All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 81 - Chapter 90

เจิ้งหลินมองบรรยากาศปรองดองนั่นแล้วก็รู้สึกคับแน่นในอก อยากทำลายภาพตรงหน้าให้พังทลาย เช่นเดียวกับทุกครั้งที่เธอเห็นสามีทำดีกับว่านอันอัน“อันอันหายไปไหนมาหลายวันงั้นเหรอ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่กลับมาเลยนะ ไม่ใช่ว่าไปทำเรื่องไม่ดีมาหรอกใช่มั้ย” เจิ้งหลินเอ่ยกระทบ คิดในใจว่าแผนของท่านนายพลเกาจั้นคงสำเร็จไปด้วยดีเพราะว่านชิงชิงยังเงียบสงบอยู่คนเป็นแม่รู้ดีว่าคนอย่างว่านชิงชิง ถ้าแผนไม่สำเร็จคงกลับมาอาละวาดร้องไห้กับเธอแล้ว เมื่อคิดว่าเด็กที่ขวางหูขวางตาเธอมาตลอดถูกคนอื่นย่ำยีจนตกนรกไปด้วยน้ำมือของทหารแก่บ้ากามเธอก็ฉีกยิ้ม ในใจเต็มเปี่ยมด้วยความสาแก่ใจอย่างห้ามไม่อยู่เธอเกลียดเด็กคนนี้มาตลอดเพราะเธอเป็นลูกของผู้หญิงที่เธอเกลียดมาตลอดครึ่งค่อนชีวิต ผู้หญิงคนนั้นที่มีฐานะสูงส่งกว่าเธอ ร่ำรวยกว่าเธอ หน้าตาดีกว่าเธอ การศึกษาดีกว่าเธอ ครอบครัวของเจิ้งหลินมักเอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกับเธออยู่เสมอ จนปลูกฝังความเกลียดชังเข้มข้นไว้ตรงมุมหนึ่งของหัวใจในตอนที่ได้ยินข่าวว่าผู้หญิงคนนั้นแต่งงานกับว่านหวนเย่ผู้ชายที่เธอแอบรักอยู่ เจิ้งหลินก็คลุ้มคลั่งไปช่วงหนึ่ง ทุกวันเอาแต่สาปแช่งให้ครอบครัวของพว

ค่ำวันนั้นหลังกลับถึงบ้านซ่งหมิงกับว่านอันอันก็นอนตะครองกอดกันเหม่อมองเพดานห้องอย่างไม่มีใครข่มตาหลับลง“ถ้าไปแล้ว ต้องคิดถึงบ้านหลังนี้แน่ ๆ เลยค่ะ”“ถ้าช่วงไหนว่าง ๆ เราก็มาเที่ยวที่นี่เป็นครั้งคราวได้นะครับ ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านหลังหนึ่งของเรา”ว่านอันอันนิ่งเงียบไปแป๊บหนึ่งก็เงยหน้าช้อนดวงตากลมโตดั่งกวางสาวมองสามี ยืดตัวจูบริมฝีปากสามีเร็ว ๆ จนอีกฝ่ายนิ่งงันไป“ฉันเคยบอกรึยังค่ะ ว่าฉันรู้สึกโชคดีมากที่ได้เป็นภรรยาของพี่หมิง”ไม่รอคำตอบเธอก็ก้มลงจูบเร็ว ๆ อีกครั้ง ทิ้งสัมผัสราวแมลงปอแตะผิวน้ำไว้ที่ปากเขา“เคยบอกรึยังคะ ว่าฉันรักพี่หมิง”จุ๊บ !“เคยบอกรึยังคะ ว่าฉันจะอยู่กับพี่หมิงตลอดไป”คราวนี้ไม่ทันที่ว่านอันอันจะได้ตั้งคำถามต่อไป ซ่งหมิงก็เป็นฝ่ายจับท้ายทอยเธอบดจูบลงมาแทน ริมฝีปากนุ่มของเขาบดคลึงแลกเปลี่ยนความชุ่มฉ่ำของกันและกัน กระทั่งเขาผละออกไปทิ้งเสียงหอบแผ่วเบาแสนเซ็กซี่ที่ข้างหูเธอ“เคยบอกแล้วก็บอกอีกได้ครับ... พี่ชอบฟัง...”ครั้นเขากำลังจะพลิกตัวคร่อมแล้วกดร่างบางลงเบื้องล่างเตียงนุ่ม ก็ถูกมือบางยันตัวไว้กลายเป็นฝ่ายตวัดขานั่งคร่อมเขาแทนอย่างอุกอาจเสียก่อน กลางกายหญิงสาวท

