Masuk"หมับ !!!
คะนิ้งหยุดชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามองคนที่กำลังจับข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "มีอะไรคะ ? "เอ่อ..ฉะ....ฉันจะขอเลขบัญชีเธอ.. "เอาไปทำไมคะ "จะโอนเงินคืน...เงินของเธอฉันไม่อยากได้ "ไม่ต้องคืนหรอกค่ะ หนูแพ้เดิมพันก็ต้องจ่ายให้เฮียตามที่ตกลงกันไว้ "ใครเป็นคนตัดสินว่าแพ้หรือชนะ ในเมื่อมันยังไม่ครบกำหนดตามระยะเวลาที่วางเดิมพันเอาไว้ "เห้อ ! : คะนิ้งถอนหายใจออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสดใสนัก ออกแนวหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำ..แข่งกีฬามาทั้งวัน เหนื่อยจะแย่ แถมช่วงนี้ยังนอนไม่ค่อยหลับ เพราะคำพูดของคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอตอนนี้ "ทำไมต้องรอให้ครบสามเดือนด้วยล่ะคะ "แล้วทำไมถึงไม่รอให้ครบสามเดือน "ก็เฮียบอกเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าไม่คิดจะชอบผู้หญิงแบบหนู...แล้วหนูจะรอไปทำไม เสียเวลา ... ปล่อยข้อมือหนูได้แล้ว.. "ไม่ปล่อย...จนกว่าเธอจะเลิกบล็อคไลน์ฉัน.. "เฮียรู้ด้วยเหรอว่าหนูบล็อคไลน์เฮีย...แอบมาส่องหนูรึไง 🙄 "ส่องอะไร ก็แค่จะทักไปขอเลขบัญชี "ไม่ต้องโอนคืนหรอกค่ะ บ้านหนูรวย แค่เงินหนึ่งแสน หนูไม่อยากได้คืนหรอก "แต่ฉันอยากให้คืน... "ไม่เอา ไม่อยากมีอะไรติดค้างหรือคาใจ "ดื้อ ! "ไม่ดื้อค่ะ...เขาเรียกคนมีสัจจะ "หึ! ฉันก็ไม่เคยผิดคำพูดกับใครเหมือนกัน.. "ก็ใช่ไงคะ...หนูก็ทำตามที่ตัวเองเคยพูดไว้ ก็ถือว่าเรื่องมันจบแล้วไง...เฮียจะเอายังไงอีก คนเป็นพี่มองหน้าคนที่กำลังเถียงเขา เด็กอะไรดื้อชะมัด เถียงคำไม่ตกฟาก.. ในขณะที่คะนิ้งกำลังจะพูดต่อ เขาก็ดักทางเธอเอาไว้เสียก่อน "..หนูว่า.. "ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ปลดบล็อคไลน์ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอให้ออกไปจากห้องนี้แน่ อยู่ด้วยกันจนถึงเช้าในห้องนี้แหละ : สีหน้าที่ดูขึงขังของคนเป็นพี่ ทำเอาคะนิ้งถึงกับถอนหายใจยาวพรืดพร้อมกับกรอกสายตาขึ้นลงอย่างนึกหงุดหงิด มือเล็กอีกข้างล้วงไปหยิบมือถือในกระเป๋าสะพายเป้ ก่อนจะกดปลดบล็อคไลน์ตามคำสั่งของคนเผด็จการ "ปล่อยหนูได้ยัง : คะนิ้งยื่นหน้าจอมือถือให้เขาดู เพื่อเป็นหลักฐานว่าเธอทำตามที่เขาบอกเรียบร้อยแล้ว..แต่ยังไม่ทันจะเก็บมือถือคนเป็นพี่ถือวิสาสะแย้งมือถือของคนเป็นน้องไป พร้อมกับกดอะไรบางอย่าง "เฮีย ! นั่นมันมือถือหนูนะ... "................ : โอโซลกดโทรออกเข้าเบอร์มือถือของตนเอง ก่อนจะทำการบันทึกเบอร์มือถือของตัวเองเอาไว้ในเครื่องของคะนิ้ง แถมยังตั้งเป็นรายการโปรดไว้อีกด้วย "เฮียโซล...?????? : คะนิ้งทวนชื่อที่เขาบันทึกเบอร์มือถือลงเครื่อง พร้อมกับสงสายตาสับสนงุนงงไปยังเขา "ห้ามลบเบอร์ฉันออกจากเครื่อง ห้ามบล็อค ห้ามตัดสาย...