All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 51 - Chapter 60

"จะไปไหน?"ติณณ์ครางถามเสียงแหบพร่า ยึดตัวแขนนุ่มแน่นก่อนรั้งเอาคนหน้าซีด ตัวสั่นให้ถอยกลับมานั่งด้วยกันบนโซฟา ขณะที่อีกมือก็นวดคลึงหว่างคิ้วไปด้วย เมื่อฤทธิ์ของเครื่องดื่มที่กระดกไปหลังจบกิจกรรมยังคงหลงเหลืออยู่จนทำให้รู้สึกเวียนหัว แถมยังปวดหนึบจนหลุดสบถไปหลายคำแต่ถ้าหากไม่ทำให้ตัวเองเมาจนหลับ ก็กลัวจะเผลอใจรังแกเด็กขี้แยเข้าอีกรอบ"อา นะ...หนู หนูขอโทษที่รบกวน แต่หนูคงต้องขอตัวกลับก่อน ส่วนเสื้อนี่ ขะ...ขอยืมก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูซักแล้วส่งมาคืนให้ ขอบคุณค่ะ"บริ้งค์ละล่ำละลักรัวเร็ว ลอบชำเลืองมองใบหน้าคมคายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตวาดกลับคืนมาหรือไม่ ทว่าทันทีที่พูดจบร่างอรชรก็สะดุ้งเฮือก ตัวแข็งทื่อเมื่อรอบเอวถูกท่อนแขนแกร่งโอบรัดแน่น"เดี๋ยวไปส่ง"บริ้งค์ทำตาโต ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน แค่นี้เธอก็อับอายจนมองหน้าไม่ติดแล้ว ขืนให้นั่งรถไปด้วยกันอีกชั่วโมง เธอคงอึดอัดจนอกแตกตาย!"ไม่เป็นไรเลยค่ะ หนูมาเองก็กลับเองได้"คิ้วเข้มเลิกขึ้น ประหลาดใจกับคำตอบและปฏิกิริยาของเด็กสาวจนเก็บสีหน้าไม่อยู่ เพราะนอกจากเธอจะไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย ยังตีมึนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แตกต

คำทักซื่อ ๆ ทว่ามันกลับทำให้คนถูกถามสะดุ้ง แววตาล่อกแล่กขึ้นมาทันที ด้วยปกตินั้นน้ำหอมที่เธอใช้จะเป็นกลิ่นที่ดีไซน์และผสมขึ้นเอง แต่วันนี้มันไม่ปกติไงเพราะความรีบร้อนและสมองจดจ่ออยู่แค่เรื่องที่ติดต่อเพื่อนสาวไม่ได้ เธอจึงหลงลืมไปเสียสนิทว่าเสื้อผ้าบนกายนั้นมีกลิ่นสะอาดสดชื่น ไม่ใช่กลิ่นหอมละมุนอย่างที่ใช้เป็นประจำ แต่ถ้าจะให้เล่าที่มาที่ไปตรงนี้เธอก็ยังไม่สะดวก"อา ใช่ ๆ พอดีอยากลองปรับสไตล์ก็เลยลองผสมกลิ่นใหม่น่ะ เป็นไง ๆ หอมไหม"แสร้งทำเป็นยกแขนเสื้อขึ้นจ่อจมูกเพื่อน เย้าแหย่จนเพื่อนหลุดหัวเราะจึงค่อยเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการปั้นหน้าทะเล้น พยักพเยิดหน้าไปทางหนุ่มหล่อหนึ่งเดียวที่นั่งมองพวกเธออย่างเงียบ ๆ เป็นเชิงถาม"อ๋อ นี่พี่วิน ส่วนพี่วินคะ นี่บริ้งค์เพื่อนสนิทหนูอีกคน"บริ้งค์หย่อนสะโพกลงบนโซฟาแยกอีกตัวพลางยกมือขึ้นพนมไหว้อย่างอ่อนช้อยเพราะเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุมากกว่าเธอพอสมควร ก่อนหันไปหรี่ตามองพวงแก้มระเรื่อของคนที่นั่งข้าง ๆ ด้วยสายตาล้อเลียน"ฮั่นแน่~"บริ้งค์ใช้หัวไหล่กระแซะหยอกเย้า เพราะปกติแล้วแม่เสือสาวไม่เคยพาเหยื่อคนไหนมาถึงรังด้วยคติว่าไม่อยากให้ใครตามมาวุ่นวายกรณีที

