เพียงเพื่อรัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

เท้าใหญ่ก้าวตรงไปยังเตียงนอนของเด็กสาวก่อนค่อย ๆ วางร่างนุ่มลงบนฟูกอย่างเบามือ โดยมีสายตาอยากรู้อยากเห็นของเด็กรับใช้คอยมองตามอยู่ทุกการกระทำแม้เจ้าตัวจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูซึ่งเปิดกว้างไว้แสดงความบริสุทธิ์ใจก็ตามสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องของคนตัวเล็กแล้วส่ายหน้าน้อย ๆ แววตาตื่นตะลึงระคนขบขัน เพราะนอกจากเตียงนอนสไตล์หลุยส์จะติดผ้าม่านประดับประดาเว่อร์วังแล้ว ของตกแต่งทุกอย่างในห้องยังเป็นสีขาวชมพูไปเสียหมด บ่งบอกให้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นมีความฝันและชื่นชอบสิ่งใด"เด็กน้อยจริง ๆ"ติณณ์พึมพำอย่างอดไม่ไหวขณะมองไล่สำรวจตุ๊กตาที่วางเรียงรายอยู่ใกล้หัวเตียง ก่อนหยุดสายตาอยู่ที่สมุดบันทึกสีชมพูเล่มหนึ่งซึ่งเปิดกางทิ้งไว้ เผยให้เห็นรูปถ่ายและข้อความบางอย่างคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยกับคำแทนตัวที่ปรากฏบนหน้ากระดาษ ก่อนถือวิสาสะชะโงกหน้าเข้าไปอ่านใจความสำคัญใกล้ ๆ'ไม่คิดเลยว่าหนูจะมาอยู่กับแม่ไวขนาดนี้ รักนะคะน้องบริ้งค์ของแม่เอ๋กับพ่อภาส' และข้างกันคือรูปสองหนุ่มสาวประคองกอด ทั้งสองมือวางทาบทับซ้อนกันไว้บนหน้าท้องของหญิงสาว สีหน้ายิ้มแย้มซึ่งมองแค่แวบเดียวก็เดาได้ทันทีว่าเกี่ยวพันกับ

"คะ? นะ...หนู หนูเหรอ?"ภาระหน้าที่ที่โถมเข้ามาโครมใหญ่ทำเอาบริ้งค์หน้าเหลอหลา ตั้งตัวไม่ทัน หันไปทำหน้าเหลือเชื่อกับบิดาพลางใช้ปลายนิ้วชี้เข้าหาตน ย้อนถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิด"คุณบริ้งค์ไม่สะดวกเหรอครับ"แขกโพล่งถามขึ้น ซ้ำยังจับจ้องเธออย่างไม่วางตาราวกับกำลังคาดคั้นหาคำตอบ ส่วนบิดาเองก็ชำเลืองมองมาด้วยสายตางุนงงระคนสงสัยเช่นกันทำเอาบริ้งค์ได้แต่อ้ำอึ้งอึกอัก อยากจะปฏิเสธใจแทบขาดแต่หากทำแบบนั้นก็เท่ากับหักหน้าบิดา แถมยังลดทอนความน่าเชื่อถือของบริษัทไปอีกคนที่ตอนนี้มีสถานะเป็นแค่เด็กฝึกงานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสวมตำแหน่งรองประธาน กลืนคำทัดทานแล้วกัดฟัน ยิ้มหวานหยด"สะดวกค่ะ สะดวกและรู้สึกเป็นเกียรติมาก ๆ เลยที่คุณละ..เอ่อ คุณติณณ์ไว้วางใจให้ทางเราเป็นผู้ดูแล"รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายวัยห้าสิบกว่าทันที หลุบตาลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงเพียงนิดก่อนแสร้งอุทานเบา ๆ"อืม พอดีผมมีประชุมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ ในส่วนของรายละเอียดงานและสัญญา คุณติณณ์สามารถแจ้งเงื่อนไขที่ต้องการเป็นพิเศษกับบริ้งค์ได้เลยนะครับ""ขอบคุณครับ"บริ้งค์ทำตาโต มือเรียวจึงคว้าหมับเข้าท

"อื้ออ คุณลุง! จะหยุดทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะคะ"บริ้งค์โวยพลางลูบคลำปลายจมูก ดีนะของแท้แม่ให้มา ไม่งั้นคงต้องโทรจองคิวหมอเพื่อขอเปลี่ยนทรง แต่แทนที่อีกคนจะสำนึกผิดที่ทำเธอเจ็บตัว กลับขึงตาดุ"ซุ่มซ่าม"เอ้า! ไหงกลายเป็นเธอที่ผิดล่ะ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากเถียงร่างสูงก็เดินอ้อมมารุนหลังให้เธอเดินนำหน้า มิหนำซ้ำยังส่งสายตาเป็นเชิงว่า 'เดินไปอย่าบ่น!' อีกต่างหาก"ร้านเดิม"ติณณ์ปรายตาไปมองผู้ช่วยเพียงนิดขณะพึมพำสั่ง จากนั้นก็ก้าวยาว ๆ ตามหลังเด็กสาวไปติด ๆ"สงสัยต้องซื้อหนังสือคู่มือการเดตมาไว้ติดห้องแล้วล่ะมั้ง"กรกันต์ส่ายหน้ายิ้ม ๆ นึกขบขันในปฏิกิริยาของเจ้านายหนุ่มที่ดูไม่สบอารมณ์กับการเดินห้างมากกว่าปกติ เอ๊ะ หรือว่ามันมีอะไรผิดปกตินะขาเรียวสับถี่ยิบจนเกือบกลายเป็นการวิ่ง แต่ดูเหมือนว่ามันก็ยังชักช้าไม่ทันใจคนหน้าบึ้งอยู่ดีเพราะเขาเอาแต่ดุนดันกระทั่งในจังหวะที่สองขาพันกันจนเกือบหน้าคะมำบริ้งค์ก็หมดความอดทน ตวัดสายตาไปมองปรามมือดันซึ่งอีกนิดจะเรียกว่าผลักแล้วร้องประท้วงเสียงขุ่น"อื้ออ คุณลุง~ นี่คนนะคะไม่ใช่รถเข็น!""ยัยขาสั้น"จบคำร่างสูงก็เลี้ยวหายเข้าไปในร้านอาหารทิ้งให้คนถูกปรามาส