โทรไปรับสายทันที ห้ามให้รอเกินสิบวิ : คนหน้านิ่งเอามือกอดอกพร้อมกับออกคำสั่งกับคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า "อะไรของเฮียเนี้ย !! "ติ้ง !!! : ไม่ทันจะได้พูดต่อเสียงแจ้งเตือนแอฟพลิเคชั่นธนาคารดังขึ้น :💬 เงินเข้า + 200,000 บาท "เฮียโอนมาเหรอ ? "อืม.. "สองแสน ? "อือหึ.... "ค่าอะไรคะ หนูโอนให้เฮียแค่แสนเดียว โอนมาทำไมตั้งสองแสน ? "ดอกเบี้ยไง... "ดอกเบี้ย ??? "อืม.... "แต่ว่า.... "เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว โอนคืนก็คือจบ "...........???.. : คะนิ้งมองหน้าเขาอีกครั้ง ยิ่งมองยิ่งเกิดคำถามมากมายผุดขึ้นมาภายในหัว ".......นี่ก็ค่ำมืดแล้ว เธอกลับยังไง.. : คนเป็นพี่รีบเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นว่าคนเป็นน้องมองหน้าเขาอย่างกับจ้องจะจับผิด "ฮ่ะ !!! : คะนิ้งทำสีหน้างุนงงหนักกว่าเดิม อะไรอยู่ๆก็เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย...เมื่อกี้ยังพูดเรื่องคืนเงินไม่จบ อยู่ๆก็มาถามว่าจะกลับบ้านยังไง แปลก หรือเขาจะไม่สบาย..ได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูด คนไม่คิดจะชอบกันพูดอะไรไปก็คงจะผิดอยู่ดี "หูตึงหรือไง...ฉันถามว่ากลับบ้านยังไง.. "..กลับแท็กซี่ค่ะ.. "แล้วรถเธอไปไหน...ปกติขับรถมาเองไม่ใช่เหรอ "เอาเข้าศูนย์ไปเช็คระยะค่ะ หนูรีบมาแข่งกีฬา เลยไม่ได้รอรับรถ กะว่าจะนั่งแท็กซี่ไปรับ แต่เพราะเฮียมาขังหนูไว้ในห้องนี้ จะหกโมงแล้ว ศูนย์รถยนต์เขาคงปิดแล้วมั้ง "งั้นก็กลับพร้อมฉัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้คนไปรับรถให้... "คะ..???? "ประสาทการได้ยินของเธอยังดีอยู่ไหม พูดอะไรไปทำไมต้อง ฮ่ะ คะ ตลอด "ได้ยินปกติค่ะ แต่หนูไม่เข้าใจในพฤติกรรมของเฮีย...แต่ก่อนเฮียไม่เป็นแบบนี้นิคะ.. "แล้วฉันเป็นแบบไหน.. "หน้านิ่ง พูดน้อย แถมยังปาก.....?...... : คะนิ้งหยุดชะงักคำพูดในทันที เมื่อเหลือบมาเห็นสีหน้าที่เอาแต่จ้องมองด้วยสายตานิ่งเรียบของคนเป็นพี่ "แล้วเธอชอบให้ฉันเป็นแบบไหน... "คะ...????? "คะอีกแล้ว...หูตึงขนาดนั้นเลยรึไง : โอโซลจับเบาๆไปที่ใบหูเล็กทั้งสองข้าง ทำเอาคนเป็นน้องถึงกับตัวแข็งทื่อ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายถึงเนื้อต้องตัวเธอและอยู่ใกล้เธอขนาดนี้..ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงมาก หัวใจดวงน้อยที่ละเลิกความพยายามที่จะคว้าหัวใจของเขามาครอง กลับเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ และดูเหมือนครั้งนี้มันจะหนักขึ้นมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ.... "เอ่อ...นะ..หนู..หนูว่าตอนนี้มันค่ำมืดแล้ว เรากลับกันดีกว่าค่ะ... : คะนิ้งขยับตัวออกจากเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน แต่อีกคนกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา เหมือนกับว่าพึงพอใจที่ทำให้เธอเสียอาการได้อีกครั้ง.. "รถจอดอยู่ฝั่งซ้ายมือของแสตนเชียร์...