เพียงเพื่อรัก のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

"เอสเปรสโซ่ของพี่กรณ์สุดหล่อได้แล้วค่ะ"บริ้งค์ร้องบอกเสียงใส พยายามซ่อนความว้าวุ่นใจไว้ภายใต้รอยยิ้มที่มักประดับบนใบหน้าเสมอแล้วบรรจงวางแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มสีเข้มลงบนโต๊ะ"ขอบคุณครับบบบบ ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้หื้ม ไหนว่าวันนี้มีนัดกับเพื่อน"กรกันต์เอียงคอมองยิ้ม ๆ เพราะเท่าที่จำตารางได้ วันนี้เจ้านายหนุ่มไม่มีนัดคุยงาน ฉะนั้นสาเหตุที่ทำให้เด็กสาวมาปรากฏตัวนั้นน่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว"อ้อ พอดีมีธุระแถวนี้น่ะค่ะ"เด็กสาวเอ่ยตอบด้วยสีหน้าคงเดิมไม่เปลี่ยน ทว่าพอเขาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาล หัวคิ้วคมเข้มก็ขมวดมุ่น สัมผัสได้ถึงความกลัดกลุ้มบางอย่าง"ที่แวะมาคงไม่ใช่ว่าเพราะโปรเจกต์ที่เราเพิ่งคุยกันติดปัญหาอะไรใช่ไหมครับ""อา เปล่าค่ะ คือ...."สายตาคำถามที่ส่งมาทำเอาบริ้งค์อึกอัก แววตาประหม่าช้อนขึ้นมองแล้วเสหลบ ก้มมองแก้วเครื่องดื่มหอมกรุ่นในมือครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไรดีถึงจะไม่เป็นการละลาบละล้วงจนดูเสียมารยาทจริงอยู่ว่าเดิมนั้นเธอตั้งใจขอขึ้นไปคุยกับชายหนุ่ม ทว่าเมื่อพี่กรกันต์แจ้งว่าอีกฝ่ายเพิ่งเข้าประชุมด่วนและประดักประเดิดน่าดูหากต้องนั่งรออยู่ในห้องรั

ในจังหวะเดียวกันกับที่ประตูของลิฟต์อีกตัวเปิดกว้างพอดิบพอดี"คุณกรคะ"เลขาสาววัยสามสิบปลาย ๆ ที่เพิ่งเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้ได้เพียงอาทิตย์เดียวร้องเรียก ลดมือที่ถือหูโทรศัพท์ลงมาวางมันบนแป้น ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปหากรกันต์ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน"เอาไงดีคะ"สายตาเป็นกังวลชำเลืองมองบานประตูที่ปิดสนิทแวบหนึ่งก็ดึงสายตากลับคืน นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้านายหลุดแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดซึ่งไม่ได้เกิดจากการทำงานผิดพลาดต่อหน้าผู้อยู่ใต้การปกครองและเพื่อไม่ให้บทสนทนาร่วงไหลหรือส่งผลกระทบใด ๆ ต่อคนทั้งคู่มือใหญ่จึงล้วงเข้าไปหยิบการ์ดสีดำใบเล็กออกมายื่นให้อีกฝ่ายพร้อมออกคำสั่งเสียงเข้ม"เคลียร์ชั้นซะ อย่าเพิ่งกลับมาจนกว่าฉันจะสั่ง""ค่ะ"เป็นอันรู้กันว่าพนักงานจะได้พักเบรกและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดคือค่าปลอบขวัญ เลขาสาวโค้งตัว ก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนถอยออกไปกระจายคำสั่งต่ออย่างรวดเร็ว ไม่นานพนักงานทุกคนในชั้นก็ทยอยเดินหายเข้าไปในลิฟต์กรกันต์ยืนกอดอกคุมเชิง รอกระทั่งการเคลื่อนย้ายรอบสุดท้ายเสร็จสิ้นจึงเดินตรวจตราความเรียบร้อยอีกรอบ โดยไม่ลืมสั่งลูกน้องในทีมคอยประจำจุดเพื่อรักษาความปลอดภัยโ

ทุกวันผ่านไปอย่างขมขื่น​ แม้จะได้นอนหลับบนเตียงนุ่ม ๆ อุ่น ๆ ของเรือนใหญ่ทุกคืน มีรถยนต์ส่วนตัวรับส่งระหว่างบ้านกับโรงเรียนทุกวัน มีอาหารที่ถูกหลักโภชนาการให้ทานทุกมื้อ ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขาโหยหาและต้องการเสมอมาคือมารดาเขาคิดถึงเสียงหวาน ๆ ที่เคยร้องปลุกในตอนเช้าและร้องเพลงขับกล่อมเขาก่อนนอน คิดถึงอ้อมแขนอบอุ่นที่คอยกอดประโลม คิดถึงแววตาอ่อนโยนที่ทอดมองเขาด้วยความรักอย่างไร้ข้อแม้นานวันเข้าเขาก็ทนไม่ไหว ประท้วงด้วยการอดอาหารจนเจ็บป่วย สุดท้ายบิดาจึงจำต้องผ่อนปรน ยอมให้เขาลงไปค้างคืนกับมารดาที่ห้องพักเล็ก ๆ ของตึกหลังซึ่งเป็นที่พำนักของเหล่าคนงานในบ้านบ้างเป็นครั้งคราว​และนั่นทำให้เขาเริ่มรับรู้ถึงความเลวร้ายที่มารดาต้องเผชิญ....ติณณ์รู้สึกเจ็บปวดไปด้วยในทุกครั้งที่เห็นมารดาถูกรังแก ถูกทำร้ายจิตใจสารพัด ถูกมองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม พูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยต่าง ๆ นานาโดยที่เขาไม่อาจช่วยอะไรได้เลยทุกภาพเหตุการณ์มันยังแจ่มชัดในความทรงจำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... ภาพใบหน้าซีดเซียว สัมผัสเย็นเฉียบของร่างแข็งเกร็งที่โอบกอดเขาไว้ตลอดคืน แต่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ กลับพบว่ามารดาได้

