All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 131 - Chapter 140

ดอกทานตะวัน ... ของใครกัน?ความสดใหม่คล้ายเพิ่งตัดจากต้นทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น หันซ้ายแลขวาพร้อมกวาดสายตามองหาเจ้าของดอกไม้ไปทั่วบริเวณ หากก็ไม่พบวี่แววของใครแม้ปลายเส้นผม ซ้ำความเงียบงันยังตอกย้ำอีกว่าตรงจุดนี้มีเขาเพียงลำพังติณณ์ดึงสายตากลับมามองดอกไม้สีเหลืองบานสะพรั่งอีกครั้ง แปลก ... มีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่ามารดาชื่นชอบดอกไม้ชนิดใด ครั้นจะว่าเป็นเพื่อนเก่าที่แวะเวียนมาเยี่ยมก็ไม่น่าใช่ เพราะตลอดหมายปีที่ผ่านมานั้นแทบไม่ปรากฏดอกไม้ช่ออื่นเลยนอกจากของเขาแต่ช่างเถอะจะของใครก็ช่าง อย่างน้อยก็ถือว่านำมาเยี่ยมเยียนด้วยใจ ปัดความคิดวุ่นวายแล้วหยิบดอกไม้ที่หล่นมาวางเคียงคู่กับของ ๆ ตน"สงสัยจะมีคนแวะมาหาแม่ด้วย ดีเลย แม่จะได้ไม่เหงา" ความเศร้าฉายขึ้นในแววตาวูบหนึ่งก่อนจะจางหาย ปรับสีหน้าให้กลับมาแช่มชื่น"อ้อ แม่ครับ ติณณ์มีคน ๆ หนึ่งอยากพามาให้แม่รู้จัก หึหึ แม่คงจะสงสัยล่ะสิว่าทำไมลูกชายของแม่มีเพื่อนคบด้วย" เอ่ยกระเซ้าแล้วก็หลุดแค่นหัวเราะในลำคอ อดรู้สึกเย้ยหยันไม่ได้เมื่อหวนนึกถึงชีวิตวัยเด็กที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวของตัวเองเขาจำต้องปฏิเสธทุกคนที่เข้าหาและไม่สามารถเปิดเผยเรื่องราวส่ว

ความอยากรู้อยากเห็นในเหตุผลที่ทำให้คนอย่างติณณภพผู้ไม่ยี่หระกับสิ่งใดแวะมาสถานที่แบบนี้ อีกทั้งไหน ๆ เย็นนี้เขาก็บอกเองว่าจะพาเธอไปที่หนึ่ง เพื่อไม่ให้เป็นการย้อนไปย้อนมาให้เปลืองน้ำมันเธอจึงเลือกขับตามมาแต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอจะบังเอิญได้พบกับคนอื่น ๆ ในครอบครัวของเขาเดิมทีก็ตั้งใจจะแอบหลบกลับมารอที่รถเงียบ ๆ ทว่าพอเห็นคนที่หน้านิ่ง เย็นชาราวกับมีน้ำแข็งห่อหุ้มตลอดเวลานั้นตัวสั่นสะท้าน แววตาวูบไหวแสดงออกถึงความเจ็บปวดและไม่มั่นคงในอารมณ์ ซ้ำยังมีแนวโน้มจะรุนแรงขึ้น เธอจึงตัดสินใจแสร้งทำเป็นว่าเดินตามหาเขาอยู่ก่อนนานแล้วเพื่อจะได้มีข้ออ้างในปรากฏกายเข้าแทรกแซง"เย็นนี้พี่ติณณ์จะพาบริ้งค์ไปไหนคะ""ไม่บอก""จองหรือยังคะ""ยัง ทำไม? เธอไม่ว่างแล้วเหรอ ไหนว่าไม่ได้ไปไหนไง""ก็...เพิ่งคิดได้เมื่อกี้ค่ะ"อีกฝ่ายพ่นลมหายใจพรืด ขัดใจที่วันนี้อะไร ๆ ก็ไม่ได้ดั่งใจเขาสักอย่าง ครุ่นคิดจัดลำดับตารางในหัวครู่หนึ่งก็เงยขึ้นมาพยักหน้าเป็นเชิงว่าตกลง"งั้นไปทำธุระกับบริ้งค์นะคะ""อืม"เมื่อได้ไฟเขียวมือเรียวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความบางอย่างหาชายอีกคนที่ยืนคุมเชิงอยู่นอกตัวรถ ไม่กี่วินาทีเจ้