ทะเบียน 7997 "ค่ะ คะนิ้งรีบหันหลังเดินออกไป โดยไม่กล้าหันกลับมามองคนที่เดินตามหลังมาติดๆ ด้วยกลัวว่าหัวใจดวงน้อยจะต้านไม่อยู่ หลงกลับมาพัวพันกับคนใจร้ายคนนี้อีก.... ด้านของโอโซลเดินตามคนเป็นน้องออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก ภายในใจได้แต่คิด ในเมื่อเธอเดินมาตกหลุมที่เขาขุดเอาไว้แล้ว คิดจะปีนป่ายขึ้นมาเดินบนดิน เขาก็จะพลักเธอกลับลงไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาจะโบกปูนปิดให้มิด....เงินสองแสนที่เขาจ่ายไปไม่ใช่ดอกเบี้ยแต่อย่างใด แต่เป็นค่าเดิมพันที่ตัวเขาต้องจ่าย...คำที่บอกกับเธอว่าเขาไม่เคยผิดคำพูดกับใคร คำๆนี้เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ..."ดะ..เดี๋ยว...!!"อย่ามาห้ามนะ..หนูแกล้งเฮียก่อน ให้ลงตอนนี้ลงไม่ได้แล้ว.."ไม่ได้ห้าม...แต่หนูจะทำให้.."ฮ่ะ..!.. : คนเป็นพี่ทำหน้าตาอย่างกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่ไม่ทันจะได้สงสัยอะไร..คนที่โดนจับให้พลิกตัวลงบนที่นอนนุ่ม ไขว้ขาพาดเอวขึ้นคร่อมเขาอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้โอโซลเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างโดยคะนิ้งคุมเกมส์อยู่ด้านบน สองมือเล็กค่อยๆจับท่อนเอ็นที่ตั้งผงาดชูชันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกเอวคอดของตนเองขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆสอดใส่ช่องแคบนุ่มนิ่มลงช้าๆ จนสุดลำ ทำให้อีกคนส่งเสียงครางออกมาอย่างเสียวส่าน.."อ้าส์...เด็กดี..~~สองมือเล็กขยับขึ้นมาสอดคล้องไปที่ลำคอหนา ในขณะที่มือของเขาจับบั่นเอวของเธอเอาไว้ โอโซลสบตากับคนที่ขึ้นคร่อมเขาอยู่ ก่อนจะประกบริมฝีปากหนาจูบไปที่ริมฝีปากเล็กอย่างร้อนแรง..."จ๊วบ จ๊วบ ~~~"อื้มมม... ~~ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน ขาของคนเป็นน้องไขว้กอดเอวของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่หันเข้าหากันของทั้งคู่สบประสานมองตากันในระหว่างบรรเลงเพลงรัก คะนิ้งเริ่มขยับสะโพกเล็กบดคลึงเบาๆด้วยความรู้สึกจุกมวนบริเวณท้องน้อย ในขณะที่จังหวะรักเริ่มบรรเลง คนเป็นพี่ส่งเสียงครางในลำคอไม่หยุด ใบหน้
@เช้าวันต่อมา"งื้ออ ~แสงแดดยามเช้าสอดส่องแยงตาทำให้คนที่นอนหลับสนิท งัวเงียตื่นขึ้นมาในเวลาแปดโมงเช้าของอีกวัน คะนิ้งลืมตาตื่นด้วยความรู้สึกหนักอื้อบริเวณศีรษะ ก่อนจะบ่นพึมพำออกมา"ตัวเองอยาก แต่มาลำบากคนอื่น เห้อ !"บ่นอะไรครับ...หืม 😊"บ่นเฮียนั่นแหละ...เมื่อคืนเฮียไม่ให้หนูพักเลย...ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้วเนี้ย .."ไหน..ปวดตรงไหนครับ เดี๋ยวเฮียนวดให้ : คนเป็นพี่ใช้สองมือหนาของตัวเองบีบนวดไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเล็ก มือปลาหมึกเริ่มซุกซนจากนวดแขนเขาเริ่มขยับขึ้นมาใกล้บริเวณทรวงอก จนคนเป็นน้องต้องทักท้วงในการกระทำของเขา.."อย่าซนนะคะ...ถ้าเฮียดื้อ คืนนี้อด... !" ไม่ดื้อครับ... : โอโซลรีบเคลื่อนมือหนามาบีบนวดบริเวณไหล่เล็กทันทีก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข"วันนี้เฮียไม่มีเรียนเหรอคะ..ทำไมยังนอนอยู่บนเตียงล่ะ.."มีครับ แต่วันนี้ลาป่วย..."ลาป่วย..?.. เฮียไม่สบายตรงไหน...เท่าที่เห็นก็ปกติดีนิคะ : คนตัวเล็กมองสำรวจไปทั่วร่างกายหนา ไม่พบความผิดปกติใดๆ ใบหน้าคมออกจะดูสดใสขึ้นกว่าเดิมเสียอีก"ป่วยการเมืองไงครับ...วันนี้เฮียไม่อยากไป ขออยู่ห้องได้ไหม"ไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ เสียการเรียนหมด
