บทที่ 41 ไร้วาสนาต่อกันย้อนไปก่อนที่หนิงเทียนและซีห่าวจะไปช่วยบุตรสาวและหลาน พวกเขากำลังทำงานสวนกันอยู่แต่เวลาก็ล่วงเลยมานานแล้วแต่จินเยว่ยังไม่กลับบ้านเสียที“ข้าว่าเราไปตามลูกกันเถอะท่านพี่” หนิงเทียนกล่าวกับสามีใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล“ไปกันเถอะ” เขาก็เป็นห่วงลูกสาวและหลานไม่น้อยกว่าภรรยาพวกเขาเดินทางมาที่ร้านต้าลี่แต่ปรากฏว่าไม่มีคนอยู่ที่ร้านสักคน ความรู้สึกกลัวเริ่มก่อตัวภายในใจ พวกเขาเดินทางมาถึงภัตตาคารฝู“ท่านเห็นจินเยว่บ้างไหมเจ้าคะนางปิดร้านแล้วแต่ยังไม่กลับบ้านเลย” หนิงเทียนถามเขาเสียงเครือ“วันนี้ข้ายังไม่ได้เจอนางเลย” เขาร้อนใจที่หญิงสาวหายไป“ไปหานางกันเถอะขอรับ”พวกเขาเดินหาทางไปจนทั่วจนมีคนบอกว่าเห็นนางเดินตามชายคนหนึ่งไป พวกเขาเลยไปตามทางที่ชายคนนั้นบอกจือหานเป็นคนที่วิ่งเข้าไปก่อน หนิงเทียนและซีห่าวเร่งฝีเท้าตามเขาไป นางเห็นบุตรสาวที่น้ำตานองหน้าไปหมดที่แขนมีรอยเลือดเต็มไปหมด หลานชายก็ไม่แพ้กันเจ้าตัวน้อยนั่งเหม่อลอยเหมือนคนไร้วิญญาณ“ข้าสงสารลูกจังเจ้าค่ะท่านพี่” หนิงเทียนน้ำตารื้นเมื่อเห็นสภาพของลูกสาวและหลานจินเยว่อุ้มเจียวเจี้ยเดินออกมาทิ้งจือหานไว้
最終更新日 : 2025-12-25 続きを読む