บททั้งหมดของ เพียงเพื่อรัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

นับตั้งแต่มารดาจากไปในวันนั้นเขาก็เติบโตขึ้นโดยปราศจากผู้ปกครองคอยพะเน้าพะนอ ให้ความรักความอบอุ่นเยี่ยงเด็กทั่วไป ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นความจำเป็นของคำว่า 'ครอบครัว' อีกต่อไปกระทั่งหลังจากที่ครอบครัวชลาทิศเข้ามาดูแลใกล้ชิด คอยจัดการเรื่องอาหารการกินและหยูกยายามเจ็บป่วย คอยอยู่เคียงข้างยามประสบปัญหา ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาและต่อต้านสังคมค่อย ๆ กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง สัมผัสถึงความสำคัญที่ไม่เคยได้รับจากใครแม้กระทั่งคนที่ขึ้นชื่อว่า 'บิดา'แต่ว่าตอนนี้ ... ดูเหมือนความสำคัญที่กรกันต์มีให้จะมากล้น จนเริ่มเกินพอดีซะแล้ว!"วุ่นวายจริง"แววตาคมกริบหรี่มองสิ่งที่อยู่ในมือแล้วจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเกลียดความขมของมัน อีกทั้งการรับยาเปรียบเสมือนเครื่องตอกย้ำถึงความอ่อนแอ ฉะนั้นหน้าที่ของมันคงต้องสิ้นสุดลงแค่ตรงนี้ชายหนุ่มก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังถังสแตนเลสสีเงินใบหย่อมอย่างไม่มีลังเล ทว่าในจังหวะที่กำลังจะปล่อยให้มันหล่นลงไปนอนเล่นอยู่ก้นถังจู่ ๆ เขาก็ชะงัก ยั้งมือเอาไว้ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตใบจิ๋วแนบติดมากับแผงยาด้านในใบสั่งยา?ไม่สิ ไม่น่าใช่ มันคงไม่มีเภสัชที่ไหนเลือกใช้กระดาษโน้ตล

"โอ๊ย หล่ออะ! ขนาดทำหน้ายู่ยี่ยังกลบความหล่อไม่มิดเลย นี่ ๆ แกไปตกคนนี้มาได้ยังไงอะ ชี้พิกัดมาเดี๋ยวนี้นะ! มีของดีแล้วทำไมอุบเงียบคนเดียว เป็นเพื่อนที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ!"บริ้งค์หัวเราะร่า ส่ายหน้าขบขันกับอาการออกหน้าออกหน้าที่ยิ่งกว่าของเพื่อนสาว เพราะนอกจากจะหวีดในความหล่อล่ำแล้ว ยังเอื้อมมือมาซูมรูปเข้า ๆ ออก ๆ สำรวจชายหนุ่มจนอีกนิดฟิล์มหน้าจอเธอคงขึ้นรอยถลอก"นี่ ๆ เอาไอจีมาให้ส่องหน่อยสิ เผื่อเขาจะมีเพื่อนที่ยังโสด""อืมม รู้สึกว่าเขาจะไม่เล่นนะ""งั้นเฟสล่ะ?""ก็ไม่มีเหมือนกัน""อะไร! นี่มันยุคที่โลกเชื่อมต่อกันได้ด้วยอินเทอร์เน็ต แกแน่ใจเหรอว่าเขาไม่มีจริง ๆ หรือมีแต่ไม่ให้แกรู้""บ้าน่า เขาจะทำแบบนั้นไปเพื่อ?"บริ้งค์ทำหน้าไม่เชื่อ เปล่งเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรง บอกตามตรงว่าคราแรกที่ได้ยินเธอก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน แต่จะให้เธอทำยังไง ไปค้นโทรศัพท์ของเขาเหรอ มันก็ไม่ใช่! เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำอะไรตามอำเภอใจแบบนั้นได้ขวัญข้าวหรี่ตามองแล้วทำหน้าครุ่นคิด ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปบ่งบอกให้รู้ว่าเพื่อนของเธอก็แอบคาใจเช่นกัน แต่เพราะบริ้งค์มักมีพฤติกรรมประหลาด ทั้งร

ว่าแต่เมื่อไหร่เขาจะมานะ ไหนบอกว่านัดสี่ทุ่มไงคำถามผุดขึ้นในหัวซ้ำ ๆ ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยหลังได้รับแอลกอฮอล์ไปจำนวนหนึ่ง เธอยังคงหันซ้ายหันซ้ายทุกนาทีกระทั่งรอบที่สามสายตาก็สะดุดเข้ากับคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในโซนวีไอพี ข้างกายมีกรกันต์และลูกน้องอีกคนที่เธอไม่คุ้นหน้าคอยเดินตามประกบไม่ห่าง"แก! ฉันเจอแล้ว!"บริ้งค์ตะโกนลั่น สะกิดเพื่อนที่มัวแต่วาดลวดลายยิก ๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋า พุ่งตัวเดินตามเป้าหมายไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนที่กำลังวุ่นวายกับการส่งสายตาให้เหยื่อคนใหม่ถึงกับถอนหายใจพรืด รีบจ้ำตามไปก่อนที่อีกฝ่ายจะก่อเรื่องเพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เพื่อนตัวดีได้เครื่องดื่มจนเมามาย หล่อนจะกลายเป็นมนุษย์ที่เหลือเพียงกายหยาบ บ้าพลังและทำตามความต้องการของจิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว มิหนำซ้ำพอตื่นมายังประสบปัญหาความทรงจำหล่นหายไปอีก เพราะฉะนั้นต้องตามประกบ!ขาเรียวก้าวฉับ ๆ ตาจดจ้องแผ่นหลังแข็งแรงของคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าตาเขม็ง นึกขอบคุณชุดอยู่ในใจที่ทำให้การสะกดรอยตามเป็นไปโดยง่าย อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะหันมามองทางเธอเลยสักนิดทันใดนั้นสองขาก็ชะงักหยุดกึกแล้วทำทีเป็นหันไปเอี้ยวหน้าไปคุยกั

