All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 111 - Chapter 120

สายตาของเจี่ยงอี้ยังคงจับจ้องอยู่ที่เจียงหร่าน เขายิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว่า “ของที่คุณเจียงเลือก ทำให้คนใจสั่นจริง ๆ”เจียงหร่านเพิ่งลุกขึ้น แต่ข้อมือกลับถูกเขาดึงเบา ๆ จนเสียหลัก ล้มเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะนั่งลงบนตักโดยไม่ทันตั้งตัวลมหายใจของเจี่ยงอี้โอบล้อมเธอไว้ แผ่วผ่านปลายหูจนเธอหดคอโดยสัญชาตญาณ เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาลึกของเขา สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ แขนทั้งสองเผลอยกขึ้นคล้องรอบคอเขาเจี่ยงอี้มองปลายหูที่แดงระเรื่อของเธอ ขยับเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้ตัว ตั้งใจจะกระซิบข้างหู แต่ไม่คิดว่าเจียงหร่านจะเอียงหน้าหลบเพราะจั๊กจี้ เขาหยุดไม่ทัน ริมฝีปากจึงเฉียดแก้มเธอไปเบา ๆร่างของเจียงหร่านแข็งค้าง ปลายหูแดงลามไปถึงพวงแก้ม ส่วนเจี่ยงอี้เองก็นิ่งไปชั่วขณะ มือที่โอบเอวเธอกระชับขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้รุกล้ำต่อ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยว่า “……หลบไม่ทันเหรอ?”เจียงหร่านยังตั้งสติไม่ทัน ความคิดสะดุดเพราะสัมผัสที่มาโดยไม่ทันตั้งตัวดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ขนตางอนยาวกะพริบถี่ “เจี่ยง……”เจี่ยงอี้คลายแขนออก แต่สายตายังคงลึกซึ้งไม่ละไป เขายกมือขึ้นประคองแก้มที่ร้อนผ่าวของเธอไว้“วันนี้คุณเจียง

ลมหายใจแผ่วเบาของทั้งสองที่ประสานกัน ทำให้ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ แผ่ซ่านอย่างเงียบงันแต่เจี่ยงอี้ยังคงรักษาขอบเขตสุดท้ายไว้ เพียงกอดเธออย่างอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่งพอปล่อยมือออก เขาก็ใช้นิ้วลูบไล้แก้มที่แดงระเรื่อของเธอ ดวงตาลึกดั่งท้องทะเล แฝงทั้งการอดกลั้นและความร้อนแรง “ไม่ต้องกลัว สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้มีแค่คืนนี้เท่านั้น จากนี้ไปทั้งชีวิตของเรา ยังมีเวลาอีกยาวนานนัก”น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบต่ำแต่ชัดเจน ราวกับขนนกตกลงบนปลายหัวใจของเจียงหร่าน ทำให้ทั้งร่างของเธอร้อนวูบขึ้นมาความหมายของเจี่ยงอี้ชัดเจนมาก เขาอยากแต่งงานกับเธอจริง ๆ และก็เคารพเธอจริง ๆหัวใจของเจียงหร่านปั่นป่วนไปหมดแล้วก่อนค่ำคืนนี้ เธอไม่เคยมีความคิดอื่นใดกับเจี่ยงอี้เลย แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา เธอกลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน…………วันจันทร์ เจียงหร่านกลับไปที่ฮั่วซื่อ ตามที่นัดกันไว้ฮั่วกุ้ยจิ่นและคนอื่น ๆ ก็มารอเธออยู่ที่ห้องทำงานของประธานตั้งแต่เช้าแล้วเธอสวมชุดสูทลายตารางสีฟ้าเข้ม ดูโดดเด่น และบุคลิกของเธอก็แตกต่างจากตอนที่เคยอยู่ที่ฮั่วซื่ออย่างสิ้นเชิงแ

น้ำเสียงของฮั่วจี้หมิงร้อนรนกระวนกระวาย เหมือนพยายามคิดแทนเธอไปเสียทุกอย่าง ราวกับคนที่ไม่รู้จักโตกลับเป็นเธอเจียงหร่านยกมุมปากยิ้มบาง ไม่ใส่ใจคำพูดของเขาเลย “ประธานฮั่ว ฉันยืนกรานขอถือหุ้น 50% ไม่ใช่เพราะใช้อารมณ์นะคะ ตอนนี้หลายโปรเจกต์หลักของบริษัทกำลังชะงัก จำเป็นต้องมีแรงผลักดันจริงจังเข้ามา หากอำนาจตัดสินใจกระจาย ต้องผ่านหลายขั้นตอน คอยถ่วงกันไปมา ก็มีแต่จะพลาดโอกาสอีกครั้ง”“สิ่งที่ฉันต้องการคืออำนาจนำอย่างเบ็ดเสร็จ เพื่อให้กลยุทธ์เดินหน้าได้เต็มที่ และนี่ก็เป็นหลักประกันขั้นพื้นฐานที่สุดสำหรับโปรเจกต์ระดับหมื่นล้าน”“ถ้าคุณไม่เห็นด้วยกับแนวคิดของฉัน การที่ฉันอยู่ต่อก็ไม่มีความหมาย รบกวนคุณตัดสินใจให้เร็วหน่อย ว่าจะขยายผลประโยชน์ร่วมกัน หรือจะจัดการเรื่องลาออกให้ฉันตอนนี้เลย”ท่าทีแข็งกร้าวแต่มั่นใจของเจียงหร่าน ทำให้ฮั่วกุ้ยจิ่นเสียเปรียบไปไม่น้อยคำพูดของเธอไม่ใช่ไร้เหตุผล และโปรเจกต์มูลค่ามหาศาลนั้นก็ดึงดูดใจอย่างยิ่งฮั่วจี้หมิงเสียหน้าอย่างหนักต่อหน้าพ่อ ความโกรธพุ่งขึ้นทันที “เจียงหร่าน หลายปีมานี้ฉันตามใจเธอมากเกินไปใช่ไหม แค่ผลประโยชน์นิดเดียว ถึงขั้นต้องทำลายความส

