All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 111 - Chapter 120

"พี่กรณ์คะ บริ้งค์ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ""ครับ ถ้าผมตอบได้ก็จะตอบ""คุณเตชินท์กับคุณติณณ์ เขาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันเหรอคะ คือ... บริ้งค์ก็ไม่ได้อยากสอดเท่าไหร่หรอกนะคะ แต่พี่ก็เห็นว่าเมื่อวานบริ้งค์เกือบขาดใจตายอยู่ในโต๊ะ แล้วคือ บริ้งค์ทำงานด้านสื่อด้านออแกไนซ์ โอกาสที่บริ้งค์ต้องเจอกับคุณ ๆ เขาในสังคมยังมีอีกเยอะ ก็เลยอยากได้ความรู้ไว้ประดับสมองสักนิดว่าบริ้งค์ควรทำตัวยังไง"เพราะยิ่งคิดเธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ ฝ่ายหนึ่งเป็นผู้บริหารใหญ่ของนาวากรุ๊ป ทำงานด้านโรงแรม ส่วนตัวลุงหน้าดุนั้นทำธุรกิจด้านการผลิตและส่งออกอุปกรณ์ก่อสร้าง ซึ่งความจริงแล้วแทบไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทะเลาะเบาะแว้งกันเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อลูกค้าในมือคือคนละกลุ่ม"เอ้ะ! หรือจะเป็นเรื่องส่วนตัว"กรกันต์ถอนหายใจพรืด ไม่ใช่ว่าอยากปิดบังหรือบ่ายเบี่ยง แต่เพราะบางเรื่องก็ไม่เหมาะที่เขาจะเป็นคนพูดมันออกมา ดังนั้นคำตอบที่พอจะให้เด็กสาวตรงหน้าได้จึงมีเพียงข้อมูลคร่าว ๆ"ไม่เชิงครับ เอาเป็นว่าผมขอเตือนให้คุณบริ้งค์อยู่ห่างคุณชินท์เข้าไว้ เพื่อตัวคุณบริ้งค์เอง"โหวว ตอบมาแบบนี้ ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งทะลุเพดานแล้วค่ะพี่กรณ์! ดวงตาก

"อาาา""อาส์"ความคับแน่นระคนเจ็บแปลบทำเอาร่างอรชรผวาเฮือก น้ำตารื้น ต่างจากเจ้าของความใหญ่โตที่ดูมีความสุขกับการตอดรัด เสียวซ่านเสียจนไม่อาจกักเก็บสีหน้าได้"ที่รัก~"ติณณ์ครางเรียกเสียงพร่า พ่นลมหายใจหนักหน่วงเมื่อแรงบีบรัดในวินาทีที่เธอเข้าครอบครองทำเอาเขาเกือบพ่ายแพ้อย่างหมดรูป และหากเธอยังนั่งนิ่งแบบนี่ เขาคงได้ปะทุเข้าจริง ๆมือใหญ่ตรึงท้ายทอยแล้วรั้งเธอเข้ามาประกบจูบ ใช้ความมากประสบการณ์หลอกล่อ อาศัยจังหวะที่คนในอ้อมแขนพลั้งเผลอค่อย ๆ จับเธอให้ขยับสะโพกบดเข้าหาในจังหวะที่ชื่นชอบ เพียงเท่านี้เสียงครวญครางก็หวนกลับมาดังระงมอีกครั้งแม้เริ่มแรกจังหวะจะกระท่อนกระแท่นไปบ้างแต่ใช้เวลาไม่นานเด็กหัวไวก็เริ่มจับทางได้ ฝ่ามือใหญ่จึงละจากเอวคอดแล้วปล่อยให้เธอวาดลวดลายตามอำเภอใจ"เด็กดี กระแทกลงมาแรง ๆ"กระซิบสั่งปนหอบเสียงกระเส่าแล้วเอื้อมมือไปกระชากทั้งเดรสและบราตัวสวยให้ไหลลงมากองที่เอวคอด ก่อนส่งมือไปเคล้นคลึงสลับกับใช้นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ยอดจุกที่กระเด้งล่อตาตาล่อใจ ส่งผลให้น้ำหนักยามสะโพกอวบสะบัดเข้าใส่ท่อนร้อนเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว"แม่งงง"ติณณ์หลุดสบถออกมาอย่างสุดกลั้นขณะที่แววตาหยาดเย

