All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 121 - Chapter 130

เจียงหร่านชะงักไปเล็กน้อย “คุณย่า…”“ย่าดูออกนะ ตอนอยู่บนโต๊ะอาหาร พอพูดถึงเจ้าเด็กนั่น เธอก็กินแทบไม่ลงแล้ว อยู่กับย่าไม่ต้องฝืนอะไรหรอกนะ การเป็นห่วงใครสักคนเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งพวกเธอกำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า ภรรยาเป็นห่วงสามี ก็ยิ่งเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”คำพูดของคุณย่าเจี่ยงทำให้แก้มของเจียงหร่านแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเธอรีบลุกขึ้นนั่ง หันหน้าไปอีกทาง “คุณย่าอย่าล้อฉันเลยค่ะ ฉันแค่กลัวว่าคุณเจี่ยงจะหักโหมเกินไป แล้วจะกระทบสุขภาพเท่านั้นเอง”“โอเค ๆ ไม่ล้อแล้ว ย่าจะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้เลย”พูดจบ คุณย่าเจี่ยงก็ไม่รอให้เจียงหร่านตอบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดวิดีโอคอลหาเจี่ยงอี้ทันทีพอได้ยินเสียงเชื่อมต่อดังขึ้น เจียงหร่านก็เผลอจัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวผ่านไปครู่หนึ่ง สายจึงเชื่อมติด เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังผ่านหน้าจอเข้ามา“คุณย่า ดึกขนาดนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ?”น้ำเสียงของเจี่ยงอี้ฟังดูผิดปกติอย่างชัดเจนก่อนหน้านี้เวลาคุยโทรศัพท์กับเจียงหร่าน เขามักพูดสั้น ๆ จนจับอารมณ์ไม่ค่อยได้ แต่ครั้งนี้กลับฟังออกทันทีว่าไม่ปกติเสียงของเขาไม่เพียงแหบพร่า ยังอู้อี้เหมือนมี

“อาซวี่…”เจี่ยงอี้เรียกด้วยเสียงแหบ ลำคอยังคงแห้งผากและเจ็บแสบเขาจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองทำงานอยู่ในห้องทำงานตลอด แต่กลับไม่รู้เลยว่าเข้ามานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อไร“คุณเจี่ยง!”เจี่ยงอี้เปิดผ้าห่ม กำลังจะลุกลงจากเตียง แต่ในสายตากลับมีเงาร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เขาหรี่ตาลง นึกว่าตัวเองตาฝาดไปเสียอีก“เจียงหร่าน?”“ฉันเอง คุณเพิ่งไข้ลด อย่าเพิ่งขยับเลย นอนพักดี ๆ ก่อน”เจียงหร่านถือโจ๊กข้าวฟ่างรสอ่อนชามหนึ่งเดินมาข้างเตียง วางชามลงแล้วรีบประคองแขนของชายหนุ่ม กดให้เขากลับไปนั่งบนเตียงร่างของเจี่ยงอี้สูงใหญ่ ต่อให้ร่างกายอ่อนแรง ก็ไม่ใช่คนที่เจียงหร่านจะประคองไหว ระหว่างที่ยื้อกัน ชายหนุ่มออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็รวบทั้งร่างของเธอเข้ามาในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดายเจียงหร่านซบลงกับอกกว้างแข็งแกร่งของเขาราวกับลูกแมวตัวเล็ก สายตาของทั้งสองประสานกันในพริบตาในดวงตาของเจี่ยงอี้มีม่านหมอกบาง ๆ ปกคลุม แทรกด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงจาง ๆ ส่วนดวงตาของเธอกลับสุกสว่างราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นในรัตติกาล เปล่งประกายอ่อนโยนระยิบระยับ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อขึ้นมาเจียงหร่านกลัวว่าจะเผลอไปกระแ

แม้น้ำเสียงของฮั่วจี้หมิงจะยังคงสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเริ่มร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อยคุณย่าฮั่วเป็นคนรักความสงบ ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังในคฤหาสน์สวนเชิงเขาชานเมืองของเมืองข้างเคียงมานาน นอกจากช่วงเทศกาลสำคัญแล้ว แม้แต่คนในครอบครัวไปเยี่ยม ท่านก็มักปฏิเสธเพราะฉะนั้น การได้รับสายจากท่านจึงไม่ใช่เรื่องปกติเลยและในตระกูลฮั่ว คุณย่าฮั่วก็เป็นเพียงคนเดียวที่ยังพอยอมรับเจียงหร่านอยู่บ้างตอนที่ฮั่วจี้หมิงพาเจียงหร่านกลับบ้าน มีเพียงคุณย่าฮั่วเท่านั้นที่ฝ่าความคัดค้านของทุกคน ตัดสินใจให้เขาแต่งงานกับเจียงหร่านหลังจากคุณปู่เสียชีวิต ท่านก็ย้ายออกจากบ้านตระกูลฮั่ว ก่อนจากไปยังเคยจับมือของทั้งสองไว้ แล้วกำชับฮั่วจี้หมิงอย่างจริงจัง“หรานหร่านอาจไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่มีครอบครัวหนุนหลัง แต่ต่อไปนี้แกห้ามรังแกเธอเด็ดขาด ย่าผ่านโลกมามาก ผู้หญิงที่ทั้งจริงจังกับความรักและเก่งแบบหรานหร่านมีไม่มาก เธอคือคนที่แกควรรักและทะนุถนอมให้ดี พวกแกต้องอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าแน่นอน”เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณย่าฮั่วขึ้นมาในตอนนี้ นอกจากความรู้สึกผิดแล้ว ในใจของฮั่วจี้หมิงยังมีความรู้สึกสูญเสียบางอย่างเพิ่มขึ้นมาอย่างเล

