جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“นางดีกับข้า แต่เหมือนจงใจรังแกข้า ตอนนั้นนางนำขนมมามอบให้ข้าทุกวัน แม้ข้าจะบอกไปแล้วว่าไม่ชอบ แต่นางก็ยังคงนำขนมชนิดเดิมมามอบให้ทุกวัน และมอบให้ตอนที่มีผู้อื่นอยู่รายล้อม หากข้าไม่รับย่อมถูกตำหนิ หากรับไว้ก็รู้สึกหนักใจ เพราะอย่างไรก็ไม่กิน” สือหม่าเล่าเสียงเรียบ แต่เจียงลี่มี่รู้สึกได้ทันทีว่าเขาต้องอึดอัดและไม่ชอบใจ มิฉะนั้น คงไม่กล่าวเช่นนี้“นางอาจจะอยากสนิทกับท่าน” เจียงลี่มี่เอ่ย พลางตบบ่าเขาอย่างปลอบใจ สือหม่านิ่งงัน“คงเป็นเช่นนั้น นางดีกับท่านหรือไม่ขอรับ” สือหม่าถามกลับเจียงลี่มี่เป็นฝ่ายนิ่งบ้าง อยากจะบอกออกไปเลยล่ะว่า ดีมากดีจนเธอตายคามือเลยทีเดียว“นางเป็นน้องสาวที่ดี คอยนำของที่ข้าไม่ชอบ ไม่กินมาให้เสมอ และพูดจนข้าต้องรับไว้ บางครั้งก็มานั่งคุยเล่นเป็นเพื่อนคลายเหงา กล่าวทีเล่นทีจริงกับข้าเรื่องให้ข้ายกเหวินอ๋องให้นาง”“บางครั้งก็ชอบมาหาเวลาที่ข้าต้องการพักผ่อน จนไม่ได้พักเต็มที่ ร่างกายจึงอ่อนแอ นางเป็นน้องสาวที่ดีมากใช่หรือไม่ ดีจนข้าไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป” สือหม่าชะงัก มองสตรีตรงหน้า“สำหรับข้า นางไม่ใช่น้องสาวที่ดี นางน่าจะเกลียดท่านมากกว่า” สือหม่ากล่าวออกมาตรงๆ

“หลังจากคุณหนูใหญ่รักษาเฉาเฟิงจนหายป่วย ผ่านไปไม่กี่วันโรงเตี๊ยมจินเป่าก็มีการปรับปรุงใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเตี๊ยมอี้เฉิน คุณหนูใหญ่สอนเฉาข่าย เฉาเฟิง และพ่อครัวของโรงเตี๊ยมให้ทำขนมหวาน และตามที่ท่านอ๋องทราบ ขนมหวานนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก กิจการโรงเตี๊ยมจึงยิ่งรุ่งเรือง”“ประการสำคัญคือโรงเตี๊ยมอี้เฉินมีกิจการเบื้องหลังเกิดขึ้นใหม่ นั่นก็คือการค้าขายข่าวสาร ที่คนของพวกเราสืบมาได้อีกประการคือเฉาข่ายและเฉาเฟิงเป็นจอมยุทธ์ฝีมือกล้าแข็ง พวกเขาเร้นกายจากยุทธภพและมาทำโรงเตี๊ยมเพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบ เพียงแต่ที่ผ่านมาเฉาเฟิงป่วยหนัก จึงไม่มีผู้ใดคิดว่าพวกเขาจะมากฝีมือ”“กิจการค้าขายข่าวสารได้รับความนิยมในยุทธภพอย่างมาก ผู้เยี่ยมยุทธ์มากมายล้วนมาใช้บริการของโรงเตี๊ยมอี้เฉินทั้งสิ้น”“เพราะเหตุใด จู่ๆ เฉาข่ายและเฉาเฟิงจึงทำกิจการนี้ กิจการนี้เพิ่งเกิดขึ้นหลังจากมี่เอ๋อร์ของข้ารักษาเฉาเฟิงจนหาย” เหวินอ๋องถามถึงจุดสำคัญ“เท่าที่พวกเราสืบทราบมาได้ โรงเตี๊ยมอี้เฉินมีผู้กุมบังเหียนสามคน จากเดิมที่มีเพียงเฉาข่ายและเฉาเฟิง คนที่สามที่เพิ่มเข้ามา พวกเราทราบเพียงว่าเป็นสตรี นางใช้นามว่า ‘เถ้าแก่เนี้

“ท่านอ๋อง ! !” เสี่ยวจูอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเหวินอ๋องก้าวเข้ามาในเรือนพักของเจียงลี่มี่“คุณหนูยังไม่ตื่นเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปปลุกคุณหนูให้”“ไม่เป็นไร ให้นางนอนไปเถอะ ข้าเข้าไปดูนางเอง เจ้ามีอะไรจะทำก็ไปทำเถิด ข้าจะอยู่กับนาง”เสี่ยวจูอ้าปากค้าง มองเหวินอ๋องเดินผ่านตนเองไปที่หน้าห้องนอนของเจียงลี่มี่ เขายื่นมือผลักประตูให้เปิดออกก่อนจะก้าวเข้าไป และหันมาปิดประตูห้องอย่างเรียบร้อยเสี่ยวจูยืนทำตาปริบๆ อ้าปากค้างน้อยๆ อยู่ครู่หนึ่งค่อยยิ้มออกมาก่อนจะหันหลังเดินจากไปในห้องนอนของเจียงลี่มี่มีแสงสลัวเล็กน้อยจากภายนอกลอดเข้ามา นางยังคงหลับสนิท เหวินอ๋องถอดรองเท้าไว้ข้างเตียง ปลดสายรัดเอว ถอดเสื้อตัวนอกออกและเอาไปพาดไว้ที่ราวไม้ที่ตั้งอยู่ด้านหนึ่งของห้อง แล้วจึงก้าวไปนอนบนเตียงเคียงข้างนาง เจียงลี่มี่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนาผืนใหญ่ เขาแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันร่างบอบบางขยับตัวเข้ามาชิดและซุกตัวกับร่างของเขาทันทีเมื่อร่างกายรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่มากกว่าที่ได้รับจากผ้าห่ม แขนแข็งแรงรั้งร่างนางให้เข้ามาใกล้ แขนเรียวของนางยื่นเหยียดออกมากอดร่างหนาไว้โดยไม่รู้สึกตัว นัยน์ตายังคงปิดสนิ

