All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 71 - Chapter 80

ช่วงเวลาที่ถูกสัมผัสราวกับอยู่ในนรกไม่มีสิ้นสุด มือบางพยายามเอื้อมไปยังเชิงเทียนตรงโต๊ะข้างเตียง ทว่าก็ถูกมันจับมือมากดลงบนที่นอนเสียก่อน“อึก !!”ทันใดนั้นเองแรงที่กดตัวเธอไว้ก็คลายลง ว่านอันอันจึงรีบใช้ทั้งมือทั้งเท้าผลักมันออกแล้วถีบลงเตียงไปทันทีตุ้บ !!ร่างใหญ่โตกลิ้งตกไปนอนหอบหายใจอยู่ด้านล่างเตียงอย่างอ่อนแรง ปากของมันอ้า ๆ หุบ ๆ เช่นเดียวกับดวงตาแดงก่ำคู่นั้นที่จ้องมองเหยื่อของตัวเองอย่างดุร้าย กว่าจะรู้ว่าตัวเองเสียรู้จิ้งจอกสาวตัวนี้ทุกอย่างก็สายไปแล้ว สติของเขาเริ่มเลือนรางไปด้วยฤทธิ์ของยานรกเข้มข้นของตัวเองว่านอันอันลุกขึ้นมานั่งหอบหายใจดวงตาแดงก่ำ มองร่างที่นอนอ้าปากค้างตาลอยอยู่บนพื้นด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำสำเร็จแล้ว !ชาติที่แล้วเธอจำได้ดีว่านายพลผู้นี้เป็นคนขี้ระแวงและจะไม่ดื่มไวน์ที่คนอื่นรินให้โดยตรงเด็ดขาด ถ้าจะดื่มก็ต้องสลับกันกินแก้วของกันแล้วกันอยู่เสมอ เธอวางเดิมพันกับความทรงจำที่เห็นมาไม่กี่ครั้งนั้นด้วยความหวาดผวา แค่คิดว่ามันจะยอมดื่มไวน์จากแก้วตัวเอง แล้วบังคับเธอดื่มแก้วตัวเองจนหมดก็จิตตกแล้วโชคดีที่มันยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน...ว่านอันอันรีบกดสลักตรงหั

ริมฝีปากได้รูปจูบลงบนแก้มนวลค่อย ๆ ซับน้ำตาอุ่นไล่ขึ้นไปถึงปลายหางตา หน้าผาก ย้อนกลับลงมาที่ปลายจมูก และจรดบนริมฝีปากบางมอบจุมพิตปลอบประโลมเธออย่างช้า ๆ เรียวลิ้นและริมฝีปากของเขากลืนกินแม้กระทั่งสติของเธอ ให้รู้สึกราวล่องลอยอยู่ในความฝันเนิ่นนานถึงได้จุมพิตไต่ลงมายังปลายคางเรียวและซอกคอหอมกรุ่นซ่งหมิงบรรจงมอบจูบให้เธออย่างนุ่มนวลและเชื่องช้า ราวกับอยากให้เธอจดจำทุกสัมผัสของเขาไว้ ทั้งไหล่มน แขนและมือ หน้าอกอวบ ช่วงตัวเนียนนุ่ม และขาเรียวยาว จนถึงเท้าเล็ก ไม่มีจุดไหนในร่างกายเธอที่ซ่งหมิงไม่ได้จุมพิต ทั้งแผ่นหลังและบั้นท้ายกลมกลึง ทำความสะอาดอย่างที่เธอต้องการมือใหญ่ก็ลูบไล้ทิ้งสัมผัสอุ่นไว้ทั่วทุกบริเวณ จนกายสาวสั่นระริกอย่างน่าเอ็นดู ยามเมื่อเขากลับมามอบจุมพิตที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง ว่านอันอันก็ราวกับถูกจุดไฟแผดเผารุ่มร้อนไปทั้งตัว เรียวลิ้นของเขาแปรเปลี่ยนจากนุ่มนวลไปเป็นลึกซึ้งยิ่งขึ้น สองคนขบเม้ม ดูดดึง ชมชิมกันและกันจนเกิดหยาดน้ำใสเชื่อมโยงเป็นสาย เสียงจูบแสนดูดดื่มดังอยู่ในห้องกว้างหน้าอกอวบถูกเขาบีบขย้ำจนเริ่มคัดเต่งชูชัน เช่นเดียวกับน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาจากดอกไม้งามเบื้อง