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบปลุกให้คนที่กำลังนอนจมอยู่ในห้วงความคิดและสับสนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งประสบพบเจอในวันนี้สะดุ้งทว่ายังไม่ทันจะได้เอี้ยวหน้าไปถามเหตุผลที่เพื่อนสาวบุกเข้ามาหาถึงในห้อง ฟูกด้านหลังก็ยุบยวบก่อนจะตามด้วยความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง"ขอนอนด้วยคนสิ เหงาาา~"บริ้งค์อมยิ้มน้อย ๆ พลิกตัวกลับไปมองใบหน้าทะเล้นขี้เล่นของเพื่อนสาวคนสนิทแล้วมุดศีรษะลงซุกซบที่หัวไหล่มนของอีกฝ่าย ออดอ้อนออเซาะอย่างที่มักทำยามได้มาค้างด้วย"เหงากายหรือเหงาใจจ๊ะแม่ยอดยาหยี""อี๋! เสี่ยวมากค่ะคุณเพื่อน"คำกระเซ้าทำเอาเคทหลุดหัวเราะร่า ส่ายหน้าระอาพลางยกมือขึ้นลูบเรือนผมเงางามของเพื่อนเบา ๆ จริงอยู่ว่าภายนอกเพื่อนของเธอดูเป็นคนสดใสจึงดูอมทุกข์ไม่นาน แต่เพราะคบหากันมานานเธอจึงรู้ว่านั่นคือเปลือกที่สร้างขึ้นเพื่อให้คนอื่นสบายใจเท่านั้นอีกทั้งสีหน้าที่อีกฝ่ายเผลอแสดงออกมาในวินาทีที่รู้ถึงการมีอยู่ของร่องรอยพวกนั้น มันตอกย้ำให้เคทแน่ใจว่ารอยเขี้ยวน่าจะเกิดจากความไม่ตั้งใจ หรืออาจแย่ถึงขั้นไม่เต็มใจซึ่งหากเป็นอย่างหลังล่ะก็ เพื่อนคงไม่ปริปากเล่าออกมาง่าย ๆ แน่ และเธอก็ไม่อาจหาญพอจะเอ่

หลายอาทิตย์ถัดมา...เสียงกลไกของบานประตูปลุกให้คนที่กำลังพักสายตาปรือขึ้นมามอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือก หยัดกายลุกขึ้นนั่งหลังตรงเมื่อพบว่าเจ้าของการกระทำคือลูกน้องคนสนิท"นายดูล้า ๆ นะครับ""นิดหน่อย"ติณณ์ครางตอบเสียงแผ่วพลางพยักพเยิดหน้าให้อีกฝ่ายวางสิ่งที่หอบมาลงบนโต๊ะ มือใหญ่ยกขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้วเบา ๆ คลายความปวดหนึบที่แสนน่ารำคาญผลพ่วงจากการบินลัดฟ้าข้ามไทม์โซนที่เวลาห่างกันถึงสิบสองชั่วโมงทำให้ร่างกายประท้วงด้วยอาการอ่อนเพลีย แต่เพราะงานคงค้างที่กองพะเนินท่วมโต๊ะ ซ้ำยังย่ามใจว่าร่างกายแข็งแรงและชินชากับการเดินทางไปมา ทำให้เขาเลือกที่จะตรงดิ่งเข้ามาจัดการมันเสียให้จบ ๆสุดท้ายกลับกลายเป็นขาดสมาธิ หงุดหงิดกับอาการต่าง ๆ ที่คอยรบกวนจนเผลอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกลางที่ประชุมอยู่บ่อยครั้ง เล่นเอาพนักงานต่างหวาดผวา รายงานผิด ๆ ถูก ๆ จนต้องพักกลางคัน"ให้ผมยกเลิกนัดของคุณวอลเลอร์คืนนี้ให้ไหมครับ"กรกันต์เสนอพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหมายจะต่อสายตรงหาคนที่กำลังพูดถึง ก่อนจะชะงักเมื่อเจ้านายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม"ไม่ต้อง กูไหว"หน้าซีดจนอีกนิดก็นึกว่าไก่ต้มที่เขาใช้ไหว้เจ้า แบบนี้เหรอ

"โอ๊ย เก็บนอหน่อยค่ะ อย่าเอามาทิ่มลูกค้าฉัน!" กระแหนะกระแหนด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่น เมื่อปลายสายโวยวาย ปาคำบ่นระคนก่นด่ากลับมาเสียยาวเหยียดจนเธอหาช่องไฟแทรกไม่ทันทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ บทสนทนาจำต้องชะงักลงชั่วคราว"แป็บนะแก" บริ้งค์เอ่ยบอกคนในสายก่อนลดมือลงมาวางบนหน้าตัก แล้วร้องตะโกนบอกอนุญาตเสียงใส "เชิญค่ะ"คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าเลขาหน้าใหม่ที่บิดาเพิ่งจัดสรรมาให้เมื่อวันก่อนเดินเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าซีดเซียว เนื้อตัวสั่นเทาจนเธอพลอยใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยคิดว่ามีเรื่องร้ายแรง"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพิม""เอ่อ คุณบริ้งค์คะ มีคนของแอลทีมาขอพบค่ะ""คะ? ตอนนี้เหรอคะ?""ค่ะ"บริ้งค์กะพริบตาปริบ ๆ เหล่มองตัวเลขที่โชว์หราบนมุมบนขวาของหน้าจอซึ่งยังปรากฏรายชื่อของเพื่อนสาวคนสนิทค้างอยู่แล้วยิ่งงุนงงหนักกว่าเก่าก็ไหนกรกันต์บอกว่าจะมาช้าหน่อย นี่ยังไม่ถึงสิบนาทีเลยและยังไม่ทันเอ่ยคำใดต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดโดยปราศจากการส่งสัญญานล่วงหน้า แรงผลักตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นส่งผลให้บานประตูกระแทกเข้ากับผนังห้องจนเกิดเสียงดังก่อนเผยให้