Share

48. ท่านกับข้า พวกเราเสมอกัน

last update Last Updated: 2026-01-07 06:22:28

“ข้ามีคำพูดหนึ่งอยากกล่าวกับท่าน ดอกบัวแม้งดงาม แต่หากปลูกผิด ย่อมเป็นพิษ หากปลูกผิดวิธีย่อมมิอาจเติบโต ท่านอ๋องได้โปรดจำคำของข้า”

เหวินอ๋องชะงักกับถ้อยคำที่ได้ยิน สบตากับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองอยู่เช่นกัน นางช่างแตกต่าง เขาไม่เคยพบสตรีใดที่แปลกเช่นนี้

“ข้าจะจำไว้”

เจียงลี่มี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ สิ่งที่เธอกล่าวนั้น ต้องการบอกเป็นนัยๆ เหวินอ๋องเป็นคนฉลาด เขาต้องเข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ

“เส้นผมของท่านแปลกตายิ่ง สีขาวราวหิมะ” เจียงลี่มี่มองดูเส้นผมสีขาวที่เปล่งประกายงดงาม เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร บุรุษทั่วแคว้นมีเพียงเหวินอ๋องเท่านั้นที่มีเส้นผมสีนี้

“เจ้าชอบเช่นนั้นหรือ” เสียงทุ้มเอ่ย สายตาจับจ้องใบหน้างดงามไม่วางตา ใบหน้างดงาม กลิ่นกายหอมกรุ่น และนางมีสิ่งที่แตกต่างจากผู้อื่น เขาสนใจนางอย่างยิ่ง

“แม้จะแปลกและงดงาม แต่ข้ากลับอยากให้ท่านมีเส้นผมสีดำมากกว่า หลายคนอาจจะชอบเส้นผมสีขาวของท่าน มันดูบริสุทธิ์ราวสวรรค์ประทานให้ แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น“

“เจ้าเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายหรือ”

“เพคะ ท่านอ๋องไม่รีบไปพบท่านพ่อของข้าหรอกหรือ ป่านนี้ท่านพ่อคงดื่มน้ำชารอท่านจนท้องบวมแล้ว”

เจียงลี่
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   51. ความคิดของเหวินอ๋อง

    “มี่เอ๋อร์ อาการป่วยของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” เจียงลี่มี่สบตาเหวินอ๋อง วันนี้เขามาพบที่เรือนพักของนาง“ไม่มีอาการเจ็บป่วยเช่นเมื่อก่อน นับว่าหายดีได้หรือไม่” เธอตอบเขาก่อนจะครุ่นคิดกับตนเอง ที่ผ่านมา ร่างกายของเธอถูกพิษมาหลายปี แม้จะไม่ได้รับพิษเพิ่มแต่พิษเก่าเล่า ยังหลงเหลืออยู่หรือไม่“ในอดีตเจ้ามีอาการเช่นไร” เขาถามต่อเจียงลี่มี่ทบทวนอาการของตนเองอย่างละเอียด“ข้ารู้สึกอ่อนแรง เวียนหัวตลอดเวลา ร่างกายของข้าเหมือนมิใช่ของข้า เพียงเดินแค่สามก้าวก็หอบหายใจ ราวกับปีนขึ้นภูเขาสูง นานวันเข้าก็ไม่อาจทำสิ่งใด ได้แต่นอนนิ่ง ๆ”เหวินอ๋องมองใบหน้างดงามนั้น เขาเอื้อมมือไปจับชีพจรของนาง สีหน้าเคร่งขรึม“เลือดลมของเจ้ายังมีติดขัด ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา เจ้าถูกพิษหงฮวา” เขาเงยหน้าขึ้น มองนางอย่างสงสาร ผู้ใดกล้าวางยาพิษคู่หมั้นของเขาทั้งๆ ที่นางเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย เขาอยากรู้นัก“ท่านรู้วิชาแพทย์ด้วย?” เจียงลี่มี่หรี่ตา เธอรู้ดีว่าตนเองถูกพิษหงฮวา หากรู้ตัวช้า ย่อมไม่อาจรักษาได้ทัน พิษชนิดนี้ไม่มียารักษา หากใครกินเข้าไปเป็นเวลานาน โลหิตของคนผู้นั้นจะจาง ร่างกายอ่อนแอ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เ

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   50. เขามองข้า ไม่ได้มองเจ้า