"เนียนจริง ๆ เอ้ย อาหารจะเย็นจริง ๆ"ประภาสสัพยอกแล้วเปล่งเสียงหัวเราะร่าเมื่อพวงแก้มนวลของลูกสาวแปรเปลี่ยนจากสีแดงระเรื่อเป็นแดงก่ำ ทั้งยังเสหลบสายตาทันควัน ตอกย้ำให้แน่ใจว่าข้อสันนิษฐานที่คิดไว้นั้นมีเค้าความจริงเขาพอมองออกว่าชายหนุ่มมีความสนใจในตัวลูกสาวนับตั้งแต่วันที่ระบุตัวผู้ร่วมโปรเจกต์ เพียงแต่ไม่คิดว่าตัวคนของเขาจะเต็มใจตกหลุมพราง ซ้ำยังจริงจังถึงขั้นพามาบ้าน อืมม ดูท่าจะทันได้อุ้มหลานก่อนตาย"พูดผิดพูดถูกแบบนี้ ป๊าคงต้องทานปลาเยอะ ๆ แล้วแหละ โอเมก้าสามเยอะมากกกก"ส่งค้อนวงโตไปให้บิดาช่างแซวแล้วบริ้งค์ก็ตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มพองใหญ่ ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาล้อเลียนที่ส่งข้ามโต๊ะมาให้หลังจากนั้นไม่นานสองพ่อลูกก็เริ่มเปิดศึก แย่งกันตักอาหารสลับกับพูดจาหยอกล้อระคนกระแหนะกระแหน ส่งผลให้บรรยากาศในโต๊ะอาหารก็อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะส่วนแขกคนสำคัญที่ติดแหง่กอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งนั้นก็ไม่วายได้รับอานิสงค์ กับข้าวพูนจานเสียจนแทบล้นไปด้วยก้มมองจานตัวเองแล้วติณณ์ก็ส่ายหน้าขบขัน แม้จะพยายามขึงตา ห้ามปรามไม่ให้เด็กสาวตักอะไรมาให้เพิ่ม ทว่าพอเจอเธอเปิดโหมดทำหน้า

"ขอโทษค่ะ สงสัยก๊อกมันจะเก่าไปหน่อย ดูสิเปียกหมดเลย"บริ้งค์ละล่ำละลักขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ เขย่งปลายเท้าพลางใช้สองมือพยายามช่วยปาดหยาดน้ำที่เกาะพร่างพราวตามใบหน้าคมคายและจัดแต่งทรงผมให้คนตัวใหญ่ไปด้วยติณณ์กระหยิ่มใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการ หากยังคงตีหน้านิ่ง หลุบตามองสีหน้าสำนึกผิดของเด็กสาวแล้วยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำสีใสออกจากพวงแก้มนวล กระซิบถามเสียงพร่า"หนาวไหม""ไม่ค่ะ อ๊ะ พี่ติณณ์หนาวเหรอคะ ตายแล้วจะไม่สบายหรือเปล่าเนี้ย"เขาเคยบอกว่าตอนเด็ก ๆ แค่โดนลมโดนฝนแป็บเดียวก็ป่วยแล้วด้วย ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ แล้วก็รีบฉวยข้อมือชายหนุ่ม ฉุดให้เดินตาม สีหน้าเคร่งเครียด​"อาบน้ำก่อนกลับสักหน่อยนะคะ เดี๋ยวหนูไปขอชุดป๊ามาให้เปลี่ยน พี่ติณณ์น่าจะใส่ได้เพราะตัวพอ ๆ กัน"แววตาคมกริบฉายแววพึงพอใจที่อีกฝ่ายตกหลุมพรางเข้าอย่างจัง แต่เพราะไม่อยากให้ไก่ตื่นเขาจึงแค่ขานรับสั้น ๆ รับผ้าขนหนูที่คนเพิ่งนำมาส่งแล้วปล่อยให้เด็กสาวจับจูงพาขึ้นไปยังห้องพักที่ชั้นสองของตัวบ้านอย่างว่าง่ายใช้เวลาเพียงห้านาทีเสียงเคาะประตูห้องนอนแขกก็ดังขึ้นก่อนที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของเจ้าของการกระทำจะชะโงกเข้ามาสอดส่องด้วยกลัว

กว่าคนเอาแต่ใจจะยอมคืนอิสระ ร่างกายเธอก็แทบหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะประคองตัว สุดท้ายเขาคงกลัวว่าเธอจะล้มหัวฟาดพื้นจึงสละผ้าคลุมให้สวมใส่แล้วช้อนเธอขึ้นอุ้มแนบอก เดินโทงเทงออกมาวางเธอบนเตียงนุ่มด้านนอกบริ้งค์กระถดกายถอยเข้าซุกหาความอบอุ่นใต้ผ้าห่มผืนนุ่มทันทีที่ชายหนุ่มคลายอ้อมแขน ใบหน้าแดงซ่านเลิ่กลั่กเบือนหนีภาพติดเรตไปอีกทางเมื่อชายหนุ่มหยัดกายขึ้นยืนอวดความอลังการได้อย่างหน้าตาเฉยแต่กระนั้นสายตาเจ้ากรรมก็ไม่วายถูกดึงดูดจนต้องลอบชำเลืองมองความแน่นหนันของกายแกร่งยามก้มหยิบเสื้อผ้าอยู่เนือง ๆ"รอนี่นะ เดี๋ยวพี่ไปเอาชุดนอนมาให้"ติณณ์เอ่ยขึ้นหลังแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ก่อนก้าวยาว ๆ ออกจากห้องนอนแขกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้ทักท้วง แม้จะรู้ว่าเสี่ยงต่อการพบเห็นของเด็กรับใช้ทว่าวิธีนี้มันคงดีกว่าปล่อยให้เธอเดินขาสั่น กลับห้องไปในสภาพเสื้อคลุมตัวเดียวไม่กี่อึดใจร่างสูงก็กลับมาพร้อมชุดนอนสีชมพูตัวบาง บริ้งค์ทำหน้าเหวอเล็ก ๆ ในตอนที่คลี่มันออก เธออุตส่าห์ซุกไว้ในซอกหลืบของตู้ ทำไมเขาถึงยังเห็นมันเนี้ย!ครั้นจะเรียกร้องให้เขาเดินกลับไปหยิบตัวใหม่ก็เกรงใจสุดท้ายเธอจึงจำใจสวมมันอย่างเลี่ยงไม่ไ