“โทรหาเธอที ย่าจะคุยกับเธอเอง”ไม่รู้ว่าคำพูดของฮั่วจี้หมิงทำให้คุณย่าเชื่อหรือไม่ ท่านหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วยื่นให้เขาฮั่วจี้หมิงกดโทรหาเจียงหร่าน ก่อนเปิดลำโพงทันทีไม่นานนัก สายก็เชื่อมต่อจริง ๆ“ฮัลโหล? คุณย่า?”พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของคุณย่าฮั่ว เจียงหร่านก็รับสายเรื่องของตระกูลฮั่ว เธอไม่อยากให้คุณย่าเข้ามาเกี่ยวข้องอีกฝ่ายอายุมากแล้ว หัวใจก็ไม่ค่อยแข็งแรง แถมยังมีความดันสูง หมอย้ำกับพวกเขาหลายครั้งว่า คนแก่อารมณ์ต้องไม่พลุ่งพล่านเด็ดขาด ปกติแม้แต่เวลาพูดก็ต้องพูดเบา ๆ ช้า ๆ เพราะเพียงอารมณ์ขึ้นเล็กน้อย ก็อาจเกิดผลร้ายแรงตามมาได้“หรานหร่านเอ๋ย วันนี้ย่ากลับบ้านแล้ว ทำไมไม่เห็นเธอล่ะ หรือเธอไม่อยากเจอย่าแล้ว?”พอได้ยินเสียงของเจียงหร่าน น้ำเสียงของคุณย่าก็อ่อนลงทันที แทบไม่มีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่เลย“ฉัน…”“เจียงหร่าน ย่าได้ยินมาว่าเธอย้ายออกไปอยู่ข้างนอก เลยเป็นห่วงว่าระหว่างเราจะมีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็บอกท่านแล้วว่าเธอแค่กดดัน อารมณ์ไม่ค่อยดี ช่วงนี้เลยอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก แต่ท่านก็ไม่ยอมเชื่อ”ยังไม่ทันที่เจียงหร่านจะได้เอ่ยปาก ฮั่วจี้หมิงก็รีบแทรกขึ้นมาอ

ฮั่วจี้หมิงตั้งใจจะจัดการทุกอย่างให้จบโดยเร็ว แต่พอเปิดประตูออกมา ร่างอ่อนนุ่มของหญิงสาวก็พุ่งเข้ามาปะทะอกเขาเต็มแรง“ไป่ชิง…”เขาเพิ่งคิดจะหลบ แต่หญิงสาวกลับแนบชิดเข้ามาใกล้ ริมฝีปากไล้จากแก้มลงมาอย่างแนบเนียน ฉวยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัว ดึงปกเสื้อเขาออกอย่างคล่องแคล่ว ลมหายใจอุ่นร้อนแตะต้องผิวกายอย่างจงใจวันนี้ไป่ชิงสวมเดรสซีทรูสีแดงบางเบา ทั้งชุดชั้นในและถุงน่องล้วนเป็นแบบที่ฮั่วจี้หมิงชอบแม้เขาจะพยายามใช้เหตุผลกดความรู้สึกต่อต้านเอาไว้ แต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับไม่อาจควบคุมได้“อย่าทำแบบนี้ ฉันต้องพาเฉิงเฉิงกลับ…”“เขาหลับอยู่ แค่แป๊บเดียวเอง คุณไม่ได้อยู่กับฉันมานานแล้วนะ…”ไป่ชิงกระซิบข้างหูด้วยเสียงแผ่วหอบ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้อีกหลายวันที่ผ่านมา ฮั่วจี้หมิงกดความรู้สึกไว้ตลอด พอถึงตอนนี้ ทุกอย่างกลับปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ในที่สุดเขาก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะปล่อยตัวไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านไป่ชิงภายนอกดูเรียบร้อยสง่างาม แต่เมื่ออยู่ตามลำพังกลับยั่วยวนอย่างถึงแก่น เสน่ห์แบบนั้นทำให้เขาหลงใหลมาโดยตลอดแต่เจียงหร่านไม่เหมือนกัน ภายนอกเธอสวยสะกดสายตา ทุกการเคลื่อนไหวล้วนชว