ฝั่งของว่านอันอันกำลังวางแผนกำจัดนายพลชั่ว ทางด้านนายพลก็กำลังระบายความโกรธเอากับตัวการที่ทำให้เขามีสภาพแบบนี้“นังสารเลว !!”เพล้ง !!!โครม !!เสียงอาละวาดครึกโครมดังมาจากห้องเชือดของนายพลเกาจั้น เมื่อเช้าวันต่อมาเขาฟื้นคืนสติและรู้ตัวว่าถูกวางยา หลังระบายอารมณ์เกรี้ยวกราดแล้วร่างกายก็ทรุดลงอีกครั้งเพราะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่“ท่านนายพล !”หลายคนต่างรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงร่างอ้วนฉุนั้นกลับมานอนที่เตียง นายพลเกาจั้นหอบหายใจหนัก เหล่าหมอที่ถูกพาตัวมาต่างพากันเข้ารุมล้อมรักษาให้น้ำเกลือ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วายคำรามลอดไรฟันออกมาด้วยความคับแค้น“ส่งคนออกไป ตามจับมันมาให้ได้ เอาตัวนังว่านชิงชิงมาด้วย !”“ครับ ! ท่านนายพล”คนของนายพลเกาจั้นหลายต่อหลายคนและเส้นสายของเขาต่างพากันพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง ส่วนอีกคนในคำสั่งถูกพาตัวมาเรียบร้อยแล้วเพี๊ยะ !โครม !เสียงตบตีเตะถีบดังอยู่ในห้องเชือดห้องเดิม เกาจั้นที่ฟื้นแรงมาแล้ว ระบายความโกรธใส่ว่านชิงชิงไม่ยั้งมือ“กรี๊ด !! หยุดเถอะ... ฮือ... ปล่อยฉันไปเถอะ... ฮือ...”“เป็นเพราะพี่สาวของแก นังนั่นมันรู้เรื่องยาในห้องฉันได้ยังไง เป็นเพร

หลายวันต่อจากนั้นว่านชิงชิงก็อยู่อย่างสงบ นอกจากออกมานั่งกินข้าวพร้อมกับเย่ฟางตงที่อยู่ ๆ ก็ว่างงานแล้ว เธอก็ขังตัวเองอยู่ในห้องอย่างว่าง่าย กลับเป็นเย่ฟางตงซะเองที่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ทั้งใจสั่นบ่อยครั้งและรู้สึกคอแห้งตลอดเวลา“วันนี้เย่ฟางตงดื่มน้ำชารึยัง” เสียงแหลมแหบแห้งของว่านชิงชิงถามสาวรับใช้คนหนึ่งที่มาทายาแก้ช้ำให้เธอ“ดื่มแล้วค่ะ”“แล้วยาที่ให้ไปล่ะ” มือผอมแห้งจับเข้าที่แขนสาวรับใช้เต็มแรง ดวงตาลึกโหลคู่นั้นเบิกโตกว่าปกติ แววแค้นเกรี้ยวกราดเต็มเปี่ยมอยู่ในนั่นจนน่าขนลุก“สะ... ใส่ให้ทุกมื้ออาหารเลยค่ะ ในน้ำชาเองก็ด้วย” สาวใช้หลุบตาต่ำ ตอบอย่างตะกุกตะกักพลันเครื่องประดับอัญมณีราคาแพงสามชิ้นก็ถูกยัดใส่มือเธอ แปรเปลี่ยนความหวาดกลัวของสาวรับใช้ให้กลายเป็นความนอบน้อมทันที“ดีมาก อย่าลืมใส่ให้มันกินทุกวัน แล้วมารับรางวัลจากฉัน”“ค่ะ นายหญิง”ตอนที่สาวใช้จากไปเหลือเธอเพียงคนเดียวในห้อง ว่านชิงชิงก็หัวเราะคิกคักแล้วสูดดมผงยาในมือด้วยความเคลิบเคลิ้ม เธอวางแผนใส่ยาเสพติดให้เย่ฟางตงกินทุกวัน เพื่อให้เขากลายมาเป็นคนติดยาเหมือนเธอวันนั้นถ้าสามีสารเลวคนนี้ไม่ส่งตัวเธอให้นายพลเกาจั้นเองกับ

หลังบอกข้อมูลให้ศัตรูของเกาจั้นครบถ้วนแล้ว เย่ฟางตงก็ถูกเว่ยหงฉวนพาตัวไปยังบ้านพักหลังหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในสลัมแห่งนี้ชายหนุ่มตกอยู่ในห้วงจินตนาการของตัวเองว่ากำลังจะหลุดพ้นแล้ว ต่อไปนี้เขามีคนคอยคุ้มครอง ไม่ว่าเกาจั้นจะส่งคนมามากแค่ไหนก็ไม่มีทางทำร้ายเขาได้ เย่ฟางตงยังหมายมั่นจะช่วยเหลือเว่ยหงฉวนสุดความสามารถเพื่อทำให้นายพลเกาจั้นพังทลายจมดินให้ได้“กินอะไรมารึยังล่ะ” เว่ยหงฉวนถามหลังมาส่งถึงบ้านพัก“ยังเลยครับนายท่าน” เขายิ้มตอบประจบประแจงดูจากบ้านพักส่วนตัวแบบนี้ เขาต้องถูกจัดลำดับความสำคัญไว้มากแน่ ๆเย่ฟางตงคิดอย่างลิงโลด“งั้นเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาอาหารมาส่ง กินแล้วก็พักผ่อนซะ”“ขอบคุณนายท่านมาก ๆ ครับ ! เป็นนายท่านที่ดีกับผมมากที่สุด !”“อืม”เว่ยหงฉวนยิ้มตอบแล้วเดินจากไป ครุ่นคิดว่าจะใช้ข้อมูลในมือยังไงดีให้ได้ประโยชน์สูงสุดอ้อ... ให้ถูกใจเขาที่สุดด้วยด้านเย่ฟางตงนั่งเล่นในห้องไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น อาหารน่ากินหลายอย่างถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะอย่างตระการตา เย่ฟางตงที่อดอาหารมาหลายวันเห็นแบบนั้นก็ไม่ทนต่อความหิวอีกต่อไปกระโจนเข้าไปกินอย่างมูมมาม ไร้ท่าทีความเป็นคุณชายสูงศั