    “ท่านอ๋อง กลับมาครั้งนี้ ท่านจะอยู่จนถึงวันอภิเษกเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายถามขึ้น“คงเป็นเช่นนั้น ฮองเฮารับสั่งให้ข้ารีบแต่งงาน แต่ข้าได้ข่าวมาว่า บุตรสาวคนโตของท่านป่วยหนัก จนไม่สามารถเดินได้อย่างคนทั่วไป เก็บตัวอยู่ในห้องแรมปี”เหวินอ๋องกล่าวหากสายตาจับจ้องสตรีที่เขาเดินจูงมือมาตลอดทาง“เป็นอย่างที่ท่านอ๋องกล่าว บุตรสาวคนโตของข้าป่วยจนไม่อาจเดินเหินได้ แต่นั่นเป็นเพียงอดีต ตอนนี้นางแข็งแรงดีแล้ว ท่านอ๋องอย่าได้กังวล...”“...มี่เอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าแข็งแรงดีแล้วใช่หรือไม่” เสนาบดีฝ่ายซ้ายหันมาถามบุตรสาวที่กำลังจิบชาและนั่งฟังบิดากับคู่หมั้นตนเองพูดคุยกัน“เจ้าค่ะ ข้าน้อย เจียงลี่มี่ ตอนนี้แข็งแรงแล้ว ท่านอ๋องอย่าได้กังวล” เจียงลี่มี่ลุกขึ้นยืนและทำความเคารพเหวินอ๋องเหวินอ๋องมองนางอย่างพึงพอใจ เช่นนี้ดีแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องปวดศีรษะ วางแผนเปลี่ยนตัวเจ้าสาวให้วุ่นวาย“เป็นเจ้านี่เอง หายดีก็ดีแล้ว เมื่อหลายปีก่อนที่ข้ามาพบเสนาบดีเจียง แต่มิได้พบเจ้า มาครั้งนี้ถือว่าไม่เสียเที่ยว หากเสนาบดีเจียงไม่ว่าอะไร ข้าจะขอให้นางมานั่งข้างๆ ข้าได้หรือไม่”เหวินอ๋องแม้กล่าววาจากับเสนาบดีฝ่ายซ้

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   49. ช้าไปหนึ่งก้าว

    “ข้าฟังอยู่” เขาตอบเสียงนุ่มเจียงลี่มี่เช็ดปลายนิ้วที่ถูกกัดกับชายเสื้อของเขา เธอมองรอยฟันอย่างไม่สบอารมณ์ เจอกันวันแรกยังกัดเธอแรงขนาดนี้ อีกหน่อยไม่กัดนิ้วเธอขาดเลยหรือ“ท่านกัดนิ้วข้าจนเป็นรอยเลย ดูสิ นิ้วข้าแดงเป็นรอยฟันท่านแล้ว” เหวินอ๋องหัวเราะในลำคอ ทำท่าจะเอื้อมมาจับมือนางอีกครั้ง เจียงลี่มี่รีบเอามือซ่อนไว้ด้านหลัง ไม่ยอมให้เขาจับมือ“พวกเราไปพบบิดาเจ้าได้แล้ว” เขาบอกก่อนจะฉวยจับข้อมือนางได้สำเร็จ และเดินจูงมือไปด้วยกันเหมยฮวาที่แอบดูอยู่ ไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป นางรีบเดินออกมาจากที่ซ่อน แต่ไม่ทันเสียแล้ว ยามนี้เหวินอ๋องหันหลังให้นาง เขาจูงมือเจียงลี่มี่เดินเคียงคู่ไปด้วยกัน“คุณหนูจะตามไปหรือไม่เจ้าคะ” เสียงสาวใช้คนสนิทของเหมยฮวาเอ่ยขึ้น นางมองหนุ่มสาวเดินเคียงคู่ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ก็อดเห็นใจคุณหนูรองไม่ได้“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ คนที่เหวินอ๋องพบ ควรเป็นข้าไม่ใช่หรือ ทำไมถึงเป็นนางไปได้ ที่จริงแล้วตอนนี้มันควรจะนอนป่วยใกล้ตายไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงยังเสนอหน้ามาอยู่ที่นี่ได้” เหมยฮวากระทืบเท้าด้วยความโมโห นางเห็นทุกอย่าง แต่ไม่อาจทำอะไรได้สาวใช้มองซ้ายขวา ก่อนจะเอ่ยเสียงเ

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   48. ท่านกับข้า พวกเราเสมอกัน

    “ข้ามีคำพูดหนึ่งอยากกล่าวกับท่าน ดอกบัวแม้งดงาม แต่หากปลูกผิด ย่อมเป็นพิษ หากปลูกผิดวิธีย่อมมิอาจเติบโต ท่านอ๋องได้โปรดจำคำของข้า”เหวินอ๋องชะงักกับถ้อยคำที่ได้ยิน สบตากับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองอยู่เช่นกัน นางช่างแตกต่าง เขาไม่เคยพบสตรีใดที่แปลกเช่นนี้“ข้าจะจำไว้”เจียงลี่มี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ สิ่งที่เธอกล่าวนั้น ต้องการบอกเป็นนัยๆ เหวินอ๋องเป็นคนฉลาด เขาต้องเข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ“เส้นผมของท่านแปลกตายิ่ง สีขาวราวหิมะ” เจียงลี่มี่มองดูเส้นผมสีขาวที่เปล่งประกายงดงาม เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร บุรุษทั่วแคว้นมีเพียงเหวินอ๋องเท่านั้นที่มีเส้นผมสีนี้“เจ้าชอบเช่นนั้นหรือ” เสียงทุ้มเอ่ย สายตาจับจ้องใบหน้างดงามไม่วางตา ใบหน้างดงาม กลิ่นกายหอมกรุ่น และนางมีสิ่งที่แตกต่างจากผู้อื่น เขาสนใจนางอย่างยิ่ง“แม้จะแปลกและงดงาม แต่ข้ากลับอยากให้ท่านมีเส้นผมสีดำมากกว่า หลายคนอาจจะชอบเส้นผมสีขาวของท่าน มันดูบริสุทธิ์ราวสวรรค์ประทานให้ แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น““เจ้าเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายหรือ”“เพคะ ท่านอ๋องไม่รีบไปพบท่านพ่อของข้าหรอกหรือ ป่านนี้ท่านพ่อคงดื่มน้ำชารอท่านจนท้องบวมแล้ว”เจียงลี่

