All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 31 - Chapter 40

ว่านอันอันมาต่อที่ซานเหอมู่เย่ เพื่อปรึกษาเกี่ยวกับการสร้างอาคารโรงเย็บผ้า ซ่งหมิงและหัวหน้าซางปรึกษากันและช่วยร่างแบบให้อยู่นาน จนได้แบบที่ว่านอันอันพอใจ พวกเขาตกลงกันว่าจะแบ่งช่างที่มีไปช่วยทำให้เร็วที่สุด เพราะตอนนี้ซานเหอมู่เย่มีพนักงานมากกว่าหกสิบคนแล้ว พวกเขากลายเป็นครอบครัวใหญ่แต่เกณฑ์การรับสมัครพนักงานก็เข้มข้นขึ้นเหมือนกัน ไม่ใช่การรับคนง่าย ๆ เหมือนทุกทีแล้ว ทั้งต้องทดสอบฝีมือและแบบทดสอบจิตใจที่ว่านอันอันจำมาจากชาติที่แล้ว สุขภาพจิตและทัศนคติของคนที่จะมาเป็นครอบครัวซานเหอมู่เย่ต้องผ่านเกณฑ์ที่ตั้งไว้เสียก่อน เธอไม่อยากให้ในโรงงานมีคนที่ความคิดแย่ ๆ จนสร้างความวุ่นวายให้สถานที่ทำงานอันเต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน และความมุ่งมั่นแห่งนี้นอกจากเรื่องการสร้างโรงไม้แล้ว ว่านอันอันยังออกแบบโต๊ะเย็บผ้าที่เหมาะใช้กับจักรและเก้าอี้แก้ปวดเมื่อยเพื่อสุขภาพเวลาต้องนั่งทำงานกับที่นานนานด้วย“เถ้าแก่เนี้ยว่านยอดเยี่ยมจริง ๆ ครับ !” ซางเจ๋อชมด้วยความเทิดทูนหญิงสาวคนนี้ช่างคิดออกแบบเฟอร์นิเจอร์แต่ละชนิดได้อย่างมหัศจรรย์ การตัดสินใจยอมตามหลังเธอมาวันนั้นช่างเป็น

วันต่อมาว่านอันอันก็ไปพบฟางเหมยที่ศูนย์ประชุมของหมู่บ้าน วันนี้หล่อนแต่งตัวดูดีกว่าทุกวัน เส้นผมรวบเรียบร้อยชุดกระโปรงเนี้ยบเรียบร้อยดูดี ให้ความรู้สึกภูมิฐานและน่าเชื่อถือ จักรและวัสดุอุปกรณ์ที่เธอสั่งก็มาถึงแล้ว ผู้นำหมู่บ้านหลินอนุญาตให้ใช้สถานที่ด้วยความยินดีพนักงานที่สมัครเมื่อวานทั้งแปดคนและป้าโจวมาถึงตามเวลานัด พวกเขาเริ่มจากการแนะนำตัวทำความรู้จักกัน ก่อนจะนั่งประจำโต๊ะที่มีจักรเย็บผ้าติดอยู่ด้วยในองศาต่างจากที่เคยเห็น ทั้งยังดูแปลกตาหลายส่วนทำให้ทุกคนฮือฮามากด้านข้างยังมีช่องสำหรับเก็บด้ายและวัสดุอุปกรณ์อื่น ๆ ให้หยิบใช้งานสะดวก บนโต๊ะยังมีที่พักแขนกันความเมื่อยล้า ดูแล้วน่าใช้งานสุด ๆ ยังมีเก้าอี้ที่ออกแบบมารองรับสรีระคนนั่งทำงานนาน ซึ่งทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายยามพิงหลังลงพนักพิงแบบปรับระดับได้พวกเธอเคยทำงานด้านเย็บปักถักร้อยมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้กลายมาเป็นคนเย็บผ้าชนชั้นสูงแบบนี้มาก่อน ว่านอันอันยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นทุกคนดูกระตือรือร้นและตื่นเต้น“ยินดีที่ได้พบกับกลุ่มสมาชิกรุ่นแรกของโรงเย็บผ้า ‘ห้องเสื้อเสียนฮวา’

