All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 51 - Chapter 60

เจียงรุ่ยได้เปิดหูเปิดตาแล้ว...ซานเหอมู่เย่ เหอฝูถัง ฉาหยูเถียน และห้องเสื้อเสียนฮวาสัญชาตญาณในตัวเขามันร้องเตือนดังลั่น ว่าต่อให้ฟ้าถล่มผืนดินทลายต้องบุกน้ำลุยไป ก็ต้องโน้มน้าวสหายในเทียนหงต๋ามาร่วมลงทุนให้ได้ความคิดแปลกใหม่ สินค้าน่าสนใจ การบริการดีเยี่ยม มองยังไงก็ต้องเจริญรุ่งเรืองโด่งดังแน่นอน ! ถ้าเขาทุ่มได้ตอนนี้คงทุ่มไปแล้ว“คุณว่าน... วางใจได้เลยครับ ผมจะกลับไปคุยที่กลุ่มการค้า รับรองว่าจะมีข่าวดีมาให้แน่นอน อย่าเพิ่งไปรับหุ้นส่วนคนอื่นมานะครับ โปรดพิจารณาเทียนหงต๋าของเราก่อน !”ท่าทางเลื่อมใสผิดกับการวางมาดแรก ๆ ของเขาโดยสิ้นเชิง ว่านอันอันเห็นความจริงใจและความสามารถของเขาก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มยินดี หากได้ร่วมงานกับคนคนนี้ธุรกิจของเธอต้องก้าวหน้าไปอีกแน่นอน“เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณเจียงพอจะมีคำแนะนำในการยื่นขอจดทะเบียนบ้างมั้ยคะ ฉันเองก็เพิ่งรู้มาว่าต้องมีการรับรองจากเจ้าหน้าที่รัฐหลายฝ่าย เลยไม่แน่ใจว่าต้องติดต่อยังไงบ้าง”“อ้อ ! เรื่องนี้สบายมากครับ คุณว่านเตรียมแผนธุรกิจไว้เลย เดี๋ยวผมช่วยเอง เรื่องแบบนี้ผมก็พอมีประสบการณ์และลู่ทางอยู่บ้าง เดี๋ยวกลับไปจะช่วยขอการรับรองจากพี่

วันเปิดรับพนักงานใหม่ของทุกโรงงานในหมู่บ้านทูวามาถึงแล้ว แต่ละคนพากันตื่นเต้นไปรวมตัวรอที่ศาลากลางของหมู่บ้านตั้งแต่เช้า ตอนที่ว่านอันอันพาทีมงานจากแต่ละโรงงานมาถึงก็มีเสียงทักทายเต็มไปหมด“ดูเหมือนว่า คนจะเยอะกว่าที่คิดนะคะ”ว่านอันอันคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นแถวรับสมัครทั้งสามแถวยาวเหยียดจนน่าตกใจ“คนหมู่บ้านอื่นที่ได้ยินข่าวมาเข้าร่วมด้วยน่ะครับ คนที่ตกงานจากโรงงานน้ำมันถั่วไม่ได้มีแค่หมู่บ้านเรา หัวหน้าหมู่บ้านคนอื่น ๆ จึงมาขอร้องให้คนจากหมู่บ้านตัวเองมาสมัครด้วย ผมเองเห็นว่าไม่เสียหายอะไรจึงให้โอกาสคนเขาไปครับ แต่ก็ไม่ได้รับปากว่าจะได้งานมั้ย เถ้าแก่เนี้ยว่านจัดการตามความเหมาะสมได้เลยนะครับ”สรรพนามและวิธีการพูดที่หลินเฉินมีต่อว่านอันอันเปลี่ยนไปแล้ว เขารู้ดีว่าถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากหนุ่มสาวคู่นี้ คนในหมู่บ้านคงเดือดร้อนกันมากทีเดียว“ถึงว่าคนเยอะเชียว ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็มีส่วนร้านค้าที่อยากได้พนักงานเพิ่มเหมือนกัน ยังมีแผนขยายสาขาอีกหลายแห่ง มีคนมาเยอะ ๆ ก็ดี เดี๋ยวจะให้แยกย้ายไปทำการทดสอบของแต่ละโรงงานนะคะ ใครที่พอจะเรียนรู้ได้ฉันก็จะรับค่ะ ขอแค่เป็นคนซื่อสัตย์ ขยัน

ไม่นานวันเยี่ยมศูนย์ฟื้นฟูวัฒธรรมหมู่บ้านก็ใกล้จะมาเยือนอีกครั้งแล้ว ครั้งนี้ผู้นำจัดเตรียมสถานที่เป็นว่านอันอันที่ทำงานร่วมกับหลินลี่จูอย่างเข้าขากัน ต่างจากครั้งแรกโดยสิ้นเชิง“รู้รึเปล่าว่าเสื้อผ้าของเสียนฮวาสร้างปาฏิหาริย์ให้ชีวิตฉันมากแค่ไหน”หลินลี่จูซุบซิบอย่างตื่นเต้น ขณะกำลังจัดแจกันดอกไม้ข้างว่านอันอัน“ขนาดนั้นเลยเหรอ” อีกฝ่ายตอบอย่างยิ้ม ๆ“ขนาดนั้นเลยน่ะสิ ! เธอต้องได้เห็นสีหน้าของพวกที่เคยเหยียดฉันว่าเป็นแค่สาวชาวบ้านพวกนั้น หลังเห็นว่าฉันใส่ชุดของเสียนฮวาไปก็ตาค้างกันเป็นแถบ พวกเขาไม่มีปัญญาจะซื้อมาใส่ด้วยซ้ำ”“เธอชอบชุดของฉันมั้ยล่ะ”“ชอบอยู่แล้ว ! สวยด้วยแถมยังอวดคนได้ ฮ่า ๆ”“ชอบก็ดีแล้ว เดือนหน้าคอลเล็กชันใหม่จะมาแล้ว เอาไว้จะส่งสมุดภาพให้เธอไปลงทะเบียนจองหน่อยนะ ว่าใครจะจองชุดไหน ถ้าชุดผลิตเสร็จจะได้ส่งให้เลย”“ได้เลย !!”หญิงสาวทั้งสองเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย“อีกเรื่องนะพี่อันอัน ชุดของพี่น่ะทำให้พี่ลี่จูมีแฟนแล้วด้วยนะคะ” ปิงปิงได้ทีเอ่ยเสริม แซวญาติผู้พี่ไปด้วย“ปิงปิง !”“โห... ผู้ชายที่ครองหัวใจคุณหนูหลินลี่จูได้คนนั้นเป็นใครกันน้า...” ว่านอันอันแซวตาม“ว่านอั

