All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันอายุปูนนี้แล้วยังโดนลูกสะใภ้สั่งสอน อับอายจนไม่อยากอยู่ต่อแล้วจริงๆ! เธอเป็นใครไม่ทราบ! ถ้าไม่ใช่เพราะนายจะอยู่กับเธอให้ได้ อย่างเธอคู่ควรแต่งเข้ามาในตระกูลฮั่วของเราเหรอ?”เหวินหัวถิงเห็นฮั่วจี้หมิงนิ่งเฉย จึงเริ่มระบายอย่างแค้นใจฮั่วจี้หมิงจนปัญญา ทำได้แค่ถอนหายใจ รับปากแม่ว่าจะไปอบรมเจียงหร่าน และจะพาเธอมาขอโทษฮั่วเชียนเชียนต่อหน้าด้วยหลังออกจากบ้านฮั่วเชียนเชียน ฮั่วจี้หมิงรีบโทรหาเจียงหร่านรออยู่นานกว่าเจียงหร่านจะรับสาย น้ำเสียงฮั่วจี้หมิงไม่พอใจเล็กน้อย “เธอกลับบ้านหรือยัง?“ยัง ฉันยังคุยกับลูกค้าอยู่ ทำไมเหรอ?”ตอนนี้เจียงหร่านนั่งอยู่ในห้องอาหารหมุนได้ที่บ้านโจวเฟิ่งถัง สาวใช้ข้างๆ กำลังหั่นสเต๊กเนื้อชั้นดีที่มีมันแทรกเป็นลายหินอ่อนงดงามให้เธอเจียงหร่านไม่ได้ปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์ โจวเฟิ่งถังส่งสายตาไปด้านข้างทันที ทุกคนรีบออกไปอย่างรวดเร็ว“วันนี้แม่กับเชียนเชียนเรียกเธอไป เธอไม่ได้ไปเหรอ?”ในสายโทรศัพท์ ฮั่วจี้หมิงพูดเข้าประเด็นทันทีเจียงหร่านยกยิ้ม “ใช่”“หรานหร่าน แม่เป็นผู้ใหญ่ ถึงนิสัยไม่ดีเธอก็ต้องยอม แล้วเชียนเชียนก็อยู่เดือนหลังคลอด อารมณ์แปรปรวน อย่

“ทำไมพูดแบบนี้อีกแล้ว”ฮั่วจี้หมิงหันมามอง แล้วกอดไป่ชิงทันที “ถ้าฉันมีใจให้เจียงหร่าน คงไม่จดทะเบียนสมรสและมีลูกกับเธอหรอก แต่ตอนนี้ต้องทำให้เจียงหร่านใจเย็น ตระกูลฮั่วก็เกิดเรื่องวุ่นวายไม่ได้”“......” ได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนี้ ไป่ชิงก็ไม่พูดอะไรอีกเธอรู้ว่าเวลาแบบนี้ฮั่วจี้หมิงกดดันมาก ดังนั้นถึงอีกฝ่ายมีใจให้เจียงหร่าน เธอก็ต้องระงับอารมณ์วันต่อมาฮั่วจี้หมิงตื่นเช้ามาก เขาแทบไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเจียงหร่านฟ้าเพิ่งสว่าง ฮั่วจี้หมิงจะไปหาเจียงหร่าน แต่ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขายังไม่ทันได้เปิดประตู มือถือก็ดังขึ้นเขากดรับสาย น้ำเสียงมีความตึงเครียดเพราะอดนอน “เมื่อคืนเธอไม่ได้กลับบ้านเหรอ?”“อืม ดื่มกับลูกค้าเยอะไปหน่อย เลยพักที่โรงแรม”เสียงของเจียงหร่านไม่มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด กลับเป็นเสียงนิ่งๆ แบบเพิ่งตื่น “นายรอนานมากใช่ไหม?”ฮั่วจี้หมิงพูดไม่ออกเล็กน้อย เหมือนความกังวลจนนอนไม่หลับเมื่อคืนเป็นเรื่องตลกทันที “เธอผิดนัดฉัน เพราะเรื่องนี้เหรอ?”“ไม่ใช่แค่นั้น ฉันกะว่าจะลางานที่บริษัท อยากพักสักสองสามวัน”ฮั่วจี้หมิงเสียงดังขึ้นมาทันที “ลาหยุดเหรอ? ตอนนี้มันเวลาไหน? บริษ