บริ้งค์เผลอทำหน้าประหลาดใจ เพราะนอกจากจะได้ยินประโยคที่ยาวกว่าเวลาปกติจากปากติณณ์แล้ว ข้อมูลที่เพิ่งหลั่งไหลออกมายังดูไม่เกี่ยวกับสินค้าที่เขาให้บริษัทเธอทำโฆษณาให้เลยแม้แต่น้อยเอ หรือนี่จะเป็นสินค้าจำพวกเดียวกันกับที่กรกันต์เคยชงให้เธอในวันนั้นหญิงสาวเอียงคอมองแก้วอย่างพินิจพิจารณา ก่อนพบว่าหนึ่งในนั้นถูกผลักมาให้เธอตรงหน้า ความเข็ดขยาดจากหนก่อนยังคงตราตรึงจนเธอเผลอนิ่วหน้า ทว่าพอเห็นคนอื่น ๆ ยกมันขึ้นกระดกลงคออย่างว่าง่าย ทั้งยังพร้อมใจกันหันมาจ้องกดดัน เธอจึงจำต้องเทมันลงคอเช่นกันคนไม่คุ้นกับแอลกอฮอล์ดีกรีแรง ๆ ถึงกับหน้าเหยเก ความขมบาดคอคือสิ่งแรกที่ได้สัมผัสก่อนความร้อนวูบวาบจะไหลลามไปทั่วร่างโดยเฉพาะพวงแก้มแรงมาก! แก้วที่เคยดื่มเมื่อครั้งแวะไปคุยงานที่เพนท์เฮ้าส์ยังเทียบไม่ติดเลยเธอกระแอมไอเบา ๆ เอื้อมมือไปคว้าเอาขวดน้ำเปล่าที่ตั้งอยู่อีกฟากของโต๊ะหวังใช้มันล้างความเฝื่อนที่เจืออยู่โพรงปากติณณ์ชะงักพลางปรายตามามองหัวไหล่ที่บดเบียด มุ่นหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อกลิ่นกายหอมละมุนของเด็กสาวทำให้ใบหน้าของใครบางคนผุดขึ้นมาในหัว ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีเขาก็สลัดความคิดสงสัยออกจากห

"แล้วนี่ไอ้กรณ์ไปไหน""เห็นบอกว่ามีธุระด่วนครับ"ติณณ์นิ่วหน้า งุนงงสงสัย ปกติแล้วลูกน้องเขาไม่เคยหายไปไหนโดยไม่บอกกล่าวเหตุผลสั้น ๆ แค่นี้ แต่เพราะเวลามีอยู่อย่างจำกัดเขาจึงพาตัวเด็กสาวขึ้นรถแล้วสั่งให้ลูกน้องที่เหลือไปประจำที่หลังพวงมาลัย"อา คะ..คุณลุง~"เสียงหวานสั่นเครือเจือเสียงหอบหายใจถี่ ๆ พร้อมกับเจ้าตัวที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นนั่งบนตัก ใบหน้าแดงก่ำมุดเข้าหาแผงอกกว้างของคนข้าง ๆ อย่างลืมอาย เมื่อความปรารถนาจากส่วนลึกร่ำร้องจนเกินต้านไหวทำเอาคนที่ถูกลวนลามอย่างไม่ทันตั้งตัวถึงกับเหงื่อตก เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ เอื้อมมือไปกดเลื่อนแผงกั้นระหว่างห้องโดยสารขึ้น ก่อนจะหันมาเอ็ดเด็กสาวที่เอาแต่ขยับตัวไปมา ส่งสายตาหวานเยิ้มเชิญชวนไม่หยุดหย่อน"อยู่นิ่ง ๆ ฮืมมม"ลำพังวันนั้นเขาก็แทบคลั่งกับการต้องข่มอารมณ์ไม่ให้เผลอรุนแรงจนทำให้เธอบอบช้ำ แล้วมาวันนี้เธอดันมาโดนตัวใหม่ที่แรงและออกฤทธิ์ยาวนานกว่าคราวก่อนถึงเท่าตัว เขาไม่ต้องหาไม้หน้าสามไม่ตีแสกหน้าตัวเองเลยเหรอ"กะ...กอด กอดหนูหน่อย"ให้ตายสิวะ! ยังจะมาทำหน้าออดอ้อนใส่อีก ไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่ากำลังล้อเล่นกับอะไรอยู่!ติณณ์คำรามเสียงต่ำ ฟา