All Chapters of ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 52 จุดต่ำสุดของชีวิตบ้านของเฟยหรงตั้งอยู่ห่างจากบ้านชาวบ้านคนอื่นพอสมควรทำให้ชาวบ้านไม่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขาเฟยหรงที่สติหลุดไปตอนที่บิดาของเขาโดนคมดาบนั้นสะบั้นขา พอโดนลากมาหน้าบ้านก็พอจะรับรู้เรื่องราวได้ว่าเรื่องนี้มันยังไม่จบ“เตรียมของเสร็จหรือยัง” ชินอ๋องหันไปถามเยี่ยนเฉินที่ยืนอยู่ข้าง“พร้อมแล้วขอรับ” เยี่ยนเฉินรับคบไฟที่ยังไม่จุดไฟจากจุนเฟิงและทำการจุดไฟจนมันสว่างจ้า“เจ้าดูไว้ให้เต็มตาถ้ากล้ามายุ่งกับหลานสาวข้าอีกชีวิตของเจ้าข้าก็จะไม่เอาไว้” จบคำของอ๋องชราเยี่ยนเฉินก็เดินนำคบเพลิงไปโยนใส่เข้าไปในบ้านของเฟยหรงไฟลุกลามอย่างรวดเร็วชาวบ้านโดยรอบเริ่มได้กลิ่นควันลอยมาก็ตื่นตระหนกเดินออกมาดูหน้าบ้านว่าไฟมาจากทางไหนและเตรียมตัวจะไปช่วยกันดับโครม!อ๋องชรานำน้ำมาสาดใส่บิดาของเฟยหรง เขาสะบัดหัวเบาๆไล่ความรู้สึกหนักๆรับรู้ได้ถึงความปวดแสบของแผลที่ขา ความเจ็บของมันทวีคูณเพิ่มขึ้นเมื่อสัมผัสกับน้ำ แสงของไฟพาให้แสบตาจนต้องหันไปมองเบื้องหน้าของชายวัยกลางคนที่ตอนนี้กลายเป็นคนพิการแล้วคือบ้านที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อมันกำลังถูกไฟไหม้โหมกระหน่ำ ทรัพย์สินภายในบ้านโดนเผาไ

บทที่ 54 ฮูหยินของขอทานกาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวัน จินเยว่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เช้าก็เดินทางไปทำงานที่ร้านต้าลี่เย็นก็กลับบ้าน การได้ใช้ชีวิตกับครอบครัวที่มีแต่คนคอยสนับสนุนเราเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ววันนี้เป็นวันที่ชินอ๋องและพระชายาของเขาจะออกเดินทางไปเมืองข้างๆกันเพื่อไปเยี่ยมเยี่ยนเพื่อเก่าของพวกเขา ตอนนี้ทุกคนจึงมายืนเรียงกันอยู่หน้าบ้านเพื่อส่งพวกเขา พวกเขากอดกันกลมหญิงชราร้องไห้เหมือนจะไม่ได้เจอลูกๆหลานๆอีกทั้งที่จะเดินทางไปแค่ไม่กี่วันเท่านั้น“ข้าไม่อยู่พวกเจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” มือก็คอยลูบหน้าหลานสาวเบาๆด้วยความรักใคร่“ท่านตากับท่านยายต่างหากที่ต้องดูแลตัวเองดีๆเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” ร่างเล็กส่งยิ้มไปให้และบีบมือของหญิงชราเบาๆ“แล้วยายจะรีบกลับมานะ” นางยังอาลัยอาวรณ์พวกเขาไม่ยอมขึ้นรถม้าไป“ไปกันเถิดเราต้องเดินทางอีกไกล” อ๋องชราคว้าแขนของพระชายาของเขาไว้และจูงนางขึ้นรถม้าของพวกเขา“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” จินเยว่โบกมือลาพวกเขาอยู่นานพอสมควรสายของวันนั้นจินเยว่ก็กำลังดูแลสวนผักของนางอยู่หลังบ้าน อยู่ดีๆก็มีเสียงคนวิ่งเข้ามาใกล้จินเยว่จึงหันหลังไปมอง กู้จางเหว่ยน้อง

บทที่ 56 คำพิพากษาเรื่องที่เกิดขึ้นภายในบ้านของกู้ซีฮันถูกเก็บเป็นความลับ ชาวบ้านโดยทั่วไปยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้มีเพียงคนในครอบครัวของจางลี่เท่านั้นที่ทราบว่าที่เจ้าบ่าวของจางลี่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของกู้ซีฮันตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง ถึงจะร่างกายไม่สมประกอบแต่เขาก็พยายามช่วยเหลืองานในบ้านทุกอย่างไม่ให้บ้านของว่าที่ภรรยาขุ่นเคืองใจ“ออกไปให้พ้น!” จางลี่เดินมาผลักชายหนุ่มที่กำลังทำความสะอาดห้องของนางอยู่จนเขาล้มลงไปที่พื้น วั่งซูรีบเก็บผ้าที่เขากำลังใช้ทำความสะอาดห้องของจางลี่และรีบออกไปจากห้องด้วยความกลัว“มันเป็นเวรกรรมอะไรของข้าทำไมข้าถึงต้องโชคร้ายขนาดนี้” จางลี่ตัดพ้อให้กับโชคชะตาของตัวเอง นางคงลืมสิ่งที่เคยกระทำกับจินเยว่ไว้จนหมดสิ้นถึงได้กล้าพูดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางเป็นเรื่องโชคร้ายอนาคตที่เคยวาดฝันไว้พังลงไม่เป็นท่า คนที่ควรจะเป็นว่าที่สามีของนางจะต้องเป็นชายหนุ่มที่ฐานะสูงส่งสิมิใช่ชายไม่ได้เรื่องคนนี้ที่ไม่มีอะไรสักอย่าง ถึงตอนนี้จะให้เปลี่ยนไปแต่งกับเฟยหรงก็ใช่ว่าจะดี คนรักของนางไม่ใช่ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมอีกแล้วเขาสูญสิ้นทรัพย์สมบัติของบิดา จางลี่ก็พึ่งมารู้ตัวว่าถ้าหา

