ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

บทที่ 42 ข้าก็เคยอ้อนวอนพวกท่านเช่นนี้ “เฮ้อ พวกท่านมาที่นี่อีกทำไมเจ้าคะ” จินเยว่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ต้องพบเจอแบบไม่มีที่สิ้นสุด ทำไมทุกครั้งที่ชีวิตนางกำลังไปได้ดีจะต้องมีคนพวกนี้มาคอยเหนี่ยวรั้งไว้ด้วยนะ “เจ้าฟังพวกเขาก่อนเถิดว่าจะพูดอะไร” กู้ซีห่าวเอ่ยปากปรามบุตรสาว เขารู้ว่านางเบื่อกับอะไรแบบนี้แต่พี่ชายเขาก็ดูร้อนใจจริงๆ “ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ” “เอ่อ…คือ…” กู้หวังหย่งลังเลที่จะพูดออกไปทั้งๆที่เขาถ่อมาถึงบ้านของน้องชายแล้ว “คืออะไรก็ว่ามาเถอะขอรับ” “ท่านแม่ป่วยหนักน่ะ ข้าไม่มีเงินรักษาเลยจะมาขอหยิบยืมพวกเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่” เขารู้สึกกระดากอายที่จะต้องพูดเช่นนี้แต่มันคือเรื่องจริงที่แม่เขาป่วยและเงินที่บ้านก็ไม่เหลือแล้ว “พวกท่านไม่มีเงินกันเลยหรือเจ้าคะ” “ก่อนหน้านี้ก็พอมีอยู่บ้าง แต่ข้าโดนสหายหักหลังเขาบอกว่าให้ข้าเอาเงินไปร่วมลงทุนแล้วจะได้กำไรงามแต่พอได้เงินไปแล้วเขาก็หนีหายไปเลย” กู้หวังหย่งโดนเพื่อที่ทำงานด้วยกันชวนให้เขาร่วมลงทุน เขาบอกว

บทที่ 44 ตามหาคนหายภายในโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกับตลาดของเมืองเฉิงกง แขกที่มาพักที่นี่มีไม่มากนักเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้คือชายชราคนหนึ่งกับภรรยาของเขา พวกเขาท่าทางใจดีและเป็นมิตรทั้งคู่คอยดูแลลูกค้าที่มาพักที่นี่เป็นอย่างดีร่างสูงของบุรุษคนหนึ่งกำลังสนทนากับเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆมากนัก เยี่ยนเฉินถูกส่งมาที่เมิงเฉิงกงเพื่อทำภารกิจสำคัญที่ไม่มีใครเคยทำสำเร็จนั่นคือการตามหาบุตรสาวของชินอ๋องผู้เป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นางถูกชายารองของชินอ๋องลักพาตัวไปตั้งแต่เด็กจนถึงผ่านมาสามสิบปีแล้วตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ พระชายาของชินอ๋องก็แก่ชรามากขึ้นทุกวันนางพร่ำเพ้อถึงบุตรสาวจนภายในวังชินอ๋องเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม“ท่านไม่เคยเห็นสร้อยข้อมือแบบนี้มาก่อนเลยหรือ” เยี่ยนเฉินถามเจ้าของโรงเตี๊ยมพร้อมกับให้เขาดูสร้อยข้อมือที่เหมือนกับของคนที่เขากำลังตามหาอยู่“ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ท่านต้องลองไปเดินดูในตลาดแล้วแหละ” ที่นี่คนผ่านไปผ่านมาเยอะแยะเขาจำไม่ได้หรอกว่าใครใส่สร้อยข้อมือแบบไหน“พวกเราไปกันเถอะขอรับคุณชาย บ่าวจะลองไปสอบถามคนในตลาด

บทที่ 46 ชินอ๋อง“เรามาเริ่มกันเลยนะเจ้าคะ” จินเยว่เดินนำพวกเขามายังสถานที่ที่นางเตรียมอุปกรณ์ไว้“นี่คือเปลือกหอยที่ข้านำมาล้างและขัดทำความสะอาดจากนั้นก็นำไปตากแดดประมาณหนึ่งถึงสองสัปดาห์จนมันแห้งดีแล้วนะเจ้าคะ” นางค่อยอธิบายช้าๆให้ชาวบ้านฟังชาวบ้านเหล่านั้นหยิบเปลือกหอยตรงหน้าพวกเขาขึ้นมาดู ก็ดูจะเป็นเปลือกหอยธรรมดาแล้วจะใช้รักษาดินได้อย่างไรกัน“นำเปลือกหอยเทลงในภาชนะที่เตรียมไว้ให้นะเจ้าคะเสร็จแล้วก็เติมน้ำลงไปประมาณหนึ่งทัพพี” ปากนางก็ตะโกนบอกพวกเขามือก็ทำให้ดูเป็นตัวอย่างชาวบ้านทำตามร่างเล็กบอกในทุกขั้นตอน จินเยว่ค่อยๆสอนพวกเขาช้าๆเพื่อให้ทุกคนฟังทัน หลังจากนั้นจินเยว่ก็นำหินขนาดพอๆกับกำมือของนางขึ้นมาและบดลงไปบนเปลือกหอยที่เริ่มนิ่มลงแล้ว“จากนั้นเราก็จะนำผ้ามากรองพวกเศษใหญ่ๆออกนะเจ้าคะ เราจะใช้แค่ส่วนที่ละเอียดเท่านั้น”หลังจากนั้นก็รอสักพักมันก็ตกตะกอน นางรินน้ำออกเหลือไว้เพียงส่วนของปูนขาว ขั้นตอนสุดท้ายคือการนำปูนขาวที่ได้มาไปตั้งไฟจนมันแห้งดีก็เป็นอันเสร็จ จินเยว่เดินไปช่วยชาวบ้านบางคนที่ยังติดขัดในบางขั้นตอนอยู่ สุดท้ายพวกเขาก็ได้ปูนขาวกันไปคนละตลับ“พวกท่านลองเอาไปโร