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   47. ไม่เห็นเหมือนในภาพสักนิด

    คนที่ช่วยเธอทันเวลาต้องเป็นเหวินอ๋อง แต่ในภาพที่เธอเฝ้ามองทุกวัน เขาไม่ได้หน้าตาแบบนี้ !โครงหน้าในภาพวาดนั้นเป็นเหลี่ยมชัดเจน ปลายจมูกแหลมพุ่งมาด้านหน้า แต่บุรุษตรงหน้า ใบหน้าไม่เป็นสี่เหลี่ยมสักนิด เธอลูบไปที่จมูก มันโด่งแต่ไม่ได้แหลมเหมือนแม่มด ลากนิ้วมือมาที่แก้มสาก แล้วก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวังเขาคงไม่ใช่เหวินอ๋องสินะ หน้าตาไม่เห็นเหมือนในภาพเลยสักนิด แต่เมื่อเธอจะดึงมือออก ก็ถูกมือใหญ่กุมไว้ ไม่ยอมปล่อย“ไม่ลูบต่อแล้วหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้า“คุณชายปล่อยข้าก่อนเถอะ อยู่ในท่าทางเช่นนี้นาน ๆ ข้าปวดหลัง”ตอนนี้เจียงลี่มี่อยู่ในท่าหงายหลัง ทำให้แผ่นหลังเริ่มประท้วงให้เธอกลับไปยืนท่าปกติ เธอมองสบตากับเขาและส่งสายตาอ้อนวอน ตอนนี้เธอเริ่มปวดไปทั้งตัวแล้ว เกร็งจนตัวสั่น เกรงว่าหากปล่อยตัวตามสบายจะทำให้อีกฝ่ายกล่าวว่าเธอตัวหนัก และปล่อยมือจนเธอร่วงลงน้ำ“เจ้าไม่ชอบที่ข้ากอดหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย มีสตรีใดบ้างที่ไม่อยากอยู่ในอ้อมแขนของเขาเช่นนาง“ข้าเป็นสตรีมีคู่หมั้น ให้ยืนกอดชายอื่นย่อมไม่สมควร แต่ถ้าคุณชายจะปล่อยข้า โปรดรอให้ข้ายืนขึ้น อย่าเพิ่งปล่อย...กรี๊ด”เจียงลี่มี่กรีดร้อ

  • ตัวประกอบหนีตายจากนิยายไม่ตรงปก   46. ใครล่ะเนี่ย

    เสี่ยวจูที่แอบซุ่มอยู่ข้างเรือนของเหมยฮวา กำลังมองดูเหมยฮวาอย่างอารมณ์ดี"เป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้อีกแล้ว" อนุกัวมองหน้าบุตรสาวด้วยสายตาสงสาร"ข้าปวดท้องเจ้าค่ะ ไม่รู้เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้" เหมยฮวาสีหน้าซีดเซียว นางรู้สึกปวดท้อง ขับถ่ายหลายครั้ง แต่เพียงเดินไม่กี่ก้าวก็ต้องวิ่งกลับไปถ่ายในกระโถนภายในห้องนอน"หรือมีใครวางยาเจ้า" อนุกัวเอ่ยด้วยสายตาดุร้าย มองไปรอบเรือนนอน เสี่ยวจูขนลุกขัน หากถูกจับได้ นางจะถูกแล่เนื้อเถือหนังหรือไม่"ข้าไม่เคยมีศัตรูที่ใด ท่านแม่สั่งให้ข้าแสร้งทำตัวอ่อนโยนมิใช่หรือ ในจวนนี้จะมีใครกล้าลงมือ หรือจะเป็น..." เหมยฮวามองตรงมายังพุ่มไม้ที่เสี่ยวจูแอบอยู่ ทำเอาเสี่ยวจูรีบก้มตัวต่ำลงแนบกับพื้น"ใคร.." อนุกัวจ้องมองตาสายตาของบุตรสาว เสี่ยวจูรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สองแม่ลูกพิษสงร้ายกาจ หากรู้ว่าจะถูกจับได้ง่ายดายเช่นนี้ นางน่าจะวางยาอนุกัวด้วยอีกคน"ข้าคิดว่าเป็น อ๊ะ อูย เดี๋ยวข้ามาคุยด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่รอข้าสักครู่" เหมยฮวากุมท้องวิ่งเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็วผ่านไปสักพักเหมยฮวาก็เดินออกมาด้วยใบหน้าชื้นเหงื่อ ตอนนี้นางรู้สึกดีขึ้นแล้ว อนุกัวยื่นถ้วยย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status