All Chapters of ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 61 ราชโองการจากโอรสสวรรค์ ยามเช้าในเหมันตฤดูแสงแดดเจิดจ้า แสงอรุณเริ่มคืบคลานเข้ามาลอดผ่านช่องหน้าต่างห้องนอนของโฉมสะคราญผู้เป็นเจ้าของร่างระหง กู้จินเยว่ลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจไปมาเพื่อเป็นการผ่อนคลายกล้ามเนื้อ หันไปมองเตียงเล็กๆข้างกันก็ปรากฏร่างของเด็กน้อยที่ตอนนี้เจ้าเด็กนี่ไม่ได้มีตัวป้อมอีกแล้ว นางอมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของเจ้าภูตน้อย กาลเวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งปีที่ชินอ๋องมาอยู่ที่เมืองเฉิงกง เมื่อหลายเดือนก่อนจินเยว่ต้องต่อเติมบ้านอีกครั้งเพื่อทำห้องให้กับผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง “ตื่นได้แล้วลูก” จินเยว่เขย่าแขนเจียวเจี้ยเบาๆ “อื้อ ข้าขอนอนอีกนิดนะขอรับ” เจ้าตัวน้อยพลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกฝั่ง จินเยว่หลุดขำให้กับพฤติกรรมของเด็กชายที่นางรับเป็นลูก “ตื่นเถอะเจียวเจี้ย วันนี้เราต้องไปเก็บเกี่ยวพืชผักของเราในมิติกันนะ” พอได้ยินว่าวันนี้จะได้เข้าไปในมิติเจ้าตัวน้อยก็ดีดตัวขึ้นมานั่งทันที เขาลืมไปแล้วว่าจะได้เข้าไปทำงานสวนในมิติ เจ้าตัวน้อยเริ่มคิดถึงพี่ปลาที่น้ำตกผิงอานแล้ว “ไปกันขอรับท่านแม่” เจียว

บทที่ 63 จะกลับหรือไม่กลับ“เรามาทั้งทีใยท่านอ๋องถึงไม่ออกมาต้อนรับเราล่ะ ลืมขนบธรรมเนียมไปหมดแล้วหรือ”“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วให้กระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ อยู่ที่นี่มีงานมากมายให้กระหม่อมทำไม่มีเวลาว่างไปสนใจผู้อื่นหรอกพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องชรากล่าวน้ำเสียงประชดประชันโอรสสวรรค์สัมผัสได้ถึงสิ่งที่น้องชายของเขาจะสื่อ เจ้าน้องโง่เง่ากำลังหาว่าเขาชอบยุ่งกับชีวิตของมันจนทิ้งงานของตัวเองมา ซึ่งเขาก็อยากจะด่ามันกลับไปแต่สิ่งที่น้องชายกล่าวดันเป็นเรื่องจริงนี่สิ“เอาเถิด เราไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว”“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา”“เรามาตามเจ้ากลับไปยังเมืองหลวง เจ้ามาอยู่ที่นี่เป็นปีแล้วเราต้องทำงานอยู่คนเดียว แต่เจ้ากลับมาใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ที่นี่มันสมควรแล้วหรือ ราษฎรกำลังเดือดร้อน แล้วนี่ก็เข้าเหมันฤดูแล้วเจ้ารีบกลับไปช่วยเราแก้ไขปัญหาเพื่อปวงประชาเสียที” เขาบอกแกมดุน้องชาย ชินอ๋องถึงจะอายุมากแล้วแต่เมื่ออยู่กับฮ่องเต้พวกเขาก็ชอบทะเลาะกันเหมือนเด็กๆเสมอ“กระหม่อมฝากกงกงไปบอกแล้วว่ากระหม่อมไม่กลับ กระหม่อมจะอยู่กับลูกกับหลานที่นี่” เขากลอกตาใส่พี่ชาย“ถ้าวันนี้เจ้าไม่กลับไปกับเรา เราจะสั่งถอดยศชินอ๋องของเจ้าคื

