All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 21 - Chapter 30

เจียงหร่านไม่อยากทำให้โจวเยี่ยนเสียเวลาอีก เขาเพิ่งพาตัวเองมาที่ลิฟต์ของโรงแรม เธอก็รีบพูดทันทีโจวเยี่ยนหัวเราะ “โอเค ถ้าเธอมีอะไรบอกฉันได้ตลอด”“อืม” เจียงหร่านโบกมือแต่ในขณะนั้น มีคนกดลิฟต์กะทันหัน ร่างหนึ่งรีบแทรกตัวเข้ามาเห็นอยู่ชัดๆ ว่าลิฟต์ใหญ่มาก แต่อีกฝ่ายดันชนใส่เจียงหร่าน ทำให้เธอเกือบล้ม“เหอหว่าน”เจียงหร่านเพิ่งเห็นชัดๆ ว่าคนข้างๆ เป็นผู้หญิงสวมชุดเซ็ตสไตล์ชาแนล เสียงของโจวเยี่ยนก็ดังเข้ามาในหูเหอหว่านผมสีดำขลับเป็นลอนยาว กลิ่นน้ำหอมบนตัวแรงมากเธอเหลือบมองเจียงหร่าน แล้วละสายตามามองโจวเยี่ยน “โจวเยี่ยน แฟนใหม่นายเหรอ?”“แฟนใหม่อะไร อย่าพูดมั่วซั่ว นี่เจียงหร่าน ลูกพี่ลูกน้องฉัน” โจวเยี่ยนไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่น้ำเสียงที่พูดกับเหอหว่านไม่ได้รุนแรงเลย“เจียงหร่าน? ลูกสาวนอกสมรสของโจวซุน?”เหอหว่านเอียงคอ สายตาเคร่งขรึม ตั้งใจมองเจียงหร่านยิ่งกว่าเดิมเจียงหร่านไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ค่อยชอบคุณหนูหยิ่งยโสแบบนี้สักเท่าไร ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังจงใจชนตัวเองจนเจ็บมากด้วย“เหอหว่าน อย่าพูดแบบนี้ เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของลุงคนโตของฉัน แล้วก็เป็นน้องสาวฉันด้วย ยิ่งไปกว

ฮั่วจี้หมิงดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว “หรานหร่าน เธอเป็นอะไรกันแน่? เมื่อก่อนเธอไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย ฮั่วซื่อคือแรงกายแรงใจของเรา เราเป็นสามีภรรยากัน เดิมทีสิทธิ์ถือหุ้นของฉันก็มีของเธออยู่ครึ่งหนึ่งแล้ว เรื่องที่เธอให้ฉันทำตอนนี้ มันไม่จำเป็นเลย ยิ่งไปกว่านั้น......“เธอรู้สถานการณ์ของฮั่วซื่อดี สิทธิ์ถือหุ้นที่อยู่ในมือพ่อฉันกับผู้ถือหุ้นรายใหญ่แต่ละคน รวมกันแล้วมากกว่าฉันเยอะ ถึงฉันอยากทำตามความต้องการเธอ ฉันก็ไม่สามารถทำได้“อีกอย่างคนหัวโบราณพวกนั้นไม่ยอมให้ผู้หญิงบริหารบริษัทหรอก ถ้าทำแบบนี้จริงๆ เธอกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคนแน่“ฉันไม่อยากให้เธอโดนรังแก นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำไมฉันไม่ให้เธอถือหุ้นบริษัทในตอนนั้น”ฮั่วจี้หมิงโยนปัญหาให้ผู้ถือหุ้นของบริษัท ปฏิเสธคำขอของเจียงหร่านอย่างชาญฉลาด พร้อมกับอวดอ้างว่าตัวเองคำนึงถึงเจียงหร่าน“ใช่ เราเป็นสามีภรรยากัน ถึงให้สิทธิ์ถือหุ้นกับฉัน ก็เป็นสินสมรสของสามีภรรยา ไม่ใช่หรือไง?”ปล่อยให้ฮั่วจี้หมิงพูดจนปากเปียกปากแฉะ เจียงหร่านยังคงคล้อยตามคำพูดของเขา พูดออกมาเพียงว่า “ฉันก็ทำเพื่อบริษัท เพื่อครอบครัวเรา เพื่อนายเหมือนกัน”ความโกรธอ

