เพียงเพื่อรัก のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

หมับ!ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังปลุกให้ติณณ์สะดุ้งหลุดออกจากห้วงภวังค์ ปลายนิ้วสากข้างที่ยังว่างยกขึ้นปาดหยาดน้ำออกจากหางตาอย่างลวก ๆ ก่อนหมุนตัวหันกลับมาหาเจ้าของอ้อมกอดพร้อมรอยยิ้ม"พี่ทำให้หนูตื่นเหรอ"ใบหน้าหวานส่ายน้อย ๆ เป็นเชิงปฏิเสธ เขย่งขาพลางเผยอปากขึ้นประทับจูบอ่อนโยนที่ปลายคางสาก ก่อนขยับถอยลงมาวางคางเกยกับแผงอกเปลือยเปล่า"มายืนทำเท่เป็นพระเอกเอ็มวีอะไรตรงนี้คนเดียวคะ หื้ม? สูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ""แก้เครียดน่ะ""มันได้ผลจริงเหรอคะ"บริ้งค์เลิกคิ้วสูง ทำหน้าไม่เชื่อเพราะเท่าที่สังเกตมาสักพัก ต่อให้เขาใช้มันจนหมดกล่อง เขาก็ยังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ดีความอยากพิสูจน์เธอจึงถือวิสาสะดึงเอาแท่งสีขาวซึ่งบัดนี้ถูกประกายไฟลามไล้ กินเข้ามาจนเกือบถึงแถบสีทองที่คาดอยู่บนตัวแท่งออกจากมือใหญ่ ก่อนส่งมันเข้าปากของตัวเองโดยไม่สนใจว่าเจ้าของจะไม่พอใจแค่ไหน "บริ้งค์!"เจ้าของชื่อเบี่ยงหน้าหลบไม่ให้เขาดึงมันกลับ ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาตำหนิแล้วสูดลมเข้าแรง ๆแต่เพียงแค่ความเฝือดและเย็นของมันพวยพุ่งเข้าไปในโพรงปาก ร่างกายก็พลันต่อต้าน สำลักควันขาวขุ่นด้วยความไม่คุ้นชิน"แคกแคก อื้ออ ไม่เห็นอร

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทุกอย่างที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านั้นจะเป็นความจริง ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้กลับมาเยือนบ้านหลังเก่าอีกครั้งแล้ว และชั่วอึดใจภาพความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาทับซ้อนกับภาพที่เห็น ณ ปัจจุบัน ...ภาพมารดาที่นั่งฉีกยิ้มสดใส ข้างกายมีเด็กชายติณณภพในวัยห้าขวบกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้ว มือก็รุนรถของเล่นสีแดงไปมาอย่างสนุกสนาน ภาพมารดาที่กำลังประคองช้อนคันเล็กซึ่งบรรจุข้าวต้มหมูสับของโปรดใกล้ริมฝีปาก เป่าลมเพื่อคลายความร้อนให้ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งมันเข้าปากเล็ก ๆ ที่อ้ากว้างรออยู่ในเวลาต่อมาภาพเด็กชายติณณภพที่ศรีษะหนุนอยู่บนตักของมารดา หากลำตัวกลับเกลือกกลิ้ง หลบปลายนิ้วเรียวที่ไล้จิ้มตามพุงขาว ๆ ขณะที่ปากก็อ้ากว้าง เปล่งเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจแต่แล้วชั่วเวลาแห่งความสุขอยู่กับเขาเพียงไม่นานก็ถูกคนที่ขึ้นชื่อว่า 'บิดา' ซึ่งเขาเคยเข้าใจว่าใช้ชีวิตอยู่บนสวรรค์ พรากมันไปต่อหน้าต่อตา!แค่คิดความโกรธแค้นก็พลันปะทุขึ้นมาในช่องอกอีกครั้งจนอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูง ดวงตาฉายแววอำมหิต ทว่าก่อนที่ไฟแค้นจะแผดเผาเขาอีกหน สัมผัสอบอุ่นก็แตะลงบนหลังมือ ดึงให้ติณณ์ได้สติ"พี่ติณณ์~"น้ำเสียงอ่

