Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ตอนที่21.1ศิษย์ใหม่จอมเปิ่น แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องครัวที่สะอาดสะอ้าน หลินหว่านเอ๋อร์ยืนกอดอก มองดูพนักงานใหม่สองคนที่ยืนตัวตรงราวกับนักโทษรอรับคำพิพากษา ต้ากู่ชายหนุ่มร่างใหญ่หน้าซื่อยืนเหงื่อจนตกจนเสื้อเปียกชุ่ม ส่วนเสี่ยวชุ่ยเด็กสาวช่างพูดกลับเอาแต่จับปอยผมและมองชะแง้ไปทางประตูร้านตลอดเวลา “เอาล่ะ ในเมื่อพวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ กฎข้อแรกคือความสะอาดและความระมัดระวัง” หลินหว่านเอ๋อร์หยิบถ้วยกระเบื้องสีขาวนวลลวดลายประณีตขึ้นมา “ถ้วยชุดนี้พ่อค้ามู่เป็นคนจัดหามาให้ มันมีค่ามากกว่าค่าจ้างพวกเจ้าทั้งปีเสียอีก ต้ากู่ลองล้างให้ข้าดูสิ” ต้ากู่กลืนน้ำลายเอื้อก เขาค่อยๆ ยื่นมือหนาๆ ที่เคยแต่ถือจอบถือเสียมไปรับถ้วย ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นจงซิ่น ที่ยืนกอดอกผิงพนังจ้องเขม็งอยู่มุมห้องด้วยใบหน้าเย็นชา รังสีอำมหิตจากองครักษ์หนุ่มทำให้ต้ากู่มือสั่นกึกๆ ราวกับคนจับไข้ แกร๊ก!!! ถ้วยใบหรูหลุดจากมือต้ากู่ แต่โชคดีที่หลินหว่านเอ๋อร์คว้าไว้ได้ทันก่อนจะถึงพื้น ต้ากู่ถึงกับทรุดลงคุกเข่า “ขออภัยแม่นางหลิน ข้าตื่นเต้นไปหน่อย พี่ชายจงจ้องข้าเหมือน

ตอนที่22.1รุ่งอรุณแห่งความป่วนแสงเงินแสงทองเพิ่งจะจับขอบฟ้า ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินเข้มสลัวๆ แต่ภายในห้องครัวของเรือนครัวสองหนานกลับคึกคักไปด้วยเสียงเตรียมงาน หลินหว่านเอ๋อร์กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบสดใหม่ นางหันไปสั่งงานศิษย์ใหม่ทั้งสองที่เพิ่งเริ่มงานวันแรกอย่างเป็นทางการ“ต้ากู่ กระสอบแป้งเหล่านั้นต้องย้ายไปวางบนแท่นไม้นะจ๊ะ อย่าให้ถูกความชื้นที่พื้นเด็ดขาด”ต้ากู่ ชายหนุ่มที่ขยันเกินร้อยพยักหน้าจนคอแทบหลุด“รับทราบขอรับเถ้าแก่เนี้ย เรื่องแค่นี้เล็กน้อย ข้าจะโชว์ให้ท่านเห็นว่าพละกำลังของข้าน่ะแบกช้างได้ทั้งตัว”เพื่อเป็นการอวดศักดาต่อหน้าเถ้าแก่เนี้ยคนสวย ต้ากู่ไม่ยอมแบกทีละลูกเหมือนคนปกติ แต่เขาใช้วงแขนกำยำโอบอุ้มกระสอบแป้งทีละสามลูกซ้อนกันจนมิดหัว กระสอบลูกบนสุดเบียดเข้ากับใบหน้าจนเขามองไม่เห็นทางข้างหน้าแม้แต่นิดเดียว เขาเดินส่ายๆ เข้ามาในครัวพลางฮัมเพลงอย่างภาคภูมิใจในขณะเดียวกันจงซิ่นองครักษ์หน้านิ่งที่ปกติจะล่องหนอยู่ในเงามืด กลับเดินมายืนสงบนิ่งอยู่ตรงหัวมุมประตูพอดีเพื่อรอรายงานสถานการณ์เงียบๆ ให้มู่ฉางเฟิง“หลีกไปๆ พลังเทพขุนเขามาแล้ว” ต้ากู่ตะโกนก้อง ทว่าเม

