All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 171 - Chapter 180

กว่าริมฝีปากจะได้รับอิสระ มันก็บวมเจ่อ ได้รับรอบแผลมาประดับเพิ่มเป็นที่เรียบร้อยยังดีที่บิดานั่งรออยู่ในบ้านแล้วให้เธอเดินมาส่งเขาข้างนอกแค่คนเดียว ไม่งั้นคงโดนเอ็ดชุดใหญ่ เพราะต่อให้บิดาจะเปิดกว้างเรื่องพวกนั้นแต่ที่ทำอยู่นี่มันเรียกได้ว่าประเจิดประเจ้อ!"ตาแก่หื่นเอ้ย"คนตัวเล็กขึงตาดุดัน แต่กระนั้นก็ยังยอมยืนนิ่งในอ้อมแขน ปล่อยให้ชายหนุ่มได้ตักตวงความหอมจากพวงแก้มไปอีกหลายฟอดเพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจมันพองโตทุกครั้งที่ได้สัมผัส ได้เห็นแววตาคลั่งรักของคนเคยเย็นชาเปรี้ยง!ขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังใช้ภาษากายร่ำลา อาลัยอาวรณ์กันหน้าประตูอยู่นั้น พลันเสียงกัมปนาทก็ดังกึกก้องจนทั้งสองสะดุ้งโหยง ก่อนจะตามด้วยหยาดน้ำกระหน่ำเทลงมาจากฟากฟ้าจนภาพเบื้องหน้าพร่าเบลอ แทบมองเห็นอะไรนอกจากม่านของสายฝนไม่ได้การแล้ว! แบบนี้ปล่อยให้ขับรถกลับคนเดียวไม่ได้แน่! และคล้ายว่าประมุขใหญ่ของบ้านจะรับรู้ถึงความกังวลในใจ เพราะหลังฟ้ารั่วได้เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงบิดาก็ดังลอยมาจากด้านใน ร้องเรียกให้พวกเธอเดินกลับเข้าไป"ฝนตก?""ค่ะป๊า หนักมากด้วย คงต้องนั่งรอให้ฝนซาอีกพักใหญ่ ๆ""นี่ก็สามทุ่มแล้วไหม ค้างมันด้วยกัน

"ที่รัก~"โน้มใบหน้าลงกระซิบเรียกเสียงพร่า ตวัดปลายลิ้นเลียใบหูเล็กหวังปลุกเร้าคนขี้เซาให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราพลางค่อย ๆ ปลดสายเสื้อแล้วดึงรั้งลง ส่งผลให้ความอวบอิ่มน่ามองปรากฏสู่สายตาปากร้อนค่อย ๆ พรมจูบลงตามสันกราม คลอเคลียไปทั่วพวงแก้มนวลใสก่อนเลื่อนลงมาซุกไซ้ สูดกลิ่นกายสาวเจือด้วยกลิ่นหอมละมุนของครีมอาบน้ำจากซอกคอขาวผุดเป็นลำดับต่อไป"อื้ออ"น้ำหนักการกดจูบเพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์ ส่งผลให้คนใต้ร่างส่งเสียงครางอื้อพลางยกมือขึ้นปัดป่าย ชักสีหน้าคล้ายรำคาญแต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่นเสียที"ฮืมมม พี่เตือนแล้วนะ"เมื่อทั้งรุกทั้งเร้าแล้วเธอก็ยังคงหลับใหล ไร้ซึ่งการตอบสนอง เป้าหมายใหม่จึงแปรเปลี่ยนมาเป็นยอดจุกสีระเรื่อที่เริ่มแข็งขันชูชันสู้ปลายนิ้วเฮือก!ปากร้อนอ้าครอบแล้วออกแรงตะโบมดูดดึงจนร่างอรชรสะดุ้งเฮือก หลุดออกจากห้วงนิทราแล้วค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมามองอย่างงัวเงีย"พี่ติณณ์?""ครับ พี่เอง""อื้อออ คิดถึง"เสียงหวานพึมพำบอก แอ่นอกป้อนให้ถึงที่พร้อมรอยยิ้มด้วยคิดว่าตนกำลังฝันเนื่องจากภาพจำสุดท้ายคือต่างคนต่างแยกห้องนอนทว่าในวินาทีที่ถูกความเจ็บจี๊ดโจมตีเข้าที่เนินเนื้อดวงตาก็พลันเบ

@หนึ่งปีต่อมานานนับนาทีแล้วที่รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดหากผู้โดยสารยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงดวงตาที่เกลือกกลิ้ง แหงนขึ้นมองสิ่งแวดล้อมรอบกายผ่านกระจกนับตั้งแต่วันที่ถูกส่งตัวไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศจนได้พบกับครอบครัวชลาทิศ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ติณณ์ได้มีโอกาสหวนกลับมาเหยียบบ้านหลังนี้อีกครั้งบ้านที่มีแต่ความทรงจำแสนเลวร้าย ... บ้านที่พรากสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของเขาไป ....ความสับสนลังเลพลันบังเกิดขึ้นในจิตใจ การที่เขาตอบรับคำเชิญแล้วมาปรากฎกายที่นี่ มันจะมีผลดีมากกว่าผลเสียจริง ๆ เหรอ คนอื่น ๆ จะให้การต้อนรับมากกว่าผลักไสอย่างนั้นหรือคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นขณะครุ่นคิด แม้เขาจะล้มเลิกความคิดแก้แค้นไปนานแล้ว ทว่าความไม่คุ้นชินทำให้คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวเป็นดอกเห็ดกระทั่งเมื่อความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหลังมือก่อนเลื่อนเข้ากอบกุม มอบขวัญและกำลังใจให้ผ่านสายตาเป็นห่วงเป็นใย คำตอบที่กำลังตามหาก็ผุดขึ้น"ตื่นเต้นเหรอคะ มือเย็นเชียว"ติณณ์เลิกคิ้วงุนงงพลางยกมืออีกข้างที่ยังวางขึ้นทาบลงบนข้างแก้มแล้ววินาทีต่อมาเขาก็สะดุ้ง เอ่อ...มันเย็นจริง ๆ ด้วยแฮะท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของคนไม่รู