บทที่ 65 หวาดกลัวความรักพวกเขาเดินทางมาถึงเมืองหลวง ขบวนรถม้าทำให้รู้ได้ทันทีว่าใครอยู่ในนั้น ชาวบ้านต่างพากันมายืนดูด้วยความใคร่รู้ สายตาของแม่นางน้อยแต่ละคนจับจ้องไปที่แม่ทัพหนุ่มเป็นตาเดียว แต่เขาก็ทำหน้านิ่งไม่สนใจใครทั้งนั้นประตูวังถูกเปิดออกกว้างเพื่อให้ขบวนรถม้าได้วิ่งเข้าไปและไปจอดอยู่หน้าตำหนักที่ใหญ่ที่สุดในวังหลวงแห่งนี้“ไม่ต้อง หลานสาวเราลงเองได้” ชินอ๋องปัดมือของแม่ทัพหนุ่มที่ยื่นมารับจินเยว่ที่กำลังก้าวลงจากรถม้าจินเยว่หลุดขำกับการกระทำของชายชรา ก่อนหน้านี้ชินอ๋องก็ดูจะสนิทและไว้ใจเยี่ยนเฉินมากแต่พักหลังที่เขาเริ่มระแคะระคายถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน และเริ่มตั้งแง่กับชายหนุ่ม“พวกเจ้าไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ” ฮ่องเต้ชราหันมาบอกกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังที่กำลังคุยกันอยู่และเดินเข้าตำหนักของตัวเองไป“ข้ามีเรื่องจะคุยกับจินเยว่สักหน่อย สะดวกหรือไม่”“ไม่สะดวก!” คนที่ตอบไม่ใช่จินเยว่แต่เป็นชินอ๋อง“กระหม่อมถามหลานสาวท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“ก็เราบอกว่าไม่สะดวก”“สะดวกเจ้าค่ะ ท่านตาเข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวข้าตามไป”เมื่อหลานสาวออกปากอ๋องชราก็ไม่สามารถขัดคำหลานได้“หึ” ชิน

บทที่ 67 บทพิสูจน์ เช้าวันนี้อากาศเย็นยะเยือก ภายในท้องพระโรงเต็มไปด้วยเหล่าขุนนางและองค์ชายหลายพระองค์ โอรสสวรรค์นั่งอยู่บนบรรลังก์มังกรสีทองอร่าม ซึ่งเนื้อหาในการประชุมวันนี้ยังไม่มีอะไรมากมายนักส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความอดอยากของราษฎรในเหมันตฤดูนี้ “มีใครจะถวายฎีกาอีกหรือไม่” ฮ่องเต้หมิงเจ๋อถามสุรเสียงก้องกังวาน “ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” “ดี! พานางเข้ามา” เหล่าขุนนางและองค์ชายหันไปมองผู้มาใหม่กันเป็นตาเดียว กู้จินเยว่เดินหน้าเชิดตรงเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของโอรสสวรรค์ ท่าทางอ่อนช้อยและความงดงามของโฉมสะคราญสามารถทำให้พวกเขาหายใจไม่ทั่วท้องได้เลยทีเดียว แต่แม่นางน้อยมาทำอะไรในที่แห่งนี้กัน “เราขอแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักนางไว้ นางมีนามว่ากู้จินเยว่เป็นหลานสาวของเราเอง” หมายความว่าอย่างไรหลานสาว พวกเขาไม่เคยเห็นนางมาก่อน เสียงซุบซิบเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง “เงียบ! พวกเจ้าเป็นขุนนางเป็นคนมียศถาบรรดาศักดิ์ควรประพฤติตัวเช่นนี้หรือที่นี่คือท้องพระโรงไม่ใช่ตลาด” พวกเขาหุบปากฉับทันทีค

บทที่ 69 ชอบเวลาที่ยิ้มย้อนเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อนในตอนที่จางลี่วางแผนจับคู่ขอทานให้กับจินเยว่ จินเยว่ที่ได้เยี่ยนเฉินช่วยไว้จึงไม่ต้องตกเป็นภรรยาของขอทานที่ตอนนี้เขากลายเป็นสามีของจางลี่ไปแล้ว ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเพื่อไปส่งจินเยว่ที่บ้านของนางหลังจากที่เยี่ยนเฉินช่วยจินเยว่ออกมาได้แล้ว เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ จินเยว่กำลังเล่าให้ชายหนุ่มฟังว่าเรื่องราวก่อนหน้าเกิดอะไรขึ้น“ตอนนั้นข้ากำลังดูแลสวนผักอยู่ที่หลังบ้าน จางเหว่ยก็วิ่งเข้ามาหาข้าอย่างร้อนรนและบอกว่าเจียวเจี้ยจมน้ำให้ข้ารีบไปดู”“เด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องนั้นน่ะหรือ”“ใช่เจ้าค่ะ” จินเยว่พยักหน้า“ข้าเป็นห่วงลูกจึงรีบตามเขาไป และระหว่างทางก็นึกขึ้นมาได้ว่าเจียวเจี้ยลูกข้าว่ายน้ำเก่งมากและอีกอย่างเขาจะไปตกน้ำที่ไหนคนบ้านนั้นถึงมาช่วยทัน”“แต่เจ้าก็ตามเขาไป” เขาเลิกคิ้วกวน“ก็ข้าตกใจนี่เจ้าคะ” ทั้งคู่หัวเราะออกมา พอเรื่องมันผ่านไปแล้วก็เหมือนจะกลายเป็นเรื่องที่ขำขันเสียมากกว่า แต่ถ้าย้อนไปตอนนั้นจริงๆ จินเยว่มีแต่ความเป็นห่วงเจ้าตัวน้อย“แล้วเป็นอย่างไรต่อ”“พอข้าไปถึงเจ้าเด็กนั่นก็พาข้าไปที่ห้องเก่าที่ข้าและครอบครัวเคยอ