"ขอโทษค่ะ"ความเคร่งเครียดที่แผ่ออกมาจากใบหน้าคมคายทำให้ความกว้างของรอยยิ้มค่อย ๆ หดลง อ้อมแอ้มบอกขอโทษเสียงแผ่วก่อนที่เจ้าตัวจะย้ายกลับไปนั่งที่เดิมด้วยคิดว่าอีกฝ่ายกำลังอึดอัดเพราะเธอนั่งบดเบียดสองมือเตรียมจะจัดการกับเหล่าขนมหวานชิ้นเล็กชิ้นน้อยตรงหน้า แต่พอเห็นสายตาดุดันจดจ้องไม่วางตา มือที่ถือมาการองสีหวานจึงเปลี่ยนทิศการวางเป็นจานใบเล็กที่อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มแล้วคลี่ยิ้มหวานเอาใจ"ลองสิคะ ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ ส่วนนี่ชาเอิร์ลเกรย์ เอาไว้กินตัดเลี่ยนค่ะ""ทำไมต้องชื่อฉัน"คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็ทำเอาใจดวงน้อยกระตุกไหว สองมือชะงักไปชั่วครู่ จริงอยู่ว่าเหตุผลหลักคือเรื่องความฝัน แต่อีกเหตุผลที่แอบซ่อนอยู่นี่สิ หากเขารู้แล้วยังจะช่วยเธอต่อไหมนะ"ว่าไง"อีกคนถามย้ำ ดึงให้บริ้งค์สะดุ้งหลุดออกจากห้วงความคิด เธอบรรจงวางขนมอีกชิ้นลงบนจานแล้วเงยขึ้นมายิ้มบาง ๆ ในหัวก็นึกสรรหาคำเอ่ยอ้างที่พอมีน้ำหนักไปด้วย"รุ่นเดียวกันก็มี""คะ?""เมื่อกี้ไง"เมื่อเห็นเด็กสาวยังเอาแต่ทำหน้างงงวย ไม่เข้าใจในสิ่งที่ต้องการจะสื่อ ติณณ์จึงเบนสายตาไปจดจ้องเจ้าเครื่องสีดำซึ่งยังส่งเสียงดังเป็นครั

"จะกลับได้หรือยัง"ติณณ์เอ่ยขัดขณะส่งขนมชิ้นสุดท้ายให้เด็กสาว สีหน้าเบื่อหน่ายบ่งบอกว่าอยากออกไปจากตรงนี้เต็มทน ทว่าสาเหตุไม่ใช่เพราะต้องคอยเอาใจเด็กสาวหากเป็นเพราะอึดอัดกับสายตาของคนรอบข้างที่คอยเมียงมองและกระซิบกระซาบอย่างโจ่งแจ้งไร้มารยาท"คุณลุงมีงานต่อเหรอคะ""อืม""เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ กลับก็ได้ ~"บริ้งค์ย่นจมูกใส่อย่างขัดใจ รีบกลืนขนมที่อยู่ในปากลงคอแล้วยกชาที่เหลือขึ้นจิบตบท้ายก่อนวิ่งตามร่างสูงซึ่งเดินออกมาไปยืนทำหน้าบูดรอที่หน้าร้านแต่แล้วสองขาก็ชะงักเมื่อหางตาสะดุดเข้ากับอีกหนึ่งจุดหมายที่ตั้งใจจะแวะมาเดินเลือกหาของขวัญวันเกิดให้เพื่อนชายคนสนิทอยู่พอดี"คุณลุงคะ หนูขอแวะร้านนั้นสักสิบนาทีได้ไหมคะ"ติณณ์เลิกคิ้วก่อนจะเบนสายตาไปมองตามมือเรียว นิ่วหน้านิด ๆ หลังพบว่าร้านที่ว่าคือห้องเสื้อชื่อดังซึ่งจำหน่ายเฉพาะเครื่องแต่งกายของเพศชาย"นะคะ หนูขอแค่สิบนาที นะ ๆ"เสียงหวานใสมาพร้อมสายตาออดอ้อนอย่างตอนที่ร้องขอขนมไม่มีผิด แต่ดูเหมือนครั้งนี้ชายหนุ่มจะไม่หลงกลเธอง่าย ๆ อีกแล้ว"ฉันไม่..."เมื่อเห็นว่าใช้ลูกไม้เดิมทำท่าจะไม่ได้ผลเพราะชายหนุ่มตั้งท่าจะปฏิเสธ​ บริ้งค์จึงปรับเปลี่ยนวิธี