเรื่อง

"เรียกมันว่าพี่เหมือนเดิม... และห้ามเรียกใครว่าเฮียนอกจากฉัน" น้ำเสียงนั้นนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจและความหวงอย่างชัดเจน

คะนิ้งเบิกตานิด ๆ อย่างตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วกลับบ้าง

"ทำไมต้องห้าม... เฮียกับเฮียเพลิงก็อายุเท่ากัน เป็นรุ่นพี่หนูเหมือนกัน... เรียกเฮียก็ถูกแล้วนิคะ จะได้เป็นมาตรฐานเดียวกัน"

"ฉันไม่อยากเป็นมาตรฐานเดียวกันกับใคร" เขาตอบกลับทันที ดวงตาคมเฉียบมองตรงไปยังใบหน้าของเธอ

"แต่ว่า......" เธอเริ่มจะเถียงกลับ แต่เขาก็ขัดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"บอกอะไรก็ฟัง ไม่เถียงสักเรื่องจะได้ไหม"

"เห่อะ ! สั่งเก่ง ดุเก่ง เหมือนพ่อ..." คะนิ้งเบ้ปากพร้อมกับมองบน

"ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง" เขาพูดอย่างหน้าตาเฉย พลางลอบยิ้มน้อย ๆ กับท่าทางดื้อของเด็กตรงหน้า

คะนิ้งหันมาค้อนเขาแรง ๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นมากอดอกอีกครั้ง

“คนอะไรออกคำสั่งเก่งชะมัด…”

"ไม่ต้องมาทำหน้างอ มาล็อคประตู ฉันจะกลับแล้ว" เขาว่าพลางลุกขึ้นยืน หยิบของใช้ส่วนตัว

"ค่า.......กลับบ้านดีดีนะคะ" เธอประชดเบา ๆ แต่ก็เดินไปตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ก่อนที่โอโซลจะก้าวออกจากห้อง เขาหันกลับมากำชับอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความห่วงใย

"ล็อคให้แน่น อย่าเปิดรับใครมั่วซั่ว... เข้าใจไหม?"

"รู้แล้วน่า..." คะนิ้งตอบงอน ๆ พร้อมกับหันหลังให้

โอโซลหันหลังเดินจากไป แต่แววตาสุดท้ายที่เขามองแผ่นหลังบางของเธอ ยังเต็มไปด้วยความห่วงหาและ...ความเป็นเจ้าของ

ส่วนคะนิ้ง...ยืนพิงประตูพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่เข้าใจเลยสักนิด ทำไมเขาต้องออกคำสั่งกับเธอขนาดนั้น...เหมือนเป็นแฟนกันอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ในความจริง...ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