เหมือนเหวินหัวถิงโดนเหยียบหาง “ขอโทษ? ฉันเป็นแม่สามีของเธอ! เธอมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ?”“สิทธิ์ที่โครงการสำคัญไตรมาสหน้าของบริษัทอยู่ในมือเธอ”จู่ๆ ฮั่วกุ้ยจิ่นเอ่ยขึ้น โยนเอกสารในมือให้เหวินหัวถิง “คฤหาสน์ริมน้ำที่อยู่ในชื่อของเธอ แล้วก็กองทรัพย์สินของเชียนเชียน ถูกอายัดตั้งแต่วันนี้ ไปยอมรับผิดกับลูกสะใภ้เมื่อไร ก็ปลดอายัดเมื่อนั้น”“แม่ ต่อไปหวังว่าแม่จะอบรมเชียนเชียนให้ดี ถึงเธอเอาแต่ใจขนาดไหน ก็ไม่ควรเอาแต่ใจกับเรื่องอนาคตของฮั่วซื่อ”คฤหาสน์หลังนั้นเป็นสิ่งที่เหวินหัวถิงเอาไปโม้ในกลุ่มคุณหญิงคุณนาย กองทรัพย์สินของฮั่วเชียนเชียนก็เป็นความมั่นใจที่เธอใช้ควบคุมฉินจื่อเฟิง หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ อยู่ในตระกูลฮั่วพวกเธอยังไม่มีความมั่นใจเลยฮั่วเชียนเชียนตื่นตระหนก น้ำตาคลอเบ้าทันที “พ่อ! พ่อทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ฉันเพิ่งคลอดลูก......”“เงินของตระกูลฮั่ว เลี้ยงคนไม่มีงานทำได้ แต่เลี้ยงคนโง่ไม่ได้ จะรีบไปขอโทษลูกสะใภ้ หรือไสหัวออกจากคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว พวกเธอเลือกเอาเอง”เหวินหัวถิงมือสั่นมาก เธอมองใบหน้าด้านข้างอันเยือกเย็นของฮั่วจี้หมิง แล้วมองสายตาเด็ดขาดของฮั่วกุ้ยจิ่นอีกครั้งเข้

แต่ภาพยังโหลดไม่ทันเสร็จ ก็มีสายโทรเข้ามาเป็นสายของไป่ชิงพอฮั่วจี้หมิงรับสาย เสียงร้องของหญิงสาวดังเข้ามาในหู“เป็นอะไร? เกิดเรื่องอะไร?”เขาตกใจ เสียงร้อนใจมากด้วยแต่ไม่ว่าฮั่วจี้หมิงถามยังไง ไป่ชิงก็เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูดฮั่วจี้หมิงจนปัญญา จึงถามเธอว่า “เธออยู่ไหน อยู่บ้านไหม? เดี๋ยวฉันไปหาเธอตอนนี้เลย”แต่เมื่อสิ้นเสียงของเขา สายก็ตัดไปฮั่วจี้หมิงร้อนใจดั่งถูกไฟเผา ไม่สนใจว่างานสังสรรค์ยังไม่จบ รีบสั่งเลขาไม่กี่ประโยค ขอโทษเหล่าลูกค้าแล้วออกมาพอคิดว่าอาจเกิดเรื่องกับไป่ชิง เขารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง หวาดกลัวเป็นอย่างมากโชคดีที่ในงานสังสรรค์ฮั่วจี้หมิงไม่ได้ดื่มมากเท่าไร เขาขับรถพลางโทรหาไป่ชิงเรื่อยๆหลังจากโทรไปหลายสาย ในที่สุดก็โทรติด“อาชิง เธอเป็นอะไรกันแน่......”“ฉันไม่ใช่ไป่ชิง ฉันสวีจิ้ง นายมาที่ผับ Q หน่อย เธอดื่มจนจะไม่ไหวแล้ว”สวีจิ้งเป็นเพื่อนสนิทของไป่ชิง เปิดผับอยู่ที่เมืองไห่ ผับ Q คือร้านของเธอตอนฮั่วจี้หมิงจีบไป่ชิง เพื่อไม่ให้โดนจับได้ ทั้งสองคนแอบนัดเจอกันที่ร้านของสวีจิ้งเป็นประจำ“โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”ฮั่วจี้หมิงวางสาย แ

เขากลัวเสียงดังแล้วจะทำให้เจียงหร่านตื่น ตอนไปส่งไป่ชิงกลับห้อง เขาระมัดระวังมาก พยายามไม่ส่งเสียงอะไรออกมาฮั่วจี้หมิงมองห้องของเจียงหร่าน ประตูยังปิดสนิทอยู่เขาคิดเองว่าเจียงหร่านไม่มีทางไม่กลับบ้านสองวัน ถึงโกรธก็มีความพอดี เธอมีขอบเขต ดังนั้นตอนนี้ต้องพักผ่อนอยู่ในห้องแน่ๆยิ่งไปกว่านั้นตรงทางเข้าบ้านยังมีรองเท้าราคาแพงที่เขาซื้อให้เจียงหร่านวางอยู่ เธอชอบใส่เป็นที่สุดฮั่วจี้หมิงเหนื่อยมากแล้ว เขาครุ่นคิดแล้วไปที่ห้องของเจียงหร่านเขาจับลูกบิดประตู แต่พอจะเปิดประตู ก็โดนเสียงวิ่งตึงตังขัดจังหวะ“พ่อ!”เสียงฮั่วมู่เฉิงดังขึ้น ฮั่วจี้หมิงขนหัวลุก รีบส่งสัญญาณมือบอกให้เขาเงียบ!ฮั่วมู่เฉิงไม่พอใจ ใบหน้าเล็กที่มองฮั่วจี้หมิงบึ้งตึงทันที ถลึงตาใส่ห้องของเจียงหร่าน“เป็นอะไร ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนอีก?”ฮั่วจี้หมิงอุ้มฮั่วมู่เฉิงขึ้นมา กระซิบถามข้างหูเขาพลางหันหลังเดินออกมาจากห้องเจียงหร่าน“แม่อ้วก......”สรรพนามที่ฮั่วมู่เฉิงเรียก ทำให้ฮั่วจี้หมิงขมวดคิ้ว“บอกแล้วว่าอย่าเรียกแม่ ต้องเรียกว่าป้า แม่ของลูกคือเจียงหร่าน”“เธอไม่ใช่แม่ฉัน!”ฮั่วมู่เฉิงค้านทันที ใบหน้าเล็กแดงเถ