@หลายวันต่อมาอีกเพียงไม่กี่วันก็จะสิ้นสุดการฝึกงานเหล่าเดอะแก้งจึงโทรเรียกให้ทุกคนมารวมตัวเพื่อนัดทำรายงานฝึกงาน ซึ่งสถานที่ก็ไม่ใช่ที่ไหนไกล คอนโดเอที่พวกเธอใช้สุมหัวในทุกสถานการณ์นั่นเองร่างอรชรในชุดเดรสสั้นสีขาวหย่อนกระเป๋าลงบนโซฟาตัวที่ตั้งถัดจากขวัญข้าวก่อนทิ้งตัวลงนั่ง ใบหน้าก็หันซ้ายหันขวา มองหาอีกสองหน่อที่คอนเฟิร์มว่า 'ใกล้ถึงแล้ว' ไปด้วย"ไม่ต้องไปมองหาพวกมันหรอก คำว่าใกล้ของพวกมันคือเพิ่งออกจากบ้านต่างหาก ยังไม่ชินอีกเหรอไง"พูดถึงพฤติกรรมของเพื่อนพ้องแล้วขวัญข้าวก็ได้แต่กลอกตามองบน แน่นอนหากเป็นเรื่องงานเจ้าพวกนั้นไม่เคยสายสักวินาที แต่เวลานัดหมายอะไรที่ไม่ใช่ ก็มักออกมาแบบที่เห็น นัดเที่ยงมาบ่าย นัดบ่ายมาเย็น!นั่นสินะ คงจะมีแค่เธอกับขวัญข้าวนี่แหละที่ชอบมาก่อนเวลาบริ้งค์ส่ายหน้ายิ้มขำ ยื่นมือไปดึงเอาถุงขนมที่วางกองอยู่กลางโต๊ะมาแกะแล้วหยิบมันฝรั่งแผ่นสีเหลืองอมน้ำตาลเข้าปากโดยไม่แคร์ในประกายขุ่นขวางที่จิกมองตาม"นั่นของโปรดฉันนะ""เดี๋ยวซื้อมาคืนน่า"แม้ร้านสะดวกซื้อจะตั้งอยู่แค่ใต้ตึกแต่เพราะความขี้เกียจที่มีมากกว่าบริ้งค์จึงใช้วิธีกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าออดอ้อนเพราะรู้

ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาทีเรียกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน ก่อนที่บริ้งค์จะขยับไปบดเบียดแล้วใช้หัวไหล่กระแซะเรียกความสนใจ"ฮั่นแน่~ หน้าแดงแบบนี้ ยังไงคะยังงายย""ก็ไม่ยังไง""อืมมม ก็ไม่ยังไง แค่มีไลน์กันแล้วอะเนอะ"ขวัญข้าวสะดุ้ง แววตาตระหนกตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ไม่ไกลอย่างเผลอไผล และทันทีที่เห็นแจ้งเตือนล่าสุด เธอก็หลุดทำหน้าเหลอหลา ปฏิเสธไม่ออกเพราะหลักฐานทุกอย่างมัดตัวแน่นหนาในขณะที่บริ้งค์หัวเราะร่า แววตาวาววับเป็นประกายราวกับเจอเรื่องถูกใจ ดูท่าแม่สื่อแม่ชักคงไม่ต้องออกโรงให้เหนื่อยซะแล้วละมั้ง มองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคนเสียฟอร์มที่ตั้งมั่นในความรักเด็กมาโดยตลอดแล้วพยักพเยิดส่งเสริม"ฉันรู้ว่าแกอยากเป็นอมตะ แต่พี่กรณ์เขาก็น่ารักดีนะ กวน ๆ ฮา ๆ ดี ลองคุยดูสิ ของแบบนี้ ไม่ลองไม่รู้นะจ๊ะ"ขวัญข้าวถอนหายใจพรืด กลอกตามองบนจนมันแทบตลบไปด้านหลัง หากคนอย่างเขาเรียกว่าน่ารักดี เห็นทีว่าโลกนี้คงล่มสลาย โอ้ย คิดแล้วคันปาก อยากเอาความชั่วร้ายของอีกฝ่ายมาประจานใจจะขาด แต่ติดตรงที่สถานการณ์เป็นรอง เพราะเขาดันมีตัวประกันสำคัญอยู่ในมือ ฮึ้ย!อุณหภู

สีหน้าแต่ละคนพลันแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงเมื่อปะติดปะต่อได้ว่าคนที่เคยทำให้เพื่อนของพวกเธอหวาดผวาจนไม่กล้าปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำคนเดียวอยู่นานหลายเดือนคือคน ๆ เดียวกับผู้ชายที่บริ้งค์กำลังคุยอยู่"เขาทำร้ายคนอื่นจนเจ็บปางตาย แถมพอคนนั้นร้องขอชีวิตเขากลับนั่งแสยะยิ้ม ไม่ได้สำนึกเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ และที่สำคัญ ... เขาคือเป็นคนที่พยายามเล่นงานครอบครัวของพี่ชินท์ ทำให้พี่มิรินต้องหอบลูกหนีหายไปเป็นเดือน ๆ แล้วพวกแกรู้ไหมว่าเหตุผลที่เขาทำลงไปคืออะไร คือความสะใจเว้ย! เขาแค่สะใจที่ได้พังครอบครัวพี่ชินท์!"สิ้นเสียงตะโกนด้วยความคับแค้นใจของเคท ทั้งห้องก็เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรต่อด้วยกลัวว่าสถานการณ์จะยิ่งย่ำแย่ มีเพียงแววตาห่วงใยส่งไปให้คนตัวเล็กที่นั่งเบิกตากว้าง ตะลึงงันกับข้อมูลที่เพิ่งรับรู้แววตาตระหนกระคนเจ็บปวดของเพื่อนทำเอาเคทรู้สึกผิดจับใจ นึกโกรธตัวเองที่มีส่วนให้เพื่อนต้องมาพบเจออะไรแบบนี้ เพราะทั้ง ๆ ที่รู้ว่าหากเพื่อนหลงรักใครแล้วจะเป็นอย่างไร​ แต่เธอก็ยังชะล่าใจ สุดท้ายเพื่อนจึงพลาดท่า ตกเป็นเหยื่อไอ้คนโรคจิตเข้าจนได้"ขอโทษนะ ขอโทษที่ไม่ยอมบอกแกให้เร็วกว่านี้ ขอโทษจริง