วันนี้ว่านอันอันและซ่งหมิงเข้าเมืองด้วยกัน จุดหมายแรกคือการไปนั่งฟังบรรยายบทเรียนของซ่งหมิง ระหว่างนั้นว่านอันอันไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ารอ เธอตั้งใจจะเช่าห้องเพื่อเปิดห้องเสื้อเสียนฮวาอยู่พอดี แต่ไม่เจอห้องว่างเลย จึงฝากเรื่องไว้ที่ผู้จัดการห้าง ว่าหากมีห้องว่างให้ติดต่อมาหาเธอจากนั้นจึงไปเยี่ยมหน้าร้านซานเหอมู่เย่ ด้านในยังคงมีคนเดินเล่นอยู่ปานกลาง ไม่เต็มร้านเหมือนวันเปิดร้านวันแรก แต่ก็มากเกินกว่าร้านเฟอร์นิเจอร์ปกติแล้ว นอกจากของชิ้นใหญ่และเครื่องเรือนสำหรับใช้ในบ้านแล้ว ว่านอันอันยังเสนอความคิดให้ช่างไม้ทำของชิ้นเล็ก ๆ มาไว้ขายประดับร้านด้วยซึ่งก็ดูจะได้รับผลตอบรับที่ดี ทั้งพวกจาน ชาม ช้อน หวี ถาดไม้ ที่รองแก้ว และของใช้อื่น ๆ ต่างมีคนมาอุดหนุนจนต้องเติมของทุก ๆ สามวัน ส่วนเครื่องเรือนอื่น ๆ ก็ขายดีอยู่เรื่อย ๆ บ้างก็ซื้อไปเป็นของขวัญขึ้นบ้านใหม่ บ้างก็ซื้อไปใช้ในงานแต่งชื่อเสียงของสินค้าร้านซานเหอมู่เย่เริ่มแพร่หลาย แม้จะราคาสูงกว่าร้านอื่นแต่กลับมีคุณภาพดีเยี่ยม เศรษฐีและพวกข้าราชการต่างก็สั่งเฟอร์นิเจอร์ร้านนี้ทั้งนั้น ยังมีเรื่องของตราประทับพิเศษ

ท่ามกลางผู้คนมากมายนั้นเอง ก็มีกลุ่มแม่บ้านเกือบสิบคนปรากฏตัวแล้วแทรกเข้าสู่ฝูงชนอย่างแนบเนียน  สายตาพวกหล่อนสอดส่องไปยังกลุ่มพนักงานหญิงที่กำลังดูมีความสุขกันแล้วพุ่งตรงไปทันที“นี่ พวกหล่อน คือพนักงานใหม่ของที่นี่รึเปล่า” นางฉีเอ่ยถามทันทีเมื่อมีคนแปลกหน้าโผล่มาทุกคนก็ระงับท่าทางผ่อนคลายของตัวเองลงทันที แต่ก็ยังคงแสดงสีหน้าเป็นมิตรที่ประดับรอยยิ้มสุภาพไว้อยู่ เหวินซินเป็นฝ่ายทักทายกลับด้วยคุ้นหน้าคุ้นตาพวกเขาอยู่บ้าง“ป้าฉี มาแสดงความยินดีด้วยเหรอคะ ?”“ก็... แค่แวะมาดูน่ะ จริงสิ พวกเธอมาสมัครงานที่โรงเย็บผ้านี่รู้กันบ้างไหมว่าเจ้าของเขาดูถูกชาวบ้านน่ะ”เพียงคำพูดเดียวของนางฉีก็ทำให้บรรยากาศตรงนี้เปลี่ยนไปทันที เหล่าพนักงานทุกคนต่างเคารพและชื่นชมว่านอันอันกับซ่งหมิงมาก การมีคนพูดจาไม่ดีใส่พวกเขาก็เหมือนตัวเองถูกตบหน้าไปด้วย“ใช่ ๆ พวกเราได้ยินมา ว่าว่านอันอันคนนี้คิดจะใช้แรงงานราคาถูกของหมู่บ้าน เอาเปรียบชาวบ้านจน ๆ อย่างพวกเรา” ใครคนหนึ่งในกลุ่มแม่บ้านเริ่มผสมโรง จากนั้นคนที่ใจกล้าหน่อ

“แล้วฉันจะทำมาหากินอะไรต่อได้ ฮือออ”“ไม่มีที่ทำงานแล้ว ไม่มีงานแล้ว ไม่มีเงินแล้ว ฮืออ”“แล้วลูกสาวฉันที่ป่วยอยู่จะเอาเงินที่ไหนไปรักษา”“ถั่วที่กองอยู่ในลานบ้านฉันมีมากเป็นภูเขา แบบนี้ทุนที่ปลูกไปจะเป็นยังไง !”“จบแล้ว ! จบสิ้นแล้ว ! โฮ !”บรรยากาศสิ้นหวังหดหู่เศร้าใจปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน หลินเฉินเองก็พลอยรู้สึกแก่ขึ้นไปสิบปีด้วยเหมือนกัน ในหัวไร้ทางออกได้แต่เดินปลอบใจถามไถ่ความเป็นอยู่ไปทีละหลัง เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังออกมาจนฟ้าแทบถล่ม บางคนจากความเศร้ากลายเป็นความโกรธ พากันหอบถั่วลิสงที่ปลูกมาไปเผาอยู่หน้าโรงงานตามขบวนประท้วงสุดท้ายก็ถูกเจ้าหน้าที่รัฐคุมตัวไป หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้รับคำเตือนมาจึงรีบเรียกประชุมหมู่บ้านด่วน ว่านอันอันและซ่งหมิงเองก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน จึงได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดหลังจากที่ทุกคนในหมู่บ้านมารวมตัวกัน ผู้คนในหมู่บ้านทูวาก็เพิ่งสังเกตว่าในหมู่บ้านมีสมาชิกใหม่ ๆ เพิ่มมาเยอะมาก จนแทบล้นศาลาประชุม ผู้นำหมู่บ้านหลิวเห็นทุกคนมาเกือบครบแล้วก็เริ่มพูดขึ้น“เรื่องโรงงานน้ำมันถั่วในครั้งนี้เป็นเหตุร้ายค