แต่งงานใหม่ล้างรักลวง의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

“ฉันไปตรวจร่างกายมาแล้ว สุขภาพฉันปกติดี ไม่มีปัญหาเรื่องมีลูกไม่ได้ ถ้าไม่เชื่อ ฉันส่งผลตรวจให้ดูเดี๋ยวนี้ก็ได้ ฉันเก็บไว้ในมือถือมาตลอด”น้ำเสียงเรียบเฉยของเจียงหร่านทำให้สีหน้าของเหวินหัวถิงเปลี่ยนไปทันทีเดิมทีเธอยังโกรธที่เจียงหร่านทำเหมือนได้ประโยชน์แล้วก็เขี่ยคนอื่นทิ้ง แต่คำพูดประโยคนี้กลับเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้เธออึ้งไปทั้งตัว“เธอพูดว่าอะไรนะ? เธอไม่ได้มีปัญหามีลูกไม่ได้เหรอ? มันจะเป็นไปได้ยังไง…จี้หมิงถึงกับรับเด็กมาเลี้ยงเพราะเธอเลยนะ…”เหวินหัวถิงแทบไม่อยากเชื่อ ส่วนฮั่วเชียนเชียนก็ฉวยโอกาสพูดเหน็บแนมทันที “เจียงหร่าน เธอนี่โกหกเก่งจริง ๆ นะ บอกว่าตัวเองตรวจร่างกายแล้วไม่มีปัญหา งั้นพวกเธอสองคนไม่ยอมมีลูกกันมาตั้งสองปี หรือว่าพี่ชายฉันมีปัญหา?”“ก็เป็นไปได้นะ” เจียงหร่านหรี่ตายิ้มบาง ๆ “เรื่องนี้พวกคุณควรไปถามฮั่วจี้หมิงเองดีกว่า ว่าเพราะอะไรกันแน่ ทั้งที่ฉันสุขภาพดี แต่เขากลับไม่กล้ามีความสัมพันธ์กับฉันมาตลอดสองปี แถมยังไปรับเด็กจากที่ไหนก็ไม่รู้มาเลี้ยง เพื่อปิดปากพวกคุณอีก”ฮั่วเชียนเชียนรู้ตัวว่าตกหลุมพรางของเจียงหร่านเข้าแล้ว จึงรีบยกมือปิดปากทันทีไม่จริงม

“คุณย่าคะ ของที่ฉันเอามาให้ไม่ใช่ของที่ซื้อจากแผงข้างทางนะคะ ของพวกนี้ต่อให้ไปหาตามแผงข้างทางก็ไม่มีทางเจอค่ะ”เจียงหร่านก้มหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนนิ้วเรียวค่อย ๆ แกะถุงออกอย่างใจเย็น ด้านในเป็นกล่องไม้จื่อถานใบหนึ่ง ดูเรียบง่าย แต่เนื้อไม้กลับงดงามประณีตอย่างยิ่งเมื่อเปิดกล่องออก ด้านล่างรองด้วยผ้าแพรเนื้อละเอียด ภายในจัดวางโสมหลายต้นไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ละต้นอวบสมบูรณ์ รากชัดเจน ข้าง ๆ กันยังมีกล่องเล็กใส่รังนกชั้นเลิศ สีสันนวลตา มีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยออกมา“นี่เป็นของบำรุงหายากที่ฉันให้คนไปตามหามาโดยเฉพาะ เป็นโสมป่าห้าสิบปีกับรังนกเลือดชั้นเลิศ เพราะเป็นของหายาก ในท้องตลาดจึงแทบไม่มีให้เห็น อีกอย่างฉันรีบหามา เลยไม่ได้ใส่ใจเรื่องบรรจุภัณฑ์เท่าไร”“นี่…”ฮั่วเชียนเชียนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ขยับเข้าไปดูแล้วดูอีกโสมป่าห้าสิบปีนี่เป็นของล้ำค่าระดับสะสมเลยนะ!โสมป่าที่อายุเกินสามสิบปีก็หายากมากแล้ว ส่วนที่อายุเกินห้าสิบปีขึ้นไปเรียกได้ว่าเป็นระดับ “ราชาโสม” ราคาต่อกรัมพุ่งสูงถึงหลักหลายแสน เจียงหร่านเอาออกมาทีเดียวเป็นทั้งกล่องเลยเหรอ?แถมรังนกเลือดยังเป็นของ

