All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 41 - Chapter 50

กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นเวลาก็ไหลไปจรดเย็น ร้านต้นไม้มาส่งของพอดี หลังถูกตกแต่งด้วยพืชใบเขียวร่มรื่นร้านฉาหยูเถียนก็ดูน่านั่งผ่อนคลายขึ้นมาทันที“อันอันครับ” เสียงทุ้มคุ้นของสามีทำให้ว่านอันอันหันไปมองด้วยรอยยิ้มกว้างซ่งหมิงมาพร้อมป้ายชื่อร้านสองป้าย พวกเขาช่วยกันแขวนแล้วคลุมผ้าสีแดงไว้ รอวันเปิดร้านอย่างเป็นทางการหลังเสร็จสิ้นภารกิจวันนี้สองร่างใหญ่เล็กก็เดินเคียงข้างกันชมทิวทัศน์พระอาทิตย์ตกริมแม่น้ำ“เฮ้อ ยุ่งสุด ๆ ไปเลยค่ะ” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่แทบไม่ได้พักหายใจดี ๆ“เหนื่อยไหมครับ” ซ่งหมิงโอบไหล่บางเกลี่ยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงอย่างอ่อนโยน“ไม่เหนื่อยค่ะ สนุกมาก รู้สึกว่าการตัดสินใจออกจากเมืองปักกิ่งมาเป็นเรื่องถูกต้องที่สุดเลยค่ะ” เธอเอ่ยความในใจพร้อมรอยยิ้มหวาน“จริงสิ อันอันรู้หรือยังครับ งานเทศกาลฤดูร้อนปีนี้เพราะถนนย่านการค้าหลักมีสะพานถล่ม ทางรัฐจึงย้ายที่จัดมาเป็นถนนเส้นนี้” ซ่งหมิงนึกได้ถึงข่าวน่าตื่นเต้นก็รีบบอกด้วยดวงตาเป็นประกาย“ประกาศแล้วเหรอคะ ?” ว่านอันอันตื่นเต้นตาม แม้จะรู้อยู่แล้ว

“ถ้าที่นั่นดีขนาดนั้น แล้วจะถ่อมาเสนอหน้าถึงที่นี่ทำไมล่ะคุณนายเย่”ว่านอันอันกอดอกก้าวมาเผชิญศัตรู ตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าเช่นกัน“ว่านอันอัน !” อีกฝ่ายแผดเสียงเกรี้ยวกราดควบคุมอารมณ์ไม่ได้“ฉันรู้จักชื่อตัวเองดี ไม่ต้องเรียก ทางที่ดีมาทางไหนพวกเธอกลับไปทางนั้นเลยดีกว่า ฉันไม่รับแขก”เย่ฟางตงเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงรั้งแขนว่านชิงชิงเอาไว้ข้างหลัง แล้วก้าวมาด้านหน้าเดินเข้าไปใกล้ว่านอันอันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พยายามคลี่คลายความตึงเครียด“ใจเย็น ๆ ก่อนอันอัน พี่กับชิงชิงแค่มาเยี่ยมเฉย ๆ เห็นพวกเธอหายไปเลย ไม่กลับบ้านสักครั้ง คุณพ่อเองก็เป็นห่วง ฝากพวกเรามาช่วยถามไถ่”ว่านอันอันย้ายสายตากลับไปมองใบหน้าแสนคุ้นเคยที่อ่อนเยาว์กว่าในความทรงจำ ครั้งก่อนที่พบหน้าเป็นวันแรกที่เธอเพิ่งย้อนอดีตกลับมา มีเรื่องวุ่นวายในหัวไปหมดเลยไม่ทันได้รู้สึกอะไร แต่คราวนี้สีหน้าจอมปลอมของเย่ฟางตงกลับขุดความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตของเธอกลับขึ้นมาเสียได้‘อันอันกินนี่สิ ดีต่อผิวพรรณนะ’‘เธออยากได้กระเป๋านี่ไม่ใช่เหรอ พี

โรงงานขนมถั่วของเหอฝูถัง เสร็จสิ้นในเวลาไม่นาน หลังจากวัตถุดิบ อุปกรณ์ และสถานที่พร้อมเรียบร้อย การผลิตสินค้าก็เป็นไปอย่างรวดเร็ว แพ็กเกจแบบพิเศษที่ว่านอันอันใส่ความคิดลงไปได้รับคำชมจากทุกคนในโรงงานมากเถ้าแก่และเถ้าแก่เนี้ยวิ่งวุ่นดูหน้างานช่วยกันอยู่เกือบสองอาทิตย์ งานวันเทศกาลฤดูร้อนของเมืองเทียนจินก็มาถึง พร้อมกับการเปิดตัวของร้านค้าทั้งสามของพวกเขาถนนฮวาเจี๋ยถูกตกแต่งประดับประดาไปด้วยธงสีสันสดใส ป้ายเฉลิมฉลอง สองข้างถนนเต็มไปด้วยร้านค้า ทั้งแผงลอยและเปิดหน้าร้าน ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศต่างแห่กันมาเที่ยวชมครึกครื้นตั้งแต่วันแรกต้นไม้ที่ออกดอกเต็มต้นขนาบสองข้างทางสร้างบรรยากาศราวกับในฝันให้ทุกคนได้อย่างน่าประทับใจ รวมกับวิวแม่น้ำที่อยู่ด้านข้าง เสียงตอบรับของทุกคนจึงมีแต่คำว่าดีกับดี ถึงขั้นบอกว่าประทับใจกว่าสถานที่เดิมที่จัดงานทุกปีอีกงานเทศกาลนี้จัดเป็นระยะเวลานานถึงเจ็ดวันทั้งกลางวันกลางคืนชิงหลินเป็นหญิงสาววัยยี่สิบปีที่อยู่ในช่วงลาพักร้อน และตั้งใจมาเที่ยวหาเพื่อนที่เทียนจิน พอดีตรงกับงานเทศกาลจึงนัดกันที่นี่ หญิงสาวยืนรอเพื่อนอยู่ที่ต้นถ

