All Chapters of ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 92 บุตรชายของแม่ทัพเยี่ยนเฉินร้านใหม่ของจินเยว่กำลังอยู่ในขั้นตอนของการก่อสร้าง วันนี้นางจึงมาตรวจสอบความคืบหน้าของการก่อสร้าง ดูเหมือนพวกเขาจะทำงานกันไวมากทีเดียว ภายในร้านเกือบเสร็จหมดแล้วเหลือแค่การตกแต่งเล็กๆน้อยๆเท่านั้น“แล้วเจ้าตั้งชื่อร้านไว้หรือยังล่ะ” เจียวจิ้นถามกับจินเยว่ ร้านใกล้สร้างเสร็จแล้วรีบคิดชื่อไว้ก่อนก็ดี“ร้านนี้ท่านเป็นหุ้นส่วนของข้า ข้าอยากให้ท่านเป็นคนตั้งเจ้าค่ะ”“ข้าชอบชื่อร้านต้าลี่ของเจ้า อย่างนั้นให้ชื่อว่าร้านผ้าต้าลี่เป็นอย่างไร”“ขี้โกงนี่เจ้าคะ ข้าคิดชื่อตั้งนานท่านจะมาฉวยโอกาสได้อย่างไร” ถึงนางจะชอบชื่อนี้แต่เล่นมาตั้งกันง่ายๆแบบนี้เลยหรือ“เอาเถอะน่า เชื่อพี่ คนอื่นจะได้รู้อย่างไรเล่าว่าทั้งสองร้านมีเจ้าของคนเดียวกัน”“พอวันหลังเราเปิดร้านอะไรอีกเราก็ตั้งให้มันมีคำว่าต้าลี่อยู่ด้วย” นางนึกอะไรพิเรนทร์ๆได้ก็พูดออกมา“ดี! ข้าเห็นด้วย” สองพี่น้องหัวเราะอย่างชอบใจกันยกใหญ่ช่างก่อสร้างในร้านมองพวกเขาเหมือนสองพี่น้องคู่นี้เป็นคนแปลกประหลาด คนรวยนี่เป็นเช่นนี้กันหมดเลยหรือเปล่านะ“อีกนานไหมเจ้าคะกว่าร้านจะเสร็จ” พอหัวเราะจนพอใจนางก็หันไปถามหัวหน้

บทที่ 94 หนังสือหย่าถึงจินเยว่จะกลับมาเป็นเพื่อนกับจือหานอีกครั้งแต่นางก็ไม่ได้กลับไปทำขนมเปี๊ยะส่งให้กับภัตตาคารของเขาอีก นางต้องยุ่งกับกิจการทั้งสามของตัวเองจนไม่มีเวลาจะไปทำอย่างอื่นจินเยว่พึ่งได้รู้เรื่องที่มารดาของเยี่ยนเฉินจะหย่ากับบิดาของเขา นางส่งจดหมายร้องขอการหย่าไปที่จวนแม่ทัพ ทำให้ตอนนี้บิดาของเยี่ยนเฉินมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือเนี่ยนเจิน!” บิดาของเยี่ยนเฉินตะคอกใส่มารดาของเขา เขาเข้ามาในบ้านของจินเยว่โดยไม่บอกกล่าวขออนุญาตแต่นางก็ไม่ถือสา แต่นี่จะมาทะเลาะกันที่บ้านของนางเขาเป็นถึงขุนนางแต่ไม่มีมารยาทถึงเพียงนี้เชียวหรือ“เชิญใต้เท้ากลับไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ” นี่คือบ้านของนางนางมีสิทธิที่จะให้ใครอยู่หรือไปก็ได้“เจ้าเป็นคนนอกอย่ามายุ่ง!” เขาตะคอกใส่จินเยว่และผลักนางออกให้พ้นทาง“อย่าแตะต้องนาง!” เยี่ยนเฉินตะคอกเสียงเย็น มารดาของเขาเอ่ยปากขอเขาไว้ให้พยายามใจเย็นกับบุรุษสมควรตายผู้นี้ แต่ดูเหมือนยิ่งเขาใจเย็นมันก็จะยิ่งไม่เป็นผลดี“เจ้ากล้าขึ้นเสียงใส่ข้าหรือ” เขาถามด้วยความไม่พอใจ“นี่เป็นบ้านของคนอื่นท่านไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้” เนี่ยนเจินที่ยืนอยู่ข้างหลังบ