“ฉันอุปการะเลี้ยงดูฮั่วมู่เฉิงมาสองปี ถ้าไม่ให้ผู้ใหญ่ในบ้านรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา เกรงว่าพอโตขึ้น ทุกคนคงคิดว่าฉันเป็นคนสอนเขาจนเสียคน”“ส่งเข้าไปในกลุ่มครอบครัวเหรอ? เจียงหร่าน ถึงยังไงเฉิงเฉิงก็เป็นลูกของพวกเรา เธอทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!”ฮั่วจี้หมิงหน้าถอดสีด้วยความตกใจ พอเห็นว่าในกลุ่มมีคลิปนั้นถูกส่งเข้าไปแล้ว แถมยังเลยเวลาถอนข้อความไปนาน ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันทีแต่พอพูดออกไป เขาก็รู้ตัวทันทีว่าตัวเองปกป้องฮั่วมู่เฉิงชัดเจนเกินไปยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็เป็นเพราะฮั่วมู่เฉิงดื้อด้าน ไม่ยอมแก้นิสัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาสูดหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้ผ่อนลง “เจียงหร่าน เด็กน่ะต้องค่อย ๆ อบรมสั่งสอนกัน เธอทำแบบนี้แล้วต่อไปเขาจะเอาหน้าไปสู้คนในตระกูลฮั่วยังไง คุณย่ากับแม่ก็ยังอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่อยากให้พวกท่านต้องพลอยเป็นห่วงไปด้วยหรอกใช่ไหม?”“เธอรีบยกเลิกแจ้งความเดี๋ยวนี้ รถฉันชดใช้ให้! แล้วฉันจะให้เฉิงเฉิงมาขอโทษเธอดี ๆ ด้วย!”เจียงหร่านยังไม่ทันได้พูด ฮั่วจี้หมิงก็พูดจบแล้วโอนเงินทันที เงินจำนวนยี่สิบห้าล้านบาทเข้าบัญชีอย่างรวดเร็วเจียงหร่านเหลือบมองข้อความแจ้งเตือนเง

พอได้ยินคำพูดนั้น ในใจของฮั่วจี้หมิงก็ไหววูบขึ้นมาเล็กน้อยจะว่าไป เมื่อก่อนเขาไม่เคยเต็มใจจะมีความสัมพันธ์กับเจียงหร่านเลยพวกเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน เขาจึงไม่อาจรับผิดชอบเจียงหร่านได้ และยิ่งไม่อยากให้ในอนาคต ตอนต้องเปิดอกคุยกัน เธอใช้ลูกมาเป็นข้ออ้างผูกมัดเขาแต่ตอนนี้กลับต่างออกไป เขารู้สึกว่าคำพูดของเหวินหัวถิงมีเหตุผลไม่น้อยต่อให้เจียงหร่านจะอารมณ์ร้ายแค่ไหน ขอเพียงมีลูกแล้ว เธอก็คงเหมือนไป่ชิง สุดท้ายก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดีแต่ความคิดนั้นก็แวบผ่านไปอย่างรวดเร็วฮั่วจี้หมิงได้สติกลับมา รีบออกหน้าปกป้องฮั่วมู่เฉิงทันที “เฉิงเฉิงผิดจริง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องส่งกลับสถานสงเคราะห์หรอก อย่างมากผมก็ลงโทษให้เขาอยู่บ้านทบทวนตัวเอง ช่วงนี้จะไม่ให้เขาออกไปไหนเด็ดขาด”ฮั่วมู่เฉิงเป็นลูกของเขา กว่าจะได้กลับเข้าตระกูลฮั่วอย่างถูกต้องก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หากตอนนี้ถูกส่งตัวออกไป ภายหน้าอยากกลับมาอยู่กับตระกูลฮั่วอีกก็คงยิ่งยากกว่าเดิม“นี่เป็นความเห็นของพ่อแก แล้วก็เป็นการตัดสินใจร่วมกันของฉันกับแม่ด้วย จี้หมิง แม่รู้ว่าที่แกรับเขามาเลี้ยงสองปี ย่อมต้องมีความผูกพันอยู่บ้าง แต่ต่อไปแกก็ยัง

วันนี้อุณหภูมิด้านนอกลดลง กลางคืนอากาศหนาว เสื้อโค้ตของชายหนุ่มจึงมีไอเย็นบาง ๆ ติดมาด้วยการกระทำอ่อนโยนของหญิงสาวทำให้อารมณ์หม่นหมองของเจี่ยงอี้คลี่คลายลงไม่น้อย แต่เขาก็ยังค่อย ๆ ดันเธอออกเบา ๆ“ดึกแล้ว กลับเข้าไปพักเถอะ”“คุณเจี่ยง คุณโกรธฉันอยู่หรือเปล่า?” เจียงหร่านเอ่ยอย่างแปลกใจ พอเห็นเจี่ยงอี้กำลังจะเดินไป เธอก็รีบคว้าแขนเขาไว้“เปล่า” เจี่ยงอี้ตอบออกมาทันที แต่น้ำเสียงกลับสะดุดเล็กน้อย แข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด“เพราะฉันลืมว่าคืนนี้คุณจะมา… หรือเพราะฉันไม่ได้ตอบข้อความคุณ?” น้ำเสียงของเจียงหร่านอ่อนลง ฟังดูคล้ายกำลังอ้อนโดยไม่รู้ตัวราวกับเพียงแค่ได้อยู่ต่อหน้าเจี่ยงอี้ น้ำแข็งในใจก็ละลายหายไปในพริบตา“……” เจี่ยงอี้ไม่ตอบเขาไม่เคยคบหากับใครอย่างใกล้ชิดเกินไป จึงคุ้นชินกับการจากลา ความเฉยชา และการถูกลืมมานานแล้วแต่คืนนี้ ระหว่างที่รอเจียงหร่าน เขากลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเขาไม่กล้าโทรหาเธอ และก็กลัวว่าเธอจะไม่ตอบกลับมาอีกความรู้สึกเหล่านี้ที่เคยไม่อาจรบกวนจิตใจเขาได้อีกแล้ว กลับพันเกี่ยวขึ้นมาราวกับฝันร้าย“เจี่ยงอี้ ขอโทษนะ อย่าโกรธฉันเลยได้ไหม?”จู่