ว่านอันอันไหนเลยจะรู้เรื่องราวหลังลูกค้าซื้อของไป ก่อนวันงานเทศกาลเธอวิ่งวุ่นอยู่กับซ่งหมิงจนสายตัวแทบขาด พอวันงานเทศกาลมาถึงจริง ๆ เธอกลับไข้ขึ้นเสียได้ แต่ก็ยังดื้อดึงจะไปดูวันเปิดตัวทั้งสามร้าน ยอมแม้กระทั่งกินยาขมที่ช่วยพยุงอาการไว้ชั่วคราวซ่งหมิงทำอะไรไม่ได้เลยยอมพาเธอมาดู เธอนั่งมองลูกค้าเดินเข้าร้านฉาหยูเถียนไม่ขาดสาย และมองคนที่ถือถุงกระดาษร้านของฝากเหอฝูถังสวนกันไปมาเต็มท้องถนนด้วยแววตาภาคภูมิใจ ส่วนเสียนฮวานั้นยังน่าเป็นห่วง หนึ่งเพราะเป็นร้านเสื้อผ้าใหม่ สองเป็นเพราะสินค้าด้านในราคาสูง ชุดหนึ่งชุดราคามากกว่าสามสิบหยวน เกือบจะเท่าเงินเดือนทั้งเดือนของชาวบ้านอยู่แล้วใครต่อใครที่หลงเข้าไปดูต่างก็สบถว่านี่มันปล้นกันชัด ๆ จึงยังขายไม่ออก ถึงอย่างนั้นว่านอันอันก็ไม่ได้ร้อนใจ เพราะจำนวนผลิตเธอตั้งไว้อยู่แล้ว และจะทำตามนั้นไม่เปลี่ยนแปลง มันจะต้องใช้แผนระยะยาวเล็กน้อยเพื่อประสบความสำเร็จหลังจบงานวันแรกว่านอันอันก็ลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป ทำได้เพียงปล่อยตัวเป็นคนป่วยให้ซ่งหมิงดูแล (อีกแล้ว) ตลอดห้าวัน จิตใจไหนเลยจะสงบเอาแต่คิดถึงงานเทศกาล ดูเป็นกังวลจนซ่งหมิงต้อง

คุณนายหลี่กลับไปที่คฤหาสน์พร้อมกับกองข้าวของพะรุงพะรัง เต็มสองมือคนรับใช้“วันนี้ที่ห้างสรรพสินค้ามีอะไรเหรอครับ ได้ของกลับมาเยอะเชียว” หลี่หลงปินที่นั่งบนโซฟาถามภรรยาด้วยความแปลกใจ ปกติเธอไม่เคยหิ้วของกลับมาเยอะขนาดนี้“เปล่าค่ะ รถเสียอยู่ตรงทางเข้าถนนเทศกาลฤดูร้อนเลยลงไปเดินเล่นหน่อย พอดีไปเจอร้านเสื้อผ้าที่ถูกใจมาค่ะ ชุดนี้เป็นยังไงบ้างคะ”เธอหมุนให้สามีดู“สวยมากครับ เหมาะกับคุณมาก เหมือนเด็กลงไปสิบปีเลยนะครับ”ได้ยินแล้วหลี่จิ้งก็ยิ้มแป้นเดินเข้าไปหอมแก้มสามีเป็นรางวัล“โอ๊ย พ่อกับแม่คะ หนูยังนั่งอยู่ตรงนี้นะคะ” หลี่ผิงอัน ลูกสาววัยสิบแปดปีของพวกเขาตวัดสายตามองอย่างเบื่อหน่าย เห็นสองคนนี้พลอดรักกันเมื่อไหร่ไม่ชินสักที“จ้า ๆ นี่แม่ซื้อมาฝากลูกด้วยนะ เราไปลองชุดกันเถอะ อีกไม่กี่วันเราต้องไปงานเลี้ยงการกุศลของคุณนายเฟิ่งแล้ว แม่ดูชุดไว้ ถ้าเราใส่ด้วยกันต้องโดดเด่นที่สุดในงานแน่นอน”หลี่ผิงอันพยักหน้า เดินจูงมือมารดาไปยังห้องแต่งตัว แกะชุดที่แม่ซื้อมาฝากตัวแล้วตัวเล่าด้วยดวงตาเป็นประกายเมื่อวันงานเลี้ยงมาถึง คุณนายหลี