All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 41 - Chapter 50

คล้อยหลังรถยนต์เคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยไม่ต้องออกคำสั่งไม่ถึงนาที คนหน้าดุก็หยิบเอาคอมพิวเตอร์ขนาดพกพาขึ้นมาเปิดตรวจงาน ไม่พูดไม่จา สีหน้าเคร่งขรึมเสียจนเธอนั่งตัวลีบเกร็ง ไม่กล้าหายใจแรง ๆ ด้วยกลัวว่ามันจะทำลายสมาธิคนข้าง ๆแต่นั่งเงียบอยู่ได้ไม่นานความง่วงก็เริ่มคืบคลาน​เข้ามาครอบงำ ยิ่งมีลมเย็นฉ่ำเป่าเข้าใบหน้าหลังได้รับการป้อนข้าวป้อนน้ำมาจนอิ่มแปล้ ครู่เดียวอาการ 'หนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน'​ ก็ตรงเข้าโจมตีบริ้งค์สัปหงกเป็นครั้งคราวขณะพยายามถ่างตาสู้ แต่พอมีเสียงป้อกแป้กดังลอยมาเข้าหูเป็นระยะ ๆ คล้ายเพลงขับกล่อม เปลือกตาหนักอึ้งก็เคลื่อนตัวต่ำลงเรื่อย ๆ ไม่อาจทานทนไหวปลายนิ้วสากที่กำลังจรดลงบนแป้นพิมพ์ชะงักหยุดกึกลงอย่างกะทันหัน ก่อนเบนสายตาไปมองต้นเหตุของแรงกดบนบ่าข้างขวาด้วยแววตาอธิบายยากเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังออกมาจากร่างเล็กบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้สติเธอคงหลุดลอยไปไกล คงป่วยการจะปลุกให้เธอลุกขึ้นมานั่งทำหน้าทรมานอย่างเมื่อครู่สุดท้ายติณณ์จึงตัดสินใจ​ปล่อยเลยตามเลยแล้วลงมือสะสางงานที่คงค้างต่อ หากเปลี่ยนวิธีจากการพิมพ์เป็นการอ่านแล้วเขียนสรุปไว้ในใจเสียงที่เงียบไปดึงให้สาร

"อา เรื่องใหญ่เหรอคะ""ดิฉันว่า...คุณบริ้งค์รีบไปพบท่านเถอะค่ะ"ชัด! ชัดเลยถึงจะเป็นคำตอบที่ได้จะไม่ตรงกับคำถามเอาซะเลย แต่มันสามารถบ่งบอกให้รู้ได้ว่าระดับความเร่งด่วนนั้น มีมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา"ขอบคุณค่ะ"บริ้งค์อ้อมแอ้มกล่าวขอบคุณเสียงแผ่ว ความหวาดหวั่นเอ่อล้นขึ้นมาเต็มหัวใจขณะเบนสายตามามองบานประตูกระจกที่ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าไม่รู้ว่าป๊ามีอะไรจะคุยด้วย แต่บอกตามตรงเธอยังไม่พร้อมจะเจอเซอร์ไพรส์ตั้งแต่เก้าโมง แถมจะทำตัวร่าเริง ตีมึนอย่างครั้งที่แล้ว อารมณ์ก็ดันไม่ได้ ให้ตายสิ!ยืนครุ่นคิด คาดเดาถึงสาเหตุไปต่าง ๆ นานาอยู่ครู่ใหญ่กว่าบริ้งค์จะตัดสินใจยกมือขึ้นขึ้นสะบัด ส่งสัญญาณให้คนด้านในรับรู้ถึงการมาถึง ก่อนจะผลักมันให้เปิดออกกว้างในเวลาต่อมาสายตาคมกริบของชายวัยห้าสิบซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายกันกว่าเจ็ดส่วนทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งโหยง หากพยายามกลบเกลื่อนด้วยการปั้นหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเดินเข้าไปหาบิดาตามคำสั่งที่ถูกส่งผ่านมาทางสายตา"ป๊าเรียกหนูมามีอะไรเหรอคะ"คิ้วเรียวเลิกขึ้น มองโทรศัพท์มือถือของบิดาที่ถูกผลักมาให้ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าทันทีที่ภาพบนหน้าจอปรากฏสู่สายต