ตอนที่ 22.2 พายุบุกร้าน (2)เหตุการณ์ (ปัจจุบัน)“เจอแล้ว ห่อผ้าสีดำจริง ๆ ด้วย” เสียงตะโกนอย่างมีชัยของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งทำให้หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบปรี่เข้าไปคว้าห่อผ้าที่เปื้อนดินขึ้นมาทันที เขาหันไปมองหว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม“หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ เจ้าเตรียมใจไว้เถอะแม่นางหลิน”มู่ฉางเฟิงที่ประคองหว่านเอ๋อร์ไว้อยู่ กระตุกยิ้มอย่างลึกลับ“เปิดสิขอรับท่านเจ้าหน้าที่ ของล้ำค่าขนาดนั้น อย่ามัวแต่ถือไว้เฉย ๆ เลย”หัวหน้าเจ้าหน้าที่กระชากห่อผ้าออกอย่างแรง ทว่าสิ่งที่พุ่งกระจายออกมาไม่ใช่เกลือสีดำ แต่กลับเป็นฝุ่นผงละเอียดสีเหลืองกลิ่นฉุนรุนแรงที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ!“ฮัดเช้ย!!! ฮัดเช้ยยย!!!” เสียงจามระงมดังไปทั่วร้าน เจ้าหน้าที่แต่ละคนจามจนหน้าดำหน้าแดง น้ำตาไหลพราก“นี่มันอะไรกัน กลิ่นเหมือนพริกไทยผสมกำมะถัน”“โอ้!!! นั่นมันผงสมุนไพรไล่ปลวกที่ข้าเพิ่งสั่งมานี่นา” มู่ฉางเฟิงเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าบังจมูกอย่างผู้มีเตรียมพร้อม“ขอบคุณท่านเจ้าหน้าที่ที่ช่วยขุดขึ้นมาโรยให้เสียทั่วร้านเชียว ข้ากำลังกังวลอยู่พอดีว่าปลวกจะกินร้านแม่นางหลิน”ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังสำลักสมุนไพรจนวุ่น

ตอนที่24หม้อไฟแห่งความสุข หลังจากผ่านการสู้กับลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาลิ้มรสหม้อไฟหม่าล่าเผ็ดชาลิ้นกันทั้งวัน หลินหว่านเอ๋อร์ก็สั่งปิดร้านเร็วกว่าปกติเพื่อจัดงานเลี้ยงตอบแทนพนักงานชุดใหญ่ นางกับพนักงานบางส่วนช่วยกันเลื่อนโต๊ะไม่ตัวยาวมาวางเรียงกันกลางร้าน แสงจากโคมไฟกระดาษสีนวลสาดส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของทุกคน บนโต๊ะมีหม้อไฟทองเหลืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ควันที่พวยพุ่งออกมาแบ่งเป็นสองขั้วชัดเจน ฝั่งหนึ่งคือ “ซุปกระดูกหมูน้ำใส” ที่เคี่ยวจนกลายเป็นสีน้ำนม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของขิงและเก๋ากี้ ส่วนอีกฝั่งคือ “ซุปหม่าล่า” สีแดงฉานปานเลือดนกที่อัดแน่นไปด้วยพริกแห้ง พริกหอม และน้ำมันพริกเผ็ดร้อนที่เดือดปุด ๆ“มาแล้วเจ้าค่ะ เนื้อสไลด์ชั้นดีและลูกชิ้นปลาเด้งดึ๋งที่ข้านวดเองกับมือ” หว่านเอ๋อร์ประคองถาดไม้ใบใหญ่ที่มีเนื้อวัวสีแดงแทรกมันวาววับวางลงกลางโต๊ะ“พ่อค้ามู่ท่านจงซิ่น วันนี้หากไม่เต็มท้องห้ามลุกจากโต๊ะนะเจ้าคะ” พนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ บางคนรีบไปจัดแจงถ้วยชามและตะเกียบอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในร้านที่เคยเคร่งเครียดจากการรับรองแขกเปลี่ยนเ

ตอนที่25แผนซ้อนแผนใต้แสงจันทร์ทว่าจุดที่ดึงดูดสายตาของเหล่านางกำนัลและบ่าวรับใช้สาวๆ มากที่สุด กลับไม่ใช่กลิ่นหอมของอาหาร แต่เป็นผู้ช่วยแม่ครัวร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าเตาย่างเป็ดมู่ฉางเฟิงสวมชุดผ้าป่านหยาบสีตุ่นและผ้ากันเปื้อนผืนหนา ใบหน้าที่เคยสะอาดสะอ้านถูกแกล้งทาด้วยเขม่าไฟบางๆ เพื่ออำพรางความโดดเด่น แต่ถึงกระนั้น รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาก็ยังดูสูงส่งเกินกว่าจะเป็นเพียงลูกจ้างร้านอาหาร เขาพยายามก้มหน้าก้มตา และจงใจแสดงท่าทางไม่เป็นงานด้วยการหยิบจับฟืนอย่างเก้ๆ กัง ๆ“ท่านผู้ช่วย ย่างเป็ดนะเจ้าคะ ไม่ได้จะออกไปสู้กับศัตรูที่ไหน” หลินหว่านเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาตีแขนเขาเบาๆ เมื่อเห็นมู่ฉางเฟิงเผลอใช้ท่าเท้าจอมยุทธ์ ย่อตัวลงต่ำแล้วหมุนตะขอเกี่ยวเป็ดสลับด้านด้วยความเร็วปานสายฟ้า ท่วงท่านั้นพริ้วไหวและสง่างามเสียจนเตาย่างเป็ดดูเหมือนสนามร่ายรำดาบมู่ฉางเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขารีบยืดตัวขึ้นแล้วแสร้งทำเป็นไอค่อกแค่กเพราะควันไฟ“ข้าเพียงแค่กลัวว่าความร้อนจะไม่ทั่วถึงน่ะแม่นางหลิน เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางแกล้งทำเป็นเช็ดเหงื่อแบบเก้กังหลินหว่านเอ๋อร์ถลึงตาใส่เบา ๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา“ทำตัว