บทที่ 48 ร่วมทุกข์“เจียว…เจี้ย” จินเยว่เรียกชื่อเจ้าภูตน้อย ลมหายใจของนางขาดช่วง“ท่านแม่! ท่านไม่ต้องพูดแล้วข้าจะช่วยท่านเอง” เด็กน้อยน้ำตาพรั่งพรูออกมาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดเจียวเจี้ยนำกระบอกน้ำที่ติดอยู่กับเสื้อของจินเยว่ไปตักน้ำที่ลำธารและค่อยๆประคองให้จินเยว่นั่งพิงกับต้นไม้อย่างยากลำบากด้วยขนาดตัวที่ห่างกันมาก“ท่านแม่ดื่มน้ำก่อนขอรับ” เจียวเจี้ยกรอกน้ำใส่ปากมารดาของเขา จินเยว่กลืนมันลงคออย่างยากลำบาก“แค่ก แค่ก” ร่างเล็กสำลักน้ำออกมาจนเกือบหมดเด็กน้อยพยายามรวบรวมสติของตัวเองกลับมา การที่เขาสติกระเจิงเช่นนี้มีแต่จะทำให้เหตุการณ์เลวร้ายมากขึ้นเจียวเจี้ยนั่งลงตรงหน้าจินเยว่เขาหลับตารวบรวมสมาธิและพลังทั้งหมดในร่างกายและถ่ายทอดมันไปที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขา พลังพิเศษของเจ้าภูตน้อยคือเขามีพลังในการรักษาทุกสิ่งแต่เจียวจิ้นไม่เคยใช้มันรักษามนุษย์มาก่อนมันจึงสร้างความกังวลให้เด็กน้อยเจ้าภูตน้อยอยากบอกกับมารดาและทุกคนในครอบครัวว่าเขามีพลังพิเศษนี้แต่ท่านผู้นั้นที่สร้างเจียวเจี้ยขึ้นมาไม่ให้เขาบอกกับใครเรื่องนี้ นอกจากจะให้คนเหล่านั้นรู้เรื่องเอง ถ้าเขาฝ่าฝืนพลังทั้งหมดจะหายไปรวมทั้งต

บทที่ 50 แม่ลูกพบหน้าขบวนรถม้าเคลื่อนที่ไปยังจุดหมายต่อไป ชินอ๋องรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้เห็นพระชายาของเขาดูมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากที่นางโศกเศร้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่นานนักก็เดินทางมาถึงหน้าบ้านของหนิงเทียน สองสามีภรรยารีบเดินออกมาหน้าบ้านเพราะได้ยินเสียงขบวนรถม้า“รถม้าใครกันเจ้าคะท่านพี่” หนิงเทียนถามด้วยความสงสัย นางค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อที่จะมองได้สะดวก“นั่นมัน คุณชายเยี่ยนเฉินมิใช่หรือ” กู้ซีห่าวเห็นบุรุษคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นชายหนุ่มที่มาบ้านของพวกเขาเมื่อวันก่อน“ไหนเจ้าคะ จริงด้วยเจ้าค่ะ” หนิงเทียนเบิกตาโต ในหัวเต็มไปด้วยความว้าวุ่นและสับสนหนิงเทียนคือบุตรบุญธรรมของชาวบ้านธรรมดาที่มีฐานะยากจน ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาตลอด เมื่อได้แต่งงานเข้าบ้านสามีก็โดนรังเกียจรังแก ใครจะไปรู้เล่าว่าวันหนึ่งชะตาชีวิตจะพลิกผันถึงขนาดนี้ม่านของรถม้าถูกมือเรียวที่มีรอยเหี่ยวย่นแง้มเปิดมันออกช้าๆ พระชายาของชินอ๋องเปิดมันด้วยความตื่นเต้น เมื่อม่านถูกเปิดออกจนสามารถเห็นภายนอกได้แล้วหญิงชราก็พยายามสอดส่ายสายตาหาบุตรสาวของตนแสงแดดรำไรสอดส่องเข้ามาภายในรถม้า จินเยว่ยังไม่กล้าเดินลงไ