คนใช้รีบเดินตามมา “ทำเสร็จแล้วค่ะ ได้ยินว่าวันนี้คุณผู้ชายจะกลับมา เลยทำตามรสชาติที่คุณชอบค่ะ”“เฉิงเฉิงล่ะ?”ฮั่วจี้หมิงสังเกตว่าวันนี้ไม่มีวี่แววของฮั่วมู่เฉิง ปกติพอเขากลับมา เด็กคนนั้นต้องวิ่งออกมางอแงใส่เขาสักพักเสมอ“อ๋อ คุณไป่ชิงมารับตัวไปแล้วค่ะ”ฮั่วจี้หมิงชะงักเล็กน้อย ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าฮั่วมู่เฉิงโทรมางอแงอยากไปหาไป่ชิง เขาจนปัญญา จึงให้ไป่ชิงมารับตัวไปก่อนไป่ชิงก็ไม่รู้กำลังงอนอะไรเขาอยู่ พอรับฮั่วมู่เฉิงไป ก็ไม่คิดจะบอกเขาสักคำแต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะสนใจไป่ชิงอีกแล้วบนโต๊ะอาหารถูกจัดไว้ห้าจาน ล้วนเป็นเมนูที่ฮั่วจี้หมิงชอบกินเป็นประจำโดยเฉพาะซุปขาหมูต้มถั่วเหลืองสีขาวนวลชามนั้นฮั่วจี้หมิงรับซุปที่คนใช้ยื่นให้มาชิมหนึ่งคำ แม้รสชาติจะไม่เลว แต่ขาหมูยังตุ๋นไม่เปื่อยพอ น้ำซุปก็ยังไม่เข้มข้นเท่าที่ควรเขาขมวดคิ้ว “ทำไมวันนี้รสชาติไม่เหมือนเดิม?”“ไม่เหมือนเหรอคะ?”คนใช้ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันที “อ๋อ เมนูที่คุณผู้ชายชอบ คุณนายจะคอยลองทำซ้ำไปซ้ำมา ปรับรสอยู่ตลอด จนได้รสที่ดีที่สุดค่ะ”“ซุปหม้อนี้ทำยุ่งยากเป็นพิเศษ แค่ขาหมูก็ต้องให้คุณนายตื

“คุณเจี่ยงเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”คำพูดของคุณย่าเจี่ยงทำให้เจียงหร่านอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้“ได้ยินมาว่าเหมืองลิเธียมที่เพิ่งเจรจาได้ เกิดเหตุฉุกเฉิน มีทั้งผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต”คุณย่าเจี่ยงยังลังเลว่าจะพูดดีไหม แต่คุณปู่เจี่ยงกลับรับช่วงต่อทันที พร้อมถอนหายใจเบา ๆ“เจี่ยงอี้เด็กคนนี้มีความรับผิดชอบสูงมาก ภาระของเจี่ยงซื่อก็อยู่บนบ่าเขาคนเดียว เขาเลยไม่เคยกล้าผ่อนคลาย พอเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นมาก็ต้องรับไว้คนเดียว ก่อนที่ทุกอย่างจะคลี่คลาย คงต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบแทบไม่ได้นอน…”“ฝืนทำงานแบบนั้น ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง?”น้ำเสียงของเจียงหร่านเริ่มร้อนรนขึ้นเล็กน้อยเธอนึกขึ้นได้ว่าเจี่ยงอี้เพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถึงจะเป็นแค่บาดแผลภายนอก แต่ก็ควรได้พักผ่อนดี ๆ“นี่แหละคือสิ่งที่ฉันกับตาแก่เป็นห่วงที่สุด เขากลัวพวกเราจะกังวล พอเกิดเรื่องก็ไม่ยอมบอกอะไรเลย ช่วงสองสามวันที่ไม่กลับมา พวกเรายังต้องให้คนไปสืบถามอยู่นานกว่าจะรู้ข่าว”คุณย่าเจี่ยงพูดพลางส่ายหน้าอย่างกังวลเจี่ยงอี้ไม่เคยทำให้ใครต้องเป็นห่วง แต่ก็เพราะแบบนี้นี่แหละ กลับยิ่งทำให้คนเป็นห่วงเขามากที่สุด