“ข้าเคยแต่งตัวให้เสด็จแม่ ถึงตอนนั้นข้าจะยังเด็ก แต่เสด็จแม่ก็สอนให้ข้าแต่งตัวให้ท่านอยู่บ่อยครั้งจนข้าจำได้”เรื่องนี้แม้เป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็บอกถึงสายสัมพันธ์อันใกล้ชิดของมารดากับบุตร เหวินอ๋องจึงรักมารดาของเขานัก“เจ้างามแล้ว” เขาบอกหลังจากปักดอกไม้ประดับผมชิ้นสุดท้ายลงไปก่อนจะยืนมองนางอย่างพออกพอใจเจียงลี่มี่เหลือบมองตนเองในกระจกก็ยิ้มออกมา เหวินอ๋องแต่งตัวให้เธอได้งามเช่นกันเขาหยิบพู่กันเขียนคิ้ว แล้วบรรจงเขียนคิ้วให้เธอ“เขียนคิ้วแล้ว เจ้ายิ่งงามกว่าเดิม” เขาเอ่ยชมเมื่อเขียนคิ้วให้เธอเสร็จ รอยยิ้มหวานสดใสจึงถูกส่งให้เป็นรางวัล“หลังเข้าหอแล้ว ข้าจะเขียนคิ้วให้เจ้าทุกวัน” เขาบอกเจียงลี่มี่หน้าแดงก่ำ เสี่ยวจูอายจนยืนบิดไปบิดมา“เจ้าแต้มชาดเถอะ” เขาฉวยตลับชาดมายื่นให้“เวลาข้าจูบเจ้า จะได้มีชาดของเจ้าติดที่ปากของข้า”คำพูดนี้ของเขายิ่งทำให้เจียงลี่มี่หน้าแดงแล้วแดงอีก ส่วนเสี่ยวจู นางยิ่งก้มหน้า ยืนบิดไปบิดมากว่าเดิมเหมยฮวาที่ตื่นมาได้ไม่นาน เพิ่งรู้ว่าเหวินอ๋องมาพบบิดานางที่จวนตั้งแต่ฟ้ามืด นางรีบมาที่เรือนของบิดาจึงได้ทราบว่าเหวินอ๋องมาพูดคุยบางอย่างกับบิดาและฮูหยินเอกว่า

ผ่านไปอีกเจ็ดวัน วันนี้เหวินอ๋องจึงพาเฉาข่ายและเจียงลี่มี่มาเข้าเฝ้าต้วนเล่อฮ่องเต้ เสนาบดีฝ่ายซ้ายเจียงหมิ่นและแม่ทัพว่านหลินจื้อเห็นเจียงลี่มี่ก็ต้องนึกแปลกใจ“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรง...” เหวินอ๋องเอ่ยปาก“เหวินอ๋อง เจ้าพาผู้ใดเข้ามา” ต้วนเล่อฮ่องเต้ถามแทรกขึ้น แม้จะทราบอยู่ก่อนแล้วว่าเป็นผู้ใด เพราะก่อนหน้าเหวินอ๋องขอเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวเพื่อบอกเล่าเรื่องราว จะได้เตรียมตัวไว้ให้พร้อม แน่นอนว่าต้วนเล่อฮ่องเต้ย่อมยินดีช่วยเหลือบุตรชายคนโปรดเหวินอ๋องลุกขึ้นยืนอย่างเรียบร้อยจึงค่อยทูลตอบ “เมื่อหลายวันก่อนที่ฝ่าบาทสั่งปิดชายแดนเพื่อค้นหาพ่อค้าที่สามารถติดต่อค้าขายกับพ่อค้าต่างแดนได้สำเร็จ บัดนี้ข้าค้นหาพ่อค้าผู้นั้นพบแล้ว จึงได้นำพวกเขามาเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”“ดี เจ้าทำได้ดี ครั้งนี้เจ้าสร้างผลงานให้แผ่นดินอีกแล้ว” ต้วนเล่อฮ่องเต้เอ่ยชื่นชมโอรสองค์โปรดทันทีองค์ชายใหญ่ต้วนกวงซิ่งหรือจินอ๋อง องค์ชายรองต้วนซวี่เฉิงหรือฮุ่ยอ๋อง แม่ทัพใหญ่เหอเจิ้นฉี แม่ทัพมู่เฉียงฮุย และเสนาบดีฝ่ายขวาเถาลี่เต๋อเพียงเหลือบตามองชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของเหวินอ๋อง“ข้าขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักเถ้าแก่เ