"คนอยู่กันเต็มชั้น อย่าหาเรื่องค่ะ"เพราะลำพังแค่ถูกเขาฉุดกระชากลากถูเข้ามาในห้องต่อหน้าพนักงานเธอก็อับอายจนไม่รู้จะประกอบหน้าอย่างไรแล้ว ขืนมีเสียงคลุมเครือยามถูกคนหื่นพร่ำรังแกเล็ดลอดออกไป ขากลับเธอไม่ต้องหาปี๊บมาคลุมหัวเลยเหรอทว่าคนเอาแต่ใจอย่างติณณ์หรือจะสนใจฟัง ปากร้อนเลื่อนเข้าประกบจูบอย่างดูดดื่ม กลืนทั้งเสียงประท้วงและเสียงครางแผ่ว ๆ ของเด็กสาวจนหมดมือใหญ่เคล้นคลึงสลับสะกิดยอดแข็งขึงที่นูนเด่นผ่านเนื้อผ้า ดึงให้เธอโฟกัสที่ความเสียวสยิว ก่อนอาศัยจังหวะที่เธอพลั้งเผลอลดแรงต่อต้าน ส่งอีกมือเลื่อนขึ้นไปคว้าตัวซิปแล้วรูดรั้งให้มันไหลลงข้างล่างจนสุดทาง“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาค่ะ”“ฉันไม่สั่ง ใครมันจะกล้า”"มะ...ไม่ อื้ออ""ไม่ทันแล้วที่รัก"เสียงหวานครางกระเส่าพลางพยายามบิดเร่าร่างกายไปมา ไอเย็นที่ตกกระทบลงบนผิวกายบ่งบอกให้รู้ตัวว่าบัดนี้แผ่นหลังแทบจะเปิดเปลือย ทว่ายื้อยุด​ได้เพียงครู่เดียวเธอก็พ่ายแพ้ให้แก่คนมือไวและมากประสบการณ์พริบตาเดียวเดรสตัวสวยก็ปลิวออกจากร่างก่อนจะตามด้วยบราเซียร์สีขาวสะอาดตา เผยให้เห็นความเย้ายวนที่ติณณ์สุดหลงใหล ไม่รอช้าปากร้อนตรงเข้าครอบครอง ตะโบมดู

@สองชั่วโมงถัดมากว่าพายุร้อนแรงจะอ่อนกำลังลงก็ใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมง ติณณ์กระชับวงแขน จัดแจงท่าทางให้คนตัวเล็กเล็กน้อยหลังจับเธอใส่ชุดเรียบร้อยแล้วแววตาหยาดเยิ้มของคนที่ยังติดอยู่ในห้วงภวังค์อารมณ์สุดท้ายหลุบมองเด็กสาวที่นอนซุกซบอยู่บนแผงอกกว้างแล้วค่อย ๆ ใช้มือสางปอยผมที่หล่นมาปรกบังใบหน้าหวาน จมูกโด่งก็จรดลงตามพวงแก้มซ้ำ ๆ สูดกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขฮืมมม เขากลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะทั้งที่เป็นคนไม่ชอบการสกินชิฟ การแตะสัมผัส ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ บนตัวคนอื่น ทว่าเมื่อทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นเพราะเด็กสาว เขากลับไม่อาจหยุดทำตัวน่าอายแบบนี้ได้เลยเลิกคิ้วแปลกใจหากใบหน้ายังคงแนบชิด คลอเคลียเธอไม่ห่าง ไออุ่นและกลิ่นกายสาวมันทำให้หัวใจเขาพองโตและรู้สึกสงบ คล้ายกับตอนที่เขาถูกมารดาโอบกอด ริมฝีปากหยักยกยิ้มกับความรู้สึกดี ๆ ที่ก่อเกิด แต่แล้วช่วงเวลาอันแสนสงบก็ถูกรบกวนจนได้ก้อกก้อกก้อก"ขออนุญาตครับ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออกโดยไม่รอฟังคำขานรับ ทำเอาคนที่กำลังตักตวงความสุขจากร่างนุ่มหน้าเหลอหลา รีบดึงตัวออกห่างแล้วกระแอมไอเบา ๆ แก้เก้อ