บทที่ 96 อีกแล้วหรือสองสามวันมานี้จินเยว่รู้สึกแปลกๆเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา ทำให้เวลาจะไปไหนก็จะมีเยี่ยนเฉินหรือไม่ก็เจียวจิ้นไปด้วยเสมอ นางเชื่อในสัญชาติญาณของตัวเอง“วันนี้ข้าจะต้องเดินทางไปเมืองข้างกันเพื่อปราบปรามพวกโจรคงไปไม่นานนัก เจ้าดูแลตัวเองดีๆนะ” เขาเป็นห่วงนางมากแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ถ้าเจ้าเป็นอะไรไปข้าแล้วข้าจะอยู่อย่างไร”นี่เขาเป็นห่วงหรือแช่งนางจินเยว่ก็ไม่มั่นใจ แค่ไปไม่กี่วันต้องอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้เลยหรือ ทำอย่างกับจะไปเป็นเดือนงั้นแหละ“ข้าจะดูแลตัวเองอย่าดี ท่านนั้นแหละต้องไปปราบโจร ระวังตัวดีๆนะเจ้าคะ อย่าบาดเจ็บกลับมาเล่า”ว่าแต่เขาตัวนางเองก็ห่วงเขาเช่นกัน จินเยว่ถึงกับเตรียมน้ำจากน้ำตกผิงอานให้เขาหลายกระบอกเผื่อไว้เยี่ยนเฉินกระโดดขึ้นหลังม้าจากไปแล้ว จินเยว่โบกมือลาจนเขาลับตาถึงหยุดมือ“เดินทางปลอดภัยนะ” นางพึมพำกับตัวเอง และกลับไปทำงานของตัวเองต่อซื่อเหลียนตามเฝ้าดูจินเยว่มาหลายวัน วันนี้สบโอกาสลงมือเสียที อะไรก็ดูจะเป็นใจไปเสียหมด เยี่ยนเฉินไปแค่สองวันหากเขารู้ว่าคนรักของเขาหายตัวไปเยี่ยนเฉินจะรู้สึกอย่างไรกันนะจินเยว่ไปทำงา

บทที่ 98 คำสั้นๆ“แล้วคุณชายจะปล่อยเขาไปหรือขอรับ” จุนเฟิงถามเยี่ยนเฉิน“นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้น้องชายคนนี้” เยี่ยนเฉินตัดสินใจที่จะปล่อยซื่อเหลียนไปครั้งนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะสงสารที่เขาโดนมารดาของตัวเองหลอกลวงมาทั้งชีวิต“แล้วแม่นางจินเยว่…”“ข้าจะไปขอโทษนางด้วยตัวเอง” จินเยว่คงจะไม่พอใจที่เขาปล่อยให้คนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับนางลอยนวล“ข้าเชื่อว่านางจะเข้าใจคุณชายขอรับ”“ข้าไม่กล้าคาดหวังให้นางเข้าใจหรอก ขอแค่ได้พูดขอโทษนางก็พอ”เยี่ยนเฉินให้ซื่อเหลียนกลับเมืองหลวงและไปอยู่บ้านของบิดาของพวกเขา น้องชายของเขายอมทำตามแต่โดยดี แววตาคู่นั้นเจือปนความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยณ บ้านหนิงเทียนเยี่ยนเฉินที่จัดการเรื่องของน้องชายเสร็จก็เดินทางมาหาจินเยว่ต่อเมื่อได้พบหน้ากันจินเยว่ก็มองหาซื่อเหลียนแต่ไม่พบ“น้องชายของท่านเล่าเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วสูง“ข้าปล่อยตัวเขาไปแล้ว”“ทำไมล่ะ” จินเยว่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาปล่อยตัวคนร้ายไปเพราะเรื่องร้ายๆยังไม่ได้เกิดขึ้น คนที่มาจับตัวนางก็ดูจะระวังไม่ให้จินเยว่เจ็บตัว เขาไม่ได้ใช้กำลังกับนางเหมือนกับตอนเฟยหรง“ข้ากับเขาได้ปรับค

บทที่ 100 บทส่งท้ายกาลเวลาล่วงเลยมากว่าสามปี เจียวจิ้นและจูถิงฟางแต่งงานกันเมื่อสองปีก่อนพวกเขามีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนอยู่ในวัยกำลังน่ารักน่าชังจินเยว่และเยี่ยนเฉินแต่งงานกันหลังจากเจียวจิ้นไม่กี่เดือน แม่ทัพหนุ่มทุ่มเงินปลูกบ้านอีกหลังข้างๆกันกับบ้านของพ่อแม่นาง จินเยว่ให้เหตุผลกับเขาว่านางไม่อยากอยู่ห่างจากบิดามารดา ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้กันจินเยว่ก็จะไม่แต่ง จะครองโสดตลอดชีวิต ทำเอาเยี่ยนเฉินต้องกุมขมับสุดท้ายก็ตัดสินใจปลูกบ้านหลังนี้ขึ้นมา“ท่านแม่!” เสียงคุ้นเคยของเจียวเจี้ยตะโกนเรียกมารดาของเขาด้วยความร้อนรนจินเยว่รีบวิ่งไปตามเสียงของบุตรชาย น้ำเสียงของเขาร้อนรนขนาดนี้นางก็กลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะเกิดอุบัติเหตุ“เป็นอะไรลูก!” จินเยว่จับเจียวเจี้ยพลิกตัวไปมาเพื่อหาร่องรอยของบาดแผล“ท่านแม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ” เจียวเจี้ยจับแขนจินเยว่ไว้เพื่อทำให้นางใจเย็นลง“แล้วเจ้าจะตะโกนเรียกแม่ทำไม แม่ตกใจหมดเลย” นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาปลอดภัยดี“ท่านแม่ดูนั่นสิ”เขาชี้ไปข้างหลังของจินเยว่บนเตียงเล็กมีทารกเพศชายวัยหนึ่งขวบกำลังนอนลืมตาโตจ้องมองมาทางนางและเจียวเจี้ย“เจ้าจะให้แม่ดูอะไรห