"อื้อ ~~~"ฮะ..เฮียคะ..หนูว่าเรามานั่งคุยกันก่อนดีไหม.."นั่งคุยไม่รู้เรื่องหรอก...เฮียอยากนอนคุยมากกว่า.."ตะ..แต่ว่า...."วันนี้วันเกิดเฮีย..เฮียขอนะครับถือว่าเป็นของขวัญวันเกิด......อุณหภูมิภายในห้องเย็นเฉียบยิ่งกว่าเปิดเครื่องปรับอาการเสียอีก ร่างกายอ่อนนุ่มถูกรุกล้ำด้วยสองมือหนา โอโซลใช้สายตาจ้องมองคนเป็นน้อง ก่อนจะใช้มือหนาปลดกระดุมเสื้อของคะนิ้งออกทีละเม็ด นิ้วเรียวค่อยๆลากยาวผ่านซอกกลางระหว่างอก ก่อนจะวนปลายนิ้วร้ายมาหยุดอยู่ที่ยอดประทุมถัน เขาใช้ปลายนิ้วสะกิดอยอกล้อยอดอกเบาๆ เพียงเท่านี้คนเป็นน้องอ่อนระทวยไปหมดแล้ว"อื้ออ ~~ เฮีย..."มันแข็งแล้วนะ...ดูท่าจะอยากให้เฮียชิม.."อ้าส์ .... อื้ออ ~~พูดยังไม่ทันจบคนเป็นพี่ก้มใบหน้าคมลงไปจ่ออยู่ที่ยอดอกคู่งาม..ก่อนจะใช้ริมฝีปากหนางับลงไปเบาไที่ยอดนั้นอย่างละเมียดละไม...คะนิ้งได้แต่ส่งเสียงครางกระเส่าอยู่ในลำคอ..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเร็วจนเธอตั้งรับไม่ทัน สองมือเล็กค่อยๆยกขึ้นไปกอดคล้องลำคอหนา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสอดเข้าไปตามกลุ่มเส้นผมบริเวณท้ายทอยของคนเป็นพี่...หลับตาพริมรับสัมผัสที่เขามอบให้..ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเธอเองก็ไม่
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ สายตาคมจ้องมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความสั่นไหว ก่อนจะรีบเก็บสายตาคู่นั้นแปลเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบในเวลาต่อมา"มาทำไม : น้ำเสียงแข็งกร้าวถูกส่งออกไปทำเอาคนที่ฟังถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน"ไม่อยากให้มาเหรอคะ...".........ก็เห็นหายไปนาน นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก"แล้วเฮียอยากให้หนูกลับมาหรือเปล่าล่ะ"............. คนเป็นพี่ไม่ตอบอะไร เขายังคงนิ่งอย่างที่เคยเป็น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ยังเป็นเฮียโซลคนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด"งั้นหนูไม่รบกวนเฮียแล้วนะคะ..เค้กวันเกิดหนูวางไว้ตรงนี้นะ : คะนิ้งวางเค้กเอาไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะหันหลังกำลังจะเดินกลับไป แต่ไม่ทันจะได้ก้าวขา มือหนาของอีกคนคว้าเอวเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน"เฮียไม่ให้ไป...ไม่ให้ไปไหนอีกแล้ว อึก..อึก : ความเข็มแข็งที่เขาสร้างมันมานานนับปีถูกทลายลงอย่างง่ายดาย เพียงเธอบอกว่าจะไป ใจเขากลับอ่อนหยวบลงทันทีคนเป็นน้องค่อยๆจับมือเขาก่อนจะหันหน้าเข้าหาเขาอีกครั้ง"ร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะคะ เฮียร้องไห้เก่งเกินไปแล้วนะ : คะนิ้งยกนิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาให้คนเป็นพี่ก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา"หนูหายไปไหนมา เฮียคิดว่าหนูจะลื