เธอหลับตาปี๋ ใบหน้าเหยเกอย่างห้ามไม่อยู่ทันทีหลังได้ลิ้มรสความขมเฝือดหากซาบซ่าของเจ้าน้ำสีใสเข้าไปเพียงอึกเดียว ก่อนที่ความร้อนวูบวาบจะแล่นพล่านไปทั่วลำคอและช่องท้อง ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่เธอลองของเหลวสีอำพันโดยปราศจากสิ่งอื่นผสมไม่มีผิด!"ขวดนี้เป็นสูตรพิเศษที่ทางเราคิดค้นเองเลยนะครับ เป็นยังไงบ้างครับ""ระ..แรงดีค่ะ"แรงมากเสียจนตอนนี้หน้าของเธอเหมือนกำลังระอุอยู่ในเตาอบเลย คนไม่ค่อยสันทัดการดื่มโอดครวญในใจพลางพยายามกลืนน้ำลายไล่ความเฝือนที่ติดอยู่ตามโคนลิ้น"ดูท่าจะแรงไปจริง ๆ แหละครับ คุณบริ้งค์หน้าแดงเชียว งั้นเดี๋ยวผมไปผสมสูตรใหม่ที่มันหวาน ๆ อ่อน ๆ ให้แล้วกันนะครับ สักครู่ครับ"กรกันต์ยื่นเสนอจากนั้นก็ลุกพรวด ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่อีกด้านของเพนท์เฮ้าส์ ไม่นึกสนใจในคำห้ามปรามของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อยสองมือหยิบจับอุปกรณ์แต่ละชิ้นด้วยความชำนิชำนาญ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อพบว่ายังมีขวดเครื่องดื่มที่สามารถเห็นได้ดาษดื่นตามท้องตลาดหลงเหลืออยู่มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เหลือบมองผู้มาเยือนเพียงนิดก่อนอาศัยจังหวะที่เธอมัวแต่สนใจกับข้อความบนหน้ากระดาษ หยิบข

แต่จะว่าไปทำไมห้องร้อนจัง แอร์ไม่ทำงานเหรอหญิงสาวกวาดสายตามองหารีโมทเพื่อปรับอุณหภูมิ ทว่าเมื่อผุดลุกขึ้นยืนหมายจะเดินไปหยิบมันและขออนุญาตจากเจ้าของห้อง ร่างกายก็กลับไร้เรี่ยวแรง เซล้มลงมานั่งอยู่บนโซฟาที่เดิม"ไหนว่าอ่อน ๆ ไง"บริ้งค์บ่นอุบ ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวขณะใช้สองมือสั่นเทาพยายามปลดกระดุมเม็ดบนของเครื่องแต่งกายหวังคลายความร้อมรุ่มและอึดอัดไม่พอ ทำไมมันยังร้อนอยู่อีกจากนั้นเม็ดที่สองก็ถูกปลดออกเพิ่ม เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มวับ ๆ แวบ ๆ ยามมือเรียวโบกสะบัด พัดโบกลมเข้าใส่ใบหน้าแดงก่ำ ผิดปกติชะมัดจริงอยู่ว่าเธอคออ่อนเมื่อเทียบกับเพื่อนในกลุ่ม แต่ก็ใช่ว่าเธอจะเคยทดสอบลิมิตของตัวเอง เต็มที่คือเสียการทรงตัว อาเจียนหลังจากนั้นคือภาพตัด เหลือเพียงกายหยาบที่ไร้สติแต่นี่เธอยังมีสติ ยังรับรู้ทุกอย่าง หากร่างกายกลับอ่อนเปลี้ย ร้อนระอุราวกับมีกองไฟสุมอยู่ด้านในซ้ำยังรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อน ๆ แล่นพล่านไปทั่วร่างตลอดเวลา"อื้ออ"บริ้งค์สะดุ้ง ส่งเสียงครางอื้อในลำคอเมื่อสัมผัสเปียกชื้นวางทาบลงบนพวงแก้มดึงให้เธอหลุดออกจากห้วงความคิด ก่อนที่มันจะถูไถ เสียดสีสร้างความระคายเคืองไปทั่วใบหน

"จะ...เจ็บ อื้ออ นะ...หนูเจ็บ"ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเหยเกสะบัดระรัว สองขาหุบหนีบเอวสอบแน่นขณะที่สองมือพยายามผลักไสกายแกร่งที่ทาบทับให้ถอยออกห่างหวังลดความเจ็บปวดที่กำลังโจมตีกลางกายสาว"อย่าดิ้น ฮืมม""มันเจ็บ ฮึก คะ ... คุณลุง หนูไม่ทำแล้ว ไม่เอาแล้ว"เสียงหวานครางบอกปนสะอื้นทำเอาใจแกร่งกระตุกวูบ นึกอยากถอย แต่แรงบีบจากร่องรักที่กำลังตอดรัดนั้นช่างเย้ายวนชวนให้ไปต่อ และสุดท้าย... เขาก็ไม่อาจอดใจไหว"แค่แป็บเดียว มันจะเจ็บแค่แป็บเดียว"ติณณ์ครางบอกเสียงพร่า มือใหญ่รวบสองแขนเรียวเล็กขึ้นกดตรึงกับพื้นโซฟาเหนือหัวเด็กสาวก่อนกดสะโพกลงอย่างเอาแต่ใจ ส่งผลให้เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วห้องพักสุดหรู"แม่งงง" เขาสบถลั่น แววตาคมกริบหลุบตาลงมองจุดเชื่อมต่อซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดบริสุทธิ์ของเด็กสาวแล้วยกมือขึ้นเสยผมเปียกชื้นอย่างไม่สบอารมณ์นักแม้ความเสียวซ่านเพราะความคับแคบที่ยากจะขยับจะมีมาก ทว่าด้วยขนาดที่ไม่สัมพันธ์ทำให้มันเข้าไปได้เพียงครึ่งลำ ซ้ำแรงบีบรัดรุนแรงยามเธอเกร็งตัวต่อต้านยังทำเอาเขาพลอยเจ็บแปลบตามไปด้วย"อ้าขา" เอ่ยสั่งเสียงเข้มพลางพยายามดันขาเรียวออกกว้าง แต่น