All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 51 - Chapter 60

ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตของไป่ชิงพลันหม่นลงไปเล็กน้อยหรือว่าเพราะเจียงหร่านไม่มา อีกฝ่ายถึงได้ไม่แม้แต่จะอยากพบหน้ากันเลย?“ช่วงนี้เจียงหร่านลางานอยู่ ฉันเองก็เป็นผู้จัดการของฮั่วซื่อเช่นกัน โปรเจกต์นี้ฉันก็สามารถดูแลต่อได้ หากทางบริษัทของคุณยังไม่มั่นใจ ก็สามารถนำแผนงานของฉันไปพิจารณาดูก่อนได้ค่ะ”ฮั่วจี้หมิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ไป่ชิงก็ทนนั่งเฉยไม่ไหวเสียก่อน เธอจึงยื่นแผนงานที่ตนเองอดหลับอดนอนทำขึ้นมาให้กับผู้ช่วยทันทีผู้ช่วยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับเอกสารนั้นไว้ด้วยมารยาทไป่ชิงมั่นใจว่า ขอเพียงอีกฝ่ายได้เห็นความสามารถของเธอ ก็จะต้องเสียใจกับท่าทีที่มีต่อเธอในตอนนี้อย่างแน่นอนฮั่วจี้หมิงเองก็กล่าวเสริมว่า “พนักงานที่มีความสามารถของทีมเราไม่ได้มีแค่เจียงหร่านคนเดียวเท่านั้น รบกวนช่วยถ่ายทอดคำพูดนี้ถึงประธานสวี่ด้วย ความไว้วางใจที่เขามีต่อบริษัทของเรา จะไม่สูญเปล่าอย่างแน่นอน”เมื่อผู้ช่วยเห็นเช่นนั้น ก็ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ “ได้ครับ เชิญทั้งสองท่านรอสักครู่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”เมื่ออีกฝ่ายเดินออกไปแล้ว ไป่ชิงจึงค่อยนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ สีหน้าเผยอารมณ์ที่เห็นได้ชัด“อ

“พวกเขาบอกว่า ตอนนี้คุณยังไม่มีสิทธิ์ในนามบริษัท เลยยัง…ไม่สามารถส่งให้ได้ค่ะ”ผู้ช่วยก้มหน้าอย่างหดหู่ เห็นได้ชัดว่าถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งและทำให้ลำบากใจมาอย่างหนักเจียงหร่านกลับเข้าสู่ตระกูลโจวได้หลายวันแล้ว แต่บรรดาผู้ถือหุ้นกลับหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ ส่วนเรื่องงานภายในบริษัท เธอก็แทบไม่รู้อะไรเลยเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่า เหยียนหมิงเถาคือคนที่ควบคุมผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดไว้ เพื่อพยายามลดบทบาทและกันเธอออกจากอำนาจหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป สถานะของตัวเองในตระกูลโจวก็จะยิ่งลำบาก เดินหน้าก็ยาก ถอยหลังก็ไม่ได้“ก๊อก ๆ—”ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะขึ้นเจียงหร่านขานรับเสียงหนึ่ง ก่อนที่โจวเฮ่าจิงจะผลักประตูเข้ามาในมือของเขาถือเอกสารบาง ๆ อยู่ไม่กี่แผ่น เพียงแค่สบตาครั้งเดียว ก็ทำให้ผู้ช่วยถอยออกไปทันทีเอกสารถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้เอโบนีสีดำขัดมันอันกว้างขวาง เจียงหร่านเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็รู้ว่าเป็นหนึ่งในโครงการทิ้งค้างของตระกูลโจวขณะนี้ขาดทุนไปแล้วกว่าห้าร้อยล้าน เงินทุนหมุนเวียนก็ขาดสะบั้น“หมายความว่ายังไง?” เจียงหร่านเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของโจ

คุณปู่ฮั่วยังกังวลไม่หาย ก่อนเสียชีวิตถึงกับทิ้งพินัยกรรมไว้ ให้คุณย่าช่วยดูแลและควบคุมทรัพย์สินของตระกูลฮั่วทั้งหมด ก็เพราะกลัวว่าฮั่วจี้หมิงกับไป่ชิงจะยังตัดสัมพันธ์กันไม่ขาด กลับไปพัวพันกันอีกครั้งเหวินหัวถิงใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งสติได้ จากนั้นก็รีบไล่ดูรูปถ่ายทั้งหมดอย่างละเอียดและก็พบว่าภาพถ่ายเหล่านี้ไม่ได้ถูกถ่ายที่ที่อื่น แต่ถ่ายขึ้นภายในบ้านของฮั่วจี้หมิงเอง!ไป่ชิงไม่เพียงกลับมาเท่านั้น แต่ยังย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านของฮั่วจี้หมิงอีกด้วย!ตอนค่ำ ไป่ชิงเพิ่งก้าวเข้าบ้าน ก็เห็นว่าบริเวณหน้าประตูมีรองเท้าส้นสูงของผู้หญิงเพิ่มมาอีกหนึ่งคู่แต่รองเท้าคู่นี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สไตล์ของเจียงหร่านประสาทสัมผัสอันไวของไป่ชิงสะดุ้งขึ้นมา เธอกำลังจะหันหลังจากไป ก็ถูกเสียงผู้หญิงที่เย็นชาและคมกริบเรียกเอาไว้“ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ นะ ไป่ชิง เธอย้ายมาอยู่บ้านนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ทักทายฉันสักคำล่ะ?”หนังศีรษะของไป่ชิงชาวาบ ร่างกายราวกับถูกแช่แข็ง มุมปากสั่นระริกอยู่ครู่ใหญ่ กว่าเธอจะกล้าช้อนสายตาขึ้นมองตรงหน้าเธอคือเหวินหัวถิงที่คลุมผ้าคลุมไหล่ ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเธอสา

พอได้ยินคำพูดของไป่ชิง เหวินหัวถิงก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้อยู่ตระกูลฮั่วได้ไม่กี่วัน ก็คิดจริงจังว่าฮั่วมู่เฉิงเป็นลูกของตัวเองแล้วเหรอ? หรือถึงขั้นคิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านนี้ไปแล้วกันแน่?ไป่ชิงกระแทกประตูเดินจากไป ฮั่วจี้หมิงก็หันตัวคิดจะตามออกไปเช่นกัน แต่กลับถูกเหวินหัวถิงคว้าตัวไว้เสียก่อน“ปล่อยให้เธอไปเถอะ! แกสติหลุดไปแล้วหรือไง รู้ไหมตอนนี้สถานการณ์มันเป็นยังไง ทั้งสมบัติของตระกูล บริษัท แล้วยังหน้าตาของบ้านนี้ แกคิดจะทิ้งมันทั้งหมดเลยหรือไง!”ฮั่วจี้หมิงรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างกำลังเดือดพล่าน พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาแต่คำพูดของเหวินหัวถิงก็ฉุดเขากลับมาจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ให้ต้องเผชิญกับความเป็นจริงอีกครั้งหากตอนนี้เขาออกไปไล่ตามไป่ชิง ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองทุ่มเทสร้างมากับมือก็จะพังทลายลงในพริบตาฮั่วจี้หมิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองเหวินหัวถิง ใบหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด“แม่ ผมบอกแล้วว่าเรื่องมันไม่ใช่อย่างที่แม่คิด ในเมื่อมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ให้เธอไปเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน”ฮั่วจี้หมิงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ก่อนจะอ

ไป่ชิงจะรังแกพวกเธอก็ช่างเถอะ แต่ทุกครั้งที่ด่า ยังต้องลากเจียงหร่านไปเกี่ยวด้วยเสมอช่วงนี้พี่เจียงหร่านไม่ได้อยู่บริษัทด้วยซ้ำ แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงยังถูกด่าอีกล่ะพอได้ยินคำพูดพวกนี้ ความรู้สึกผิดที่ฮั่วจี้หมิงเคยมีต่อไป่ชิงก็หายไปจนหมดสิ้นในทันทีป่านนี้แล้ว เธอยังแอบแข่งดีแข่งเด่นกับเจียงหร่านอยู่อีกเหรอ?“อย่าเพิ่งไปเลย เจียงหร่านจะกลับมาบริษัทเร็ว ๆ นี้ พวกเธอทำได้ดีมาก ถ้าอยากลาพักก็พักได้สักสองวัน แต่ช่วงนี้บริษัทอยู่ในจุดสำคัญ ต้องการให้ทุกคนร่วมมือกันผ่านช่วงยากลำบากนี้ไปด้วยกัน”ฮั่วจี้หมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอขึ้นเงินเดือนให้กับทุกคนแต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร ทุกคนก็พากันส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพการพูดคุยยื้อกันไปยื้อกันมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ฮั่วจี้หมิงเห็นชัดว่าคงรั้งพวกเขาไว้ไม่ได้จริง ๆ จึงไม่พูดอะไรต่ออีกในเมื่อเป็นคนของเจียงหร่าน ต่อให้ไป่ชิงจะทำเกินไปแค่ไหน การลาออกพร้อมกันเป็นกลุ่มก็ต้องเกี่ยวข้องกับเจียงหร่านอย่างแน่นอนฮั่วจี้หมิงอดนึกถึงคำพูดของเหวินหัวถิงขึ้นมาไม่ได้เจียงหร่านไม่ช้าก็เร็วจะต้องไปขอร้องเขา ถึงตอนนั้นเรื่องยุ่งเหยิงใหญ่โตที่เธอ