หลังส่งแขกกลับไปหมดแล้ว ซ่งหมิงก็ยังคงมีสีหน้านิ่งสนิทประหยัดคำพูดอยู่เหมือนเดิม กระทั่งตอนจะเข้านอนแล้วว่านอันอันก็ทนไม่ไหว“พี่หมิงเป็นอะไรไปคะ”เธอก้าวขึ้นเตียงมานั่งข้าง ๆ เขา“เปล่าครับ”“เปล่าอะไรหน้าบึ้งขนาดนี้คะ หืม ? ยิ้มหน่อยเร็ว”สองมือน้อยประคองใบหน้าเขาขึ้นมานิ้วเล็ก ๆ ยกมุมปากเขาให้สูงขึ้น ไม่พอยังลามไปดึงกล้ามเนื้อใบหน้าส่วนอื่นให้ยู่ยี่แล้วหัวเราะคิกคักอีกหมับ !มือใหญ่รวบมือซนไว้ในมือเดียวแล้วดึงร่างบางเข้ามาจนอกนุ่มชนเข้ากับอกแกร่ง เสียงหัวเราะพลันหยุดกึกไปทันที ดวงตาหวานซึ้งเงยสบดวงตาที่ดูจะลุ่มลึกและอันตรายกว่าทุกวัน เธอกะพริบตาปริบ ๆ หัวใจพลันเต้นรัวขึ้นมาอ่า... รู้สึกเหมือนกำลังจะพบกับอันตรายยังไงก็ไม่รู้แฮะ...“เอ่อ... มีอะไรเรามาค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีมั้ยคะ...”“ไม่ชอบเลยครับ...”“หือ ?”“ไม่ชอบที่อันอันสนิทกับเจียงรุ่ยเลย” น้ำเสียงที่ใช้พูดชื่อเจียงรุ่ยฟังดูน่าขนลุกแปลก ๆ“เอ๊ะ แต่ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”“ไม่ได้เป็นอะไรกันก็ไม่ชอบครับ”ว่านอันอันกะพริบตาปริบ ๆ ตั้งรับความหึงปุ๊บปับของสามีไม่ถูก“งั้น... งั้นต้องทำยังไงดีคะ”“รักษาระยะห่างครับ ห่าง

วันนี้ที่ฉาหยูเถียนมีแขกพิเศษ ชั้นสองจึงกำจัดจำนวนผู้ใช้บริการ ปล่อยพื้นที่ส่วนหนึ่งให้ว่างไว้ เพื่อสร้างความเป็นส่วนตัวของเจ้าของกิจการว่านอันอันกับซ่งหมิงมาถึงพร้อมกับพวกเจียงรุ่ยเจอกันหน้าร้านพอดี อวี่หังกับซินเหยาได้เปิดประสบการณ์ใหม่ในร้านชาแห่งนี้โดยมีเจียงรุ่ยเป็นฝ่ายแนะนำอย่างกระตือรือร้นยิ่งกว่าพนักงานตัวจริงเสียอีก“ฉันคิดแล้วว่าพวกนายต้องชอบ” เจียงรุ่ยกอดอกคุยโว ภูมิใจที่เขาค้นพบที่นี่ก่อนสหาย“ฉันตัดสินใจถูกสุด ๆ ที่อาสาตามมาที่นี่ด้วย” อวี่หังตอบพร้อมจิบชาที่ตัวเองเลือกอย่างผ่อนคลาย “จริงสิ อีกเดี๋ยวไปขอสัมภาษณ์พนักงานที่ร้านด้วยดีกว่า”“มา ๆ ๆ เริ่มคุยเรื่องสำคัญกันก่อน” ซินเหยาพูดพลางหยิบเอกสารบางอย่างมายื่นให้ว่านอันอันปรากฏว่าเป็นใบอนุญาตจัดตั้งบริษัทในนามกลุ่มการค้าฝูไท่“ผมแวะไปจัดการมาให้น่ะครับ พอดีเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงติดเอามาให้ด้วย” เจียงรุ่ยอธิบาย“ขอบคุณมากนะครับที่เป็นธุระให้” ซ่งหมิงเอ่ยอย่างสุภาพ ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นบ่งบอกถึงอารมณ์ดี ๆ ของเขาได้ชัดเจนว่านอันอันที่นั่งระหว่างสามีกับซินเหยารู้สึกหมั่นไส้เขาขึ้นมาทันที จำเป็นต้องโจ่งแจ้งขนาดนั่งคั่นระหว่างเจ