บทที่ 58 รักสามเศร้าช่วงเวลานี้เป็นวันหยุดของสำนักศึกษาเจียวจิ้นมีแผนว่าจะเดินทางกลับไปเยี่ยมที่บ้าน เขาเฝ้านับวันรอที่จะได้กลับไปเจอครอบครัว โดยเฉพาะเจ้าภูตน้อยหลานรักของเขา เจียวจิ้นคิดถึงตัวขาวๆแก้มยุ้ยและตัวป้อมๆของเด็กน้อยอยากจะหยิกให้แก้มแดง“ข้าลาขอรับท่านอาจารย์”“เดินทางปลอดภัยนะ”เจียวจิ้นเดินออกมาหน้าสำนักศึกษาสายตาสอดส่องหาเกวียนของเพื่อนสนิทแต่สายตาก็ไปสบกับชายหญิงคู่หนึ่งเข้า ผู้ชายคนนั้นเขาไม่รู้จักแต่กับอีกคนเจียวจิ้นจำนางได้แม้นางจะหันหลังให้เขาก็ตามชายหนุ่มกำลังจะข้ามถนนไปหาคนทั้งคู่ที่กำลังสนทนากันอยู่ดูสนิทสนมจนเจียวจิ้นควันแทบออกหู“พอพี่ข้ามาแล้วท่านอย่าไปทำหน้านิ่งแบบนี้ใส่เขานะเจ้าคะ” จินเยว่กระซิบบอกเยี่ยนเฉินที่ยืนทำหน้านิ่งกล้ามเนื้อบนใบหน้าเขาแทบไม่ขยับสักนิด“ข้าก็เป็นของข้าแบบนี้ ทำไมข้าต้องสนใจด้วยว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร”‘ข้าก็เป็นแบบนี้ของข้ามาตั้งนานแล้วขนาดท่านอ๋องยังสั่งข้าไม่ได้เลย แม่นางคนนี้คิดว่าเขาเป็นคนหัวอ่อนหรือ’“ถือว่าข้าขอร้องเถอะนะเจ้าคะข้าไม่อยากมีปัญหา”“เฮ้อ แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ” เขาถอนหายใจเหมือนเบื่อหน่าย“ดีมากเจ้าค่ะ” จินเยว่ย

บทที่ 60 ความในใจของกู้จินเยว่ทุกคนในบ้านกำลังรอหมอเกาตรวจร่างกายของจินเยว่อย่างเป็นกังวล ตัวนางร้อนมากและนางก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาเสียที“ข้าว่าให้เยี่ยนเฉินไปตามหมอหลวงมาดีกว่า”หมอเกาที่ได้ยินคำว่าหมอหลวงก็เริ่มกังวลขึ้นมา หมอหลวงก็ต้องเป็นพวกคนที่ทำงานในวังคนผู้นี้เป็นเชื้อพระวงศ์งั้นหรือ“ให้ท่านหมอเกาตรวจก่อนเถิดเจ้าค่ะ ครั้งที่แล้วเขาก็ช่วยชีวิตจินเยว่ไว้” หนิงเทียนกล่าวกับอ๋องชราที่ดูร้อนใจกว่าทุกคนจินเยว่ได้ยินเสียงฮึดฮัดของชินอ๋องเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่นางจะมาโผล่ในมิติวิเศษของตัวเอง ภาพสถานที่คุ้นเคยทำให้จินเยว่รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง แต่แล้วเบื้องหน้าของโฉมสะคราญก็ปรากฏร่างของหญิงสาวรูปงาม ส่วนสูงของนางเท่ากับจินเยว่ สัดส่วนร่างกายก็ดูจะเท่ากันไปหมด พอเงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่ายจินเยว่ก็ต้องอยู่ในอาการตกตะลึง“กู้จินเยว่!” นางอุทานออกมาเสียงดังเบื้องหน้าของนางคือกู้จินเยว่คนเดิม ใบหน้าที่เหมือนกันเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดี กู้จินเยว่คนเดิมส่งยิ้มอบอุ่นมาให้“ได้เจอกันซะทีนะ”“ข้าขอโทษนะที่แย่งร่างของท่านมารวมทั้งครอบครัวของท่านด้วย” นางรู้สึกผิดจริงๆที่ไปแย่งครอบครัวของคนอื่นมา