หลังจัดการส่งมอบงานดูแลเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ว่านอันอันก็ไปจัดการที่สำนักงานบริษัทฝูไท่ต่อ หาคนที่ไว้ใจได้กลับไปที่ปักกิ่งเพื่อเปิดสำนักงานใหญ่ที่นั้นและเตรียมตัวเปิดตลาดใหม่อย่างเต็มรูปแบบ แน่นอนว่าไห่หยางและจางเทาผู้ช่วยมือทองทั้งสองต้องติดตามไปแน่นอนใช้เวลาไม่กี่วันทุกอย่างก็เสร็จสิ้น คนหลายชีวิตก็เดินทางมุ่งสู่ปักกิ่งเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ระหว่างนั่งรถไฟกลับมีปัญหาอยู่เล็กน้อย“พี่หมิงทำไมหน้าซีดขนาดนี้คะ ?”ว่านอันอันขมวดคิ้วมองสามีที่นั่งกอดอกสีหน้าซีดเผือดด้านข้าง แตะดูหน้าผากเขาก็ไม่เหมือนมีไข้ แต่กลับเหงื่อออกดูอ่อนแรงอย่างน่าแปลก“อาจจะพักผ่อนน้อยครับ ถ้าได้นอนคงดีขึ้น”ทว่าเดินทางไปได้ไม่ถึงสิบนาทีชายหนุ่มก็ถูกอาการคลื่นไส้เวียนหัวรุนแรงโจมตีจนต้องวิ่งไปอ้วก“อ้วกก”“พี่หมิง... ไหวมั้ยคะ...”ว่านอันอันลูบหลังเขาด้วยความกังวล ไม่เข้าใจว่าซ่งหมิงที่แข็งแรงมาตลอดเป็นอะไรไป ในใจคิดอยากจะจับเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ จนใจก็แต่ยังอยู่บนรถไฟ“อ่า... พ่อหนุ่มคงเมารถไฟสินะ อ่ะ เอ้านี้ ลูกอมเปรี้ยวให้อมไหมเดี๋ยวก็ดีขึ้น” คุณยายคนหนึ่งเห็นเข้าก็สงสารจึงเดินมายื่นลูกอมให้ “

หลินลี่จูเป็นลูกสาวคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านทูวา แม้จะไม่มีแม่ แต่ผู้เป็นพ่อก็เลี้ยงดูทะนุถนอมเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี เธอจึงเติบโตเป็นเด็กหญิงที่มีความมั่นใจ สดใส ร่าเริง คนในหมู่บ้านไม่มีใครไม่ชอบเธอเจอหน้าต่างก็มอบคำชมและขนมให้เสมอ ยิ่งมีลูกพี่ลูกน้องอย่างปิงปิง ลู่ลู่ คอยให้ท้าย หลินลี่จูตัวน้อยยิ่งเชิดคอสูงถึงสวรรค์ทะนงตัวเย่อหยิ่งเป็นที่สุด ทว่าคนเรายิ่งโตขึ้นจึงได้รู้ว่าโลกไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดสังคมที่เธอเข้าเรียนและสังคมการทำงานในโรงเรียนต่างกดขี่ศักดิ์ศรีของเธอด้วยคำว่า ‘บ้านนอก’ หลินลี่จูถูกหญิงสาวชาวเมืองใหญ่เหล่านั้นรังเกียจเพราะไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ ไม่มีเงินทอง ไม่มีชาติกำเนิดสูงส่ง เธอจึงเกลียดพวกคนชนชั้นสูงและเศรษฐีจนไม่อยากเข้าใกล้ ยิ่งหากเจอคนที่เหยียดหยามผู้อื่นด้วยฐานะยิ่งไม่ชอบตั้งใจว่าถ้าจะคบเพื่อนหรือมีคนรัก ก็จะไม่คบพวกเศรษฐีหัวโตเด็ดขาดแต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกให้เธอได้พบกับว่านอันอันและใครอีกคนในวันเทศกาลฤดูร้อนบนถนนฮวาเจี๋ยแกร๊ก ๆ ๆ“เฮ้อ...”เสียงฟันเฟืองหมุนกระทบกันและเสียงถอนหายใจทำให้หลินลี่จูที่ต้องหันไปมอง เดิมทีเธอแค่หาสถานที่สงบหน่อยมารอปิงปิงกับลู

เจียงรุ่ยเป็นผู้ชายบ้างาน...นั่นคือคำที่คนรอบตัวเขานิยามให้เป็นเสียงเดียวกัน ชายผู้หลงใหลในการทำการค้าและธุรกิจนี้แทบไม่เคยถูกสะกิดต่อมความรัก เรียกตามตรงว่าเป็นพวกตายด้าน ตัวเจียงรุ่ยเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าวันหนึ่งเขาจะเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ กับหญิงสาว เขามองเธอเปล่งประกายกว่าคนทั่วไป ทั้งยังดีใจที่ได้พูดคุยกับเธอแต่กว่าจะรู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าชอบ มันก็สายไปแล้วเธอแต่งงานแล้วเจียงรุ่ยจึงทุ่มเทสมองและกายใจให้กับงานอีกครั้งเพื่อลบความรู้สึกหนักอึ้งในใจนี้ออกให้หมด แล้ววันหนึ่งว่านอันอันก็ส่งใครบางคนเข้ามาในชีวิตเขาเธอชื่อว่าหยาเหวิน...“สวัสดีค่ะ คุณเจียงรุ่ยใช่มั้ยคะ ฉันหยาเหวิน มาช่วยดูร้านฉาหยูเถียนสาขาใหม่ค่ะ”“ผมเจียงรุ่ยครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”ทั้งสองทักทายกันอย่างสุภาพ ก่อนจะนั่งคุยเรื่องงานกันอย่างจริงจัง ตอนนี้เทียนหงต๋ามีแผนเปิดร้านฉาหยูเถียนทั้งหมดห้าสาขาในเมืองเซี่ยงไฮ้ หยาเหวินที่ได้รับตำแหน่งเป็นผู้ดูแลของฉาหยูเถียนจึงเดินทางมาดูงานด้วยตัวเองเรื่องสถานที่และการตกแต่งภายในร้านต่างก็คงรูปแบบเดียวกับร้านหลักทั้งหมดเลยไม่มีปัญหา ทั้งขนมและชาก็เป็นของคุณภาพดี หยาเห