ใบหน้ากลม ๆ เอียงมอง กะพริบตาคล้ายกำลังครุ่นคิด แต่เพียงไม่กี่วินาทีร่างป้อมก็ลอยหวือขึ้นนั่งบนหน้าตักแกร่งด้วยฝีมือของเด็กสาวที่วิ่งไล่ตามเด็กมาติด ๆ ด้วยห่วงว่าเด็กน้อยจะสะดุดกอหญ้าแล้วล้มคะมำกลางทางบริ้งค์หลุดหัวเราะคิกคักชอบใจเมื่อสีหน้าดุ ๆ ของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเหลอหลา ตัวเกร็งทันทีที่เด็กน้อยย้ายไปนั่งบนหน้าตัก แต่กระนั้นสองแขนก็ยังโอบประคองตามสัญชาตญาณแม้จะเก้ ๆ กัง ๆ เต็มที ทำให้ทุกคนที่มองเห็น พลอยยกยิ้มตามไปด้วย"บริ้งค์"ติณณ์กดเสียงต่ำพลางถลึงตาเรียกให้เด็กสาวมาอุ้มตัวเด็กชายกลับคืน แต่นอกจากเธอจะไม่ทำตามแล้ว ยังหันไปพูดคุยหยอกล้อกับมิรินอย่างสนุกสนาน ครั้นพอหันไปขอความช่วยเหลือจากเตชินท์ อีกฝ่ายก็ยักไหล่แล้วทำเมิน ทิ้งให้เขาได้แต่ปาดเหงื่อ คิดไม่ตกว่าจะจัดการกับก้อนนุ่มนิ่มนี่อย่างไร"หนม หนมโหน่ยยย~"เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นเรียกความสนใจอีกหนแต่เพราะติณณ์มัวแต่ครุ่นคิดจึงไม่ทันฟัง ใบหน้าคมคายโน้มลงต่ำพลางถามย้ำว่าหลานชายพูดอะไรแต่แล้วในจังหวะที่กำลังเงี่ยหูฟังมือป้อม ๆ ก็วางทาบลงบนข้างแก้มสากแล้วตบเบา ๆ อย่างถือวิสาสะ สีหน้าหงิกงอคล้ายไม่พอใจที่ผู้มีศักดิ์เป็นลุงไม่สนใจ ท

ความคุ้นชินทำให้เด็กชายมารุตโผเข้าหาสองแขนเรียวเล็กที่อ้ารอรับอย่างง่ายดาย ซ้ำใบหน้าขาวกลมยังซุกซบคลอเคลีย ไม่เหลือบแลผู้ปกครองที่ยังยืนอยู่อีกเลยมิรินส่ายหน้าระอากึ่งเอ็นดู "ดูสิดู พอได้เจอสาว ก็ลืมพ่อกับแม่เชียว""พี่ชินท์กับพี่มิรินไปเที่ยวให้สบายใจนะคะ เดี๋ยวบริ้งค์ดูหลานให้เอง จะค้างสักสองคืนก็ได้น้า เผื่อว่าจะได้~ คิกคิก"บริ้งค์แกล้งลากเสียงยาว ๆ ยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนอย่างทะเล้น ส่งผลให้พวงแก้มนวลของมิรินแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ขณะที่เตชินท์เดินเอาข้าวของจำเป็นไปเก็บให้ที่โต๊ะของเธออย่างรู้งานกระเซ้าเย้าแหย่กันต่ออีกครู่หนึ่งคนที่อยากมีเวลาส่วนตัวกับภรรยาใจจะขาดก็เอ่ยตัดบทแล้วลากคนข้างกายเข้าลิฟต์ บริ้งค์จึงหันมาฝากงานให้เลขาตัวจริงตรวจต่อ ส่วนตัวเธอนั้นก็เดินลิ่ว ๆ อุ้มก้อนนุ่มนิ่มสุดน่ารักตรงไปยังห้องท่านประธานก้อกก้อกก้อก"เข้ามา"น้ำเสียงห้วนจัดบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนด้านในอยู่ในอารมณ์ไหน ทว่ามันก็ไม่ได้ทำให้บริ้งค์รู้สึกหวาดกลัว กลับกันคือยิ่งขบขันด้วยรู้ดีว่าเพราะเหตุใจช่วงนี้อีกฝ่ายจึงมีอาการแบบนี้มือเรียวผลักประตูห้องทำงานให้เปิดออกกว้างแล้วโผล่ใบหน้าเปื้อนยิ้มเ