เจียงหร่านพยักหน้าเบา ๆหลังจากงานเลี้ยงอาหารค่ำจบลง โจวเยี่ยนก็ไปส่งเจียงหร่านกลับโรงแรมเขาได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยงมาแล้ว และการที่เจี่ยงอี้จะโผล่มาที่นี่กะทันหัน ก็ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย“วันนี้เธอทำได้โดดเด่นมาก น่าจะทำให้บางคนพูดไม่ออกไปได้บ้างแล้ว แต่ฉันกลับดูแลเธอได้ไม่ดีพอ ขอโทษนะ… น้องสาว”น้ำเสียงของโจวเยี่ยนแฝงด้วยความโล่งใจอยู่หลายส่วน และก็มีความรู้สึกโทษตัวเองปะปนอยู่ด้วยเจียงหร่านรีบปลอบเขาทันทีว่า “ไม่เลยนะ งานเลี้ยงครั้งนี้ฉันก็ไม่ได้ทำพลาดอะไรเท่าไร แถมยังต้องขอบคุณพี่โจวเยี่ยนด้วย แล้วก็เพื่อนของพี่โจวเยี่ยนวันนี้ก็ช่วยฉันแก้สถานการณ์ไว้ด้วย”“เพื่อน?” โจวเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยเจียงหร่านตอบว่า “คุณเหอหว่าน”เธอกะพริบขนตายาวเบา ๆ ในแววตาแฝงไว้ด้วยแววเหมือนกำลังหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อยอาจเป็นเพราะสัญชาตญาณความไวของผู้หญิงโดยกำเนิด เจียงหร่านจึงรู้สึกอยู่เสมอว่าระหว่างเหอหว่านกับโจวเยี่ยนนั้น เหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่“อ๋อ เขาน่ะเหรอ ก็ถือว่าใช้ได้อยู่ แต่พวกเราน่าจะยังไม่ถึงขั้นเรียกว่าเป็นเพื่อนกันหรอก”โจวเยี่ยนกระแอมไอเบา ๆ พอเอ่ยถึงเหอหว
Read more