ทุกครั้งที่เขาพูดจบ เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วงาน แม้แต่เจียงหร่านก็ปรบมือโดยไม่รู้ตัวคนที่มีความสามารถเฉพาะทางยอดเยี่ยม มีเสน่ห์เหลือล้นจริงๆเห็นๆ อยู่ว่าชายหนุ่มยืนอย่างเย็นชาอยู่บนเวที เหมือนรูปปั้นที่อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่เจียงหร่านกลับรู้สึกว่าเขาหล่อและมีเสน่ห์ดึงดูดมากพอดูถ่ายทอดสดจบ เจียงหร่านคิดว่าเจี่ยงอี้เป็นคนเข้าถึงยากเล็กน้อยก็ปกติมากคนดีเลิศแบบนั้น ให้คนอื่นยกย่องชื่นชมก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าสังคม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องมีความรักไม่มีข้อความส่งมาในมือถืออีกเช่นกันในที่สุดเจียงหร่านเริ่มง่วงแล้ว นอนคลุมโปงแล้วหลับไปงานเลี้ยงวันรุ่งขึ้น โจวเฟิ่งถังอยู่ในงานสังสรรค์กับเจียงหร่านถึงกลางงาน ก่อนจะมีธุระให้ต้องกลับก่อนโจวเยี่ยนก็ยุ่งอยู่ตลอด ถ้าไม่มีคนโทรมา ก็มีคนเข้ามาคุยด้วยตรงกันข้ามกับเจียงหร่าน แม้เป็นทายาทตระกูลโจว นอกจากอยู่ข้างๆ โจวเฟิ่งถังกับโจวเยี่ยน แทบไม่มีใครเป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับเธอเลย มีแต่ให้นามบัตรและทักทายตามมารยาทเจียงหร่านรู้ว่าคนที่มางานเลี้ยงเป็นคนใหญ่คนโตในวงการธุรกิจ ถึงพวกเขาเคารพตระกูลโจว แต่ส่วนใหญ่เคารพโจวซุนรวมถึงคนตระกูลโจว

แต่คิดไม่ถึงว่าเจียงหร่านหาที่นั่งจนทั่วแล้ว ก็ไม่เห็นชื่อของตัวเองตอนนี้ทุกคนนั่งกันหมดแล้ว เจียงหร่านที่ยืนเด่นคนเดียวอยู่ด้านข้าง ดูกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัดผู้จัดการที่รับผิดชอบเรื่องเสิร์ฟอาหารเดินเข้ามาเตือนด้วยความหวังดี “คุณเจียง ใกล้ทานอาหารแล้ว เชิญคุณรีบไปนั่งเถอะ”“โอเค”เจียงหร่านเห็นโต๊ะหนึ่งเหลือที่นั่งอยู่หนึ่งที่ เป็นที่นั่งของแขกคนสำคัญ เธอจึงเดินไป“ขอโทษนะ ที่นั่งตรงนี้นั่งไม่ได้”ขณะที่เจียงหร่านกำลังจะนั่ง เสียงผู้หญิงห้ามเธอไว้เจียงหร่านเงยหน้าขึ้น โลกกลมจริงๆ คนพูดคือเหอซื่อเยว่เธอยกยิ้มมุมปาก ปรายตามองเจียงหร่านอย่างมีเลศนัย คุณหนูสองสามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบก้มหน้าแอบขำ“ฉันหาที่นั่งไม่เจอ ตรงนี้ไม่มีชื่อไม่ใช่เหรอ?”เจียงหร่านมองอย่างละเอียด ตรงที่นั่งว่างไม่มีป้ายชื่อวางอยู่“เป็นที่สำรองไว้ สำหรับแขกคนสำคัญที่ไม่แน่ใจว่าจะมาหรือเปล่า ไม่วางชื่อไว้ก่อน ฉันนึกว่าทุกคนจะรู้เรื่องพวกนี้ซะอีก”เหมือนเหอซื่อเยว่อธิบายให้เจียงหร่านฟังอย่างใจเย็น แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยแอบแซะว่าเจียงหร่านไร้ความรู้เมื่อสิ้นเสียงของเธอ คนรอบๆ หัวเราะ

แต่เจียงหร่านยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ความสุขุมบนใบหน้าไม่เหมือนแสร้งทำแม้แต่น้อยผู้จัดงานเห็นเจียงหร่านไม่ยอมง่ายๆ แทบจะพูดอ้อนวอน “คุณเจียง เราทำงานพลาดจริงๆ! เราสามารถประสานงานเรื่องที่นั่งแขกคนสำคัญให้คุณได้ทันที รับรองว่าไม่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจแน่นอน!”“แต่ที่นั่งตรงนี้......ได้สำรองไว้นานแล้ว แขกคนสำคัญท่านนั้นจะถึงแล้ว ได้โปรดอย่าทำให้ผู้จัดการตัวเล็กๆ อย่างฉันลำบากใจเลย......”ยิ่งเจียงหร่านยื้อต่อไป ก็ยิ่งกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด เธอจะไปหรือไม่ไป สถานการณ์ก็ไม่สู้ดีอยู่แล้วรอยยิ้มได้ใจบนใบหน้าเหอซื่อเยว่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้แล้ว เธอพูดอีกครั้ง “บางคนอวดดี สุดท้ายดันเสียหน้าเอง น่าอายจริงๆ”คำพูดของเหอซื่อเยว่มีความปลุกปั่นมาก คนจำนวนไม่น้อยเริ่มวิจารณ์ด้วยเสียงเบาทันที เห็นพ้องต้องกันว่าเจียงหร่านยอมให้ที่นั่งดีกว่าอย่างน้อยสามารถให้เหตุผลว่าไว้หน้าผู้จัดงาน พอรักษาภาพลักษณ์ได้เล็กน้อยถ้าสุดท้ายโดนเชิญออกไป หรือดึงดันอยู่ต่อแล้วเกิดความขัดแย้ง แบบนั้นจะดูไม่ดีมากเจียงหร่านยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย จัดท่านั่งนิดหน่อย รีบเรียบเรียงความคิด แล้วพูดอย่างใจเย็น“ฉันเข้าใ