บริ้งค์เหล่ตามองลุงหน้าดุที่หย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเธอไปอีกสองตัวแล้วลอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าเขาไม่ได้มีท่าทีว่าจะเข้ามาลากเธอกลับไปส่งขึ้นเขียง เอ้ย เตียงอย่างที่หวาดหวั่น"ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยนะ ฮึ้ย!"พึมพำบ่นด้วยระดับเสียงที่ดังให้พอได้ยินแค่เธอคนเดียว แยกเขี้ยวแล้วสะบัดหน้าใส่คนที่เอาแต่จดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์แถมให้อีกหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้แต่จะโทษในความหวังดีที่เกินจำเป็นของเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะตัวเธอดันเกิดมามีผิวขาวจัดจึงทำให้เพียงแค่โดนอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เห่อแดง เกิดร่องรอยง่าย เสียจนใครต่อใครต่างก็มองว่าเธอเป็นประเภทบอบบางและอ่อนแอ คิดแล้วก็อดหงุดหงิดในความเป็นตัวเองไม่ได้ "หมายเลขหนึ่งหกสองศูนย์ เชิญที่เคาน์เตอร์ห้าค่ะ~"เนื่องจากแทบไม่มีคิว ใช้เวลาประมาณเพียงห้านาทีหลังได้รับวางกระดาษใบเล็กที่พี่พยาบาลวิ่งตามมาส่งให้ หมายเลขเดียวกันก็เด้งขึ้นโชว์บนหน้าจอพร้อมเสียงหวานใสของพนักงานดังลอยออกมาจากลำโพงทำให้บริ้งค์รีบถลาไปเกาะเคาน์เตอร์"คุณโชติกานต์นามสกุลอะไรคะ""เธียรธิติค่ะ""ทั้งหมดหนึ่งพันเก้าสิบห้าบาทค่ะ"บริ้งค์พยักหน
最終更新日 : 2025-12-11