ช่างน่าแปลก ... นับตั้งแต่เด็กสาวก้าวเข้ามาในชีวิต คนโลวเทคที่แทบไม่แตะโทรศัพท์เช่นเขา บัดนี้กลับกลายเป็นคนที่ไม่ว่าจะเดินไปไหน ก็มักถือมันติดมือไปด้วยเสมอแม้กระทั่งตอนเข้าห้องน้ำแค่ไม่กี่นาทีเอ... จะว่าติดโซเซียลรึก็ไม่ใช่ เพราะเขาไม่ได้สนใจใครอื่นนอกจากเธอติณณ์ส่ายหน้ายิ้มขำกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของตัวเองแล้วหันกลับไปสะสางงานที่กองพะเนินอยู่เบื้องหน้าต่อ เพราะถึงตอนนี้ตัวจะต้องอยู่ห่างกันด้วยเรื่องงาน ทว่าเมื่อคืนเจ้าหล่อนส่งมาบ่นว่าอยากทานอาหารทะเล ครั้นจะสั่งมาก็คงไม่สดจุใจ สู้พาไปถึงที่ไม่ได้ ดังนั้นมื้อเย็นของวันนี้เขาจึงแพลนว่าจะพาเธอไปนอกสถานที่ด้วยกันพลันหัวคิ้วก็ขมวดมุ่น เหลือบตาไปมองตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความเป็นกังวล อืมม ตอนนี้เพิ่งบ่ายสอง เคลียร์งานอีกสักชั่วโมงก็น่าจะทันคำนวณเวลาได้ลงตัวแล้วชายผู้บ้างานก็มุ่งความสนใจไปที่กองแฟ้มตรงหน้าหวังเร่งให้ทุกอย่างเสร็จตามกำหนดโดยไวก้อกก้อกก้อกความวุ่นวายของงานตรงหน้าทำให้ติณณ์เผลอจดจ่อมกับมันนานถึงสองชั่วโมง กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบ ก่อนที่วินาทีต่อมาใบหน้าบึ้งตึงของใครบางคนจะโผล่พ้น

เขาเลิกคิ้วฉงน สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วหน้ากระดาษที่ปรากฏศัพท์ทางการแพทย์มากมายแล้วส่ายหน้า ดึงเอาใบหลังขึ้นมาวางซ้อนเพื่ออ่านแทนพลันใจแกร่งก็กระตุกวูบ ใบหน้าคมคายถอดสีซีดเผือดทันทีในวินาทีที่สายตาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ประโยค ๆ หนึ่ง'ผลตรวจชิ้นเนื้อพบ Reed-Sternberg cells ซึ่งระบุได้ว่าเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดฮอดจ์กิ้น Hodgkin lymphoma'ความอ่อนไหวฉายชัดในแววตา สองมือออกแรงขยำแผ่นกระดาษในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะหลุบตาลงอ่านประโยคเหล่านั้นอีกครั้ง ... อีกครั้ง ... และอีกครั้งนี่มันหมายความว่าอะไรกัน ตาแก่นั่น ... กำลังจะตายอย่างงั้นเหรอใบหน้าสวยหวานแปรเปลี่ยนเป็นถอดสีซีดเผือดไม่ต่างจากชายหนุ่ม เธอไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทอ่านมัน ทว่าด้วยท่วงท่าที่ใกล้ชิดทำให้ข้อความทั้งหมดพลอยปรากฏสู่สายตาเธอไปด้วย"พี่ติณณ์~"ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างชั่งใจ ปฏิกิริยาตะลึงงันและแรงสั่นเทาของกายแกร่งสะท้อนให้เห็นถึงความอ่อนไหวบริ้งค์จึงตัดสินใจเงียบแล้วยกสองแขนเรียวเล็กขึ้นมาประคองกอดเขาไว้อย่างระมัดระวัง ถ่ายทอดความห่วงใยไปให้ผ่านทางการสัมผัสแทนการปลอบโยนด้วยคำพูดด้วยกลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจที่

ปฏิกิริยาต่อต้านทำเอาใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาดม่อยลงไปอีกหลายส่วน รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคำเพียงคำเดียวอาจไม่มากพอจะเปลี่ยนแปลงผลที่เกิดจากความผิดพลาดในอดีตทว่าเมื่อชีวิตที่มีทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นอำนาจ บริการ เงินทองหรือแม้กระทั่งลูกหลาน จู่ ๆ มีอันต้องเฉียดกรายเข้าใกล้เส้นของความตาย เขาก็ยิ่งตระหนักถึงความสำคัญของระยะเวลาที่กำลังหดสั้นลงเต็มที ฉะนั้นหากยังพอมีโอกาสเขาก็ขอพยายามให้ถึงที่สุดวิสุทธิ์กระแอมไอไล่ความเจ็บแสบจากการใช้เสียงครู่หนึ่งก็ช้อนสายตาขึ้นมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างเว้าวอน"ขอโทษ พะ...พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่เคยทำร้ายลูก ไม่ว่าจะด้วยทางกาย วาจาหรือใจ แต่ว่าสิ่งที่พ่อทำไป ก็เพื่ออนาคตของลูกนะ"มุมปากกระตุกยิ้มหยัน เบือนหน้าหนีแล้วกลอกตาไล่หยาดน้ำที่เอ่อคลอเพราะความน้อยใจ เพื่อเขางั้นเหรอ..ตรงไหนวะ? ที่ผ่านมาก็เห็นทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น! เหอะ!"พ่อรู้ว่าลูกอึดอัดที่ต้องอยู่ในบ้าน รู้ว่าลูกถูกรังแก พ่อถึงจำต้องส่งลูกไปแบบนั้น"รู้? แล้วทำไมที่ผ่านมาถึงไม่เคยปกป้องเหมือนที่พ่อคนอื่นเขาทำกัน! อ้อ คงเพราะเขาเป็นแค่ลูกที่ไม่ได้เกิดจากผู้หญิงมีหน้ามีตาทางสังคม เป็นเพียงแค่ร