@1 ปีต่อมา"รับน้องปีนี้เราจะจัดกิจกรรมอะไรดีวะ อาจารย์ห้ามนั่นห้ามนี่เยอะแยะไปหมด : : ไฟเพลิง"ก็เหมือนทุกๆปี กิจกรรมนันทนาการ แจกสายรหัส และเข้าค่ายจิตอาสา ก็ทำมาตลอดมึงจะตื่นเต้นอะไร : รามสูร"ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว...จะเหมือนเดิมได้ไงวะ...ต้องมีอะไรพิเศษขึ้นมาหน่อย จริงไหมไอ้โซล : ไฟเพลิงหันไปถามความคิดเห็นของโอโซล แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา เขาเอาแต่นั่งหน้านิ่ง อ่านหนังสือ ทำตัวเย็นชาเข้าถึงยากมากกว่าแต่ก่อนซะอีก"มึงจะถามอะไรมัน...ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ : รามสูร"นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนะ..ทำไมมันยังไม่ดีขึ้นอีก กูว่ามันเป็นหนักกว่าเมื่อก่อนเยอะ ก่อนเจอน้องคะนิ้งมันก็ดูนิ่งนะ แต่เดี๋ยวนี้ดูมันจะนิ่งมากกว่าเดิม ขนาดกูเป็นเพื่อนมันยังไม่ค่อยจะคุยด้วยเลย : ไฟเพลิง"มึงว่ามันยังรอเขาอยู่หรือเปล่า : ไฟเพลิงถามรามสูร"แล้วมึงคิดว่าไง คนเราไม่ติดต่อกันมาเป็นปี ความสมพันธ์มันจะดีขึ้นได้จริงๆเหรอ : รามสูรทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะสังเกตท่าทีของโอโซล ผ่านมาแล้วหนึ่งปีเต็มที่คนเป็นน้องหายไปจากวงจรชีวิตเขา ช่วงสามเดือนแรกเขาแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่กิน ไม่นอน ไม่พูด ไม่คุยกับใคร เก็บตัวอยู่แต่ในห้องจน
@2 วันต่อมา💬 โอโซล : เฮียขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : หนูอย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม คุยกับเฮียสักนิดก็ยังดี เฮียจะบ้าตายอยู่แล้ว💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : เรายังรักกันอยู่หรือเปล่า...หนูยังเห็นว่าเฮียเป็นแฟนอยู่ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : รับสายเฮียหน่อยครับ..แค่รับก็ได้ ถ้าหนูไม่อยากคุย เฮียขอแค่ฟังเสียงลมหายใจของหนูก็ยังดี💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : คะนิ้ง เฮียขอร้อง อย่าเงียบแบบนี้เลย เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....💬 โอโซล : ไม่ไปได้ไหม...อยู่กับเฮียต่อได้ไหม...เฮียรักหนู อย่าทิ้งกันไปได้ไหม💬 คะนิ้ง : .....อ่านแล้ว....ไม่ว่าเขาจะส่งข้อความอะไรไป คนเป็นน้องไม่เคยตอบกลับ หัวใจเขามันแทบคลั่ง เคยไปหาเธอที่คอนโดแต่คนเป็นน้องไม่ยอมเปิดประตูให้ แถมยังเปลี่ยนคีย์การ์ด และรหัสผ่าน ไม่ยอมให้เขาเข้าถึงตัวเธอเลยสักนิด นี่คือบทลงโทษของคนอย่างเขาใช่ไหม...เขาได้แต่นั่งส่งข้อความไปหาเธออยู่แบบนั้น แม้เธอจะไม่เคยตอบกลับมาเลยก็ตาม@คอนโดโอโซลภายในห้องนอนหรูที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกที่สอดส่อ







