All Chapters of ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 71 ไม่มีความลับต่อกัน รถม้าของชินอ๋องเคลื่อนผ่านประตูวังออกไป ผ่านบ้านหลังน้อยใหญ่ไปเรื่อยๆ บริเวณนี้จะเป็นบ้านของขุนนางชั้นผู้ใหญ่เสียส่วนมากจึงไม่ค่อยวุ่นวายเสียเท่าไหร่ ไม่นานนักจินเยว่และชินอ๋องก็เดินทางมาถึงจวนแม่ทัพขนาดใหญ่ ชินอ๋องเป็นคนจัดแจงให้ทุกอย่าง ตั้งแต่มาถึงจินเยว่ก็แค่นั่งรอที่ห้องรับแขกจิบชาเพลินๆ “หลานมีธุระอะไรจะคุยกับเยี่ยนเฉินหรือถึงได้รีบมาถึงเพียงนี้” “ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเขาเจ้าค่ะ” เฮ้อ ใจของคนเป็นตาเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ หลานสาวเพียงคนเดียวของเขา พึ่งจะได้เจอกันแค่ปีเดียวก็จะโบยบินออกไปจากอกเสียแล้ว “ท่านแม่ทัพมาแล้วขอรับ” บ่าวของจวนแม่ทัพคลานเข้ามาบอกพวกเขาที่นั่งอยู่ “ขอบใจ” ร่างสูงของเยี่ยนเฉินเดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน ขายาวก้าวเร็วๆ เป็นภาพที่ไม่คุ้นชินของบ่าวไพร่ในจวน คุณชายของพวกเขาเป็นคนที่จะเรียกว่าเย็นชาก็ไม่เชิง เขาเหมาะกับคำว่าชินชาเสียมากกว่า ไม่ว่าเขาจะโดนใครทำอะไรใส่เยี่ยนเฉินก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยมาตั้งแต่เด็ก “คารวะท่านอ๋อง” เมื่อเ

บทที่ 73 งานเลี้ยงต้อนรับ “ท่านแม่!” เจ้าตัวน้อยที่เดินทางมาถึง พอลงจากรถแล้วเห็นจินเยว่เขาก็วิ่งสุดแรงและโถมตัวใส่จินเยว่จนนางเซถลาไปข้างหลัง “อย่าวิ่งสิลูกเดี๋ยวก็ล้มหรอก” นางเอ็ดเขาเล็กน้อยแต่ก็กอดเขาและอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา “ท่านแม่เดินทางมาเหนื่อยๆไปพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ” “วันนี้ลูกสาวแม่ก็สวยอีกแล้วนะ” หนิงเทียนยิ้มกว้าง บุตรสาวของนางได้อยู่ในชุดที่พริ้มเพราของชนชั้นสูงยิ่งส่งให้ความงามของจินเยว่ไม่เป็นรองใคร “ท่านพ่อไม่มาหรือเจ้าคะ” “พ่อเขาบอกว่าเป็นห่วงสวนผักกลัวคนงานจะดูแลไม่ดีหากไม่มีคนเฝ้า ก็เลยขออยู่ที่บ้าน” จินเยว่รู้สึกว่าเหตุผลที่แท้จริงคงเป็นเพราะกู้ซีห่าวกลัวมากกว่า เขากลัวการที่จะต้องก้าวเข้าสู่วังหลวง กลัวว่าฐานะของเขาจะทำให้หนิงเทียนดูไม่ดี ฮ่องเต้หมิงเจ๋อประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรสีทองอร่าม ข้างกายมีฮองเฮาเคียงข้าง ถัดมาเป็นเหล่าสนมและองค์ชายองค์หญิงนั่งรองลงมาตามลำดับของฐานะ มีเพียงองค์หญิงสิบสี่ที่ถูกจัดให้นั่งข้างกับฮ่องเต้หมิงเจ๋อขนาบข้างกับฮองเฮา งานเลี้ยง

บทที่ 75 โรงทาน “ท่านแม่!” เจียวเจี้ยตะโกนเรียกจินเยว่และรีบวิ่งมาหามารดาของเขา“มีอะไรลูก” “มีคนแอบดูอยู่ขอรับ” เจ้าตัวน้อยกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูนาง จินเยว่ไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัว โฉมสะคราญและนางกำนัลช่วยกันทำบะหมี่น้ำจนเสร็จ จินเยว่ก็บอกให้พวกนางไปพักและห้ามใครเข้ามาอีก จินเยว่ยืนต้มเผือกหลายหัวจนสุกก็ยกมันกลับเข้าตำหนักไป คนที่แอบดูอยู่พอเห็นว่านางเดินเข้าตำหนักไปแล้วก็รีบไปรายงานนายของตน “องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันไปแอบดูมาแล้วเพคะ แม่นางจินเยว่นางทำบะหมี่น้ำและหัวเผือกต้มเพคะ” นางรีบพูดเป็นพัลวัน “หัวเผือกต้มเนี่ยนะ นางไม่มีหัวคิดหรือ” จะทำโรงทานทั้งทีแต่กลับจะทำแค่เผือกต้ม แต่ก็ดีแล้วนางจะได้สร้างความอับอายให้ตัวเอง “ท่านอ๋องชอบคุยโม้ว่าหลานสาวของเขาเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ แท้จริงแล้วก็ออกจะพูดเกินจริงไปหน่อยนะเพคะ” นางรีบพูดเอาใจองค์หญิงเจียอี “เจ้าพูดถูก เขาก็แค่คนที่ครอบครัวแตกแยก พอวันหนึ่งกลับมีขึ้นมาจะอวดอ้างเกินจริงก็ไม่แปลก อาหารที่เสร็จแล้วจะถูกนำ

บทที่ 77 หมู่บ้านบนเขา ทหารหลายสิบคนถูกเรียกตัวด่วนโดยท่านแม่ทัพของพวกเขา เยี่ยนเฉินได้รับรายงานว่ามีโจรดักซุ่มโจมตีหมู่บ้านบนเขาเพื่อบุกเข้าไปปล้น ตอนนี้ชาวบ้านถูกพวกมันกักขังไว้เขาจึงต้องเร่งเข้าไปช่วยเหลือ “ท่านแม่ทัพ! ท่านรอทหารที่เหลือมาสมทบเถอะขอรับ” จุนเฟิงเอ่ยเตือนเขา ทหารเพียงเท่านี้จะไปช่วยชาวบ้านได้อย่างไร “ให้พวกเขาตามไปทีหลังแล้วกัน กว่าจะรอรวมพลได้คงไม่เหลือชาวบ้านให้เราช่วยเหลือได้แล้ว” เขากล่าวเสียงเย็น เยี่ยนเฉินเร่งความเร็วของม้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนหมู่บ้านมีแต่คนแก่กับเด็กทั้งนั้นพวกเขาจะช่วยเหลือตัวเองได้อย่างไร จุนเฟิงหมดปัญญาจะรั้ง เยี่ยนเฉินมักใจร้อนวู่วามเช่นนี้ตลอด เมื่อเขาได้รับภารกิจมาเขาก็จะต้องเร่งทำมันให้สำเร็จลุล่วงให้เร็วที่สุด โดยไม่คำนึงถึงอันตรายที่อยู่ตรงหน้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือหมู่บ้านขนาดเล็ก บ้านหลายหลังถูกไฟเผามอดไหม้จนเหลือแต่ซาก เยี่ยนเฉินกัดฟันกรอด มือแกร่งกำดาบแน่น เขากระโดลงจากหลังม้าและเดินลัดเลาะเข้าไปในหมู่บ้าน “แล้วเราจะทำอย่างไรกับชาวบ้านพวกนี้ล่ะพี่ใหญ่” เสียงหน

บทที่ 79 ร้านฟาไฉ “ท่านยายให้คนไปตามข้ามามีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” “เจ้าชอบการค้าขายใช่หรือไม่” “เพคะ” จินเยว่เอียงคอด้วยความสงสัย “ยายว่าจะยกร้านเครื่องประทินโฉมของยายให้เจ้าดีหรือไม่” พระชายามองหลานสาวด้วยความเอ็นดู ร้านเครื่องประทินโฉมนี้เป็นร้านที่ท่านอ๋องมอบให้นางตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองก็แก่ชรามากแล้วควรส่งต่อให้ลูกหลานได้ดูแลต่อเสียที นางไม่อยากให้ร้านที่นางรักต้องตายไปพร้อมกับตนเอง “ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะข้าเกรงใจ” จินเยว่ยังคงใช้การพูดคุยแบบสามัญชนทั่วไปกับชินอ๋องและพระชายาของเขาเพราะทั้งคู่ขอไว้ เพียงแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องใช้คำพูดให้ถูกต้อง “รับไปเถอะ ร้านนี้ยายรักมันมากและยายก็แก่มากแล้วคงดูแลไม่ไหว” จินเยว่ต้องคิดหนักกับคำขอของอีกฝ่าย นางไม่อยากได้ของที่ไม่ได้สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่นี่เป็นสิ่งที่คนในครอบครัวของนางเป็นผู้มอบให้ หากรับไว้ก็คงจะไม่เสียหายอะไร “แต่อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องกลับเมืองเฉิงกงแล้วนะเจ้าคะ” “ไม่ต้องกังว