Все главы ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: Глава 41 - Глава 50

26ติ่มซ่ำเปลี่ยนสีกับค่ำคืนนิทานเฉลียวเกินวัย เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วถามขึ้นเบา ๆ“ท่านลุงครับจอมยุทธ์คนนี้ลำบากใจไหมครับที่ต้องโกหกหญิงที่รัก เขาไม่กลัวนางจะโกรธหรือครับถ้าความจริงเปิดเผย”มู่ฉางเฟิงชะงักไป มือที่กำลังลูบหัวอาเป่าสั่นไหวเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในตาเด็กชายแล้วถอนหายใจยาว“เขาอาจจะลำบากใจจนแทบกระอักเลือด แต่สำหรับเขาแล้ว การถูกนางโกรธหรือเกลียดชัง ยังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ต้องเห็นนางตกอยู่ในอันตรายเพราะตัวตนของเขา เขาจึงเลือกที่จะแบกรับคำโกหกไว้เพียงผู้เดียว เพื่อให้นางยังคงมีรอยยิ้มที่สดใสเช่นนี้ตลอดไป”อาเป่าพยักหน้าช้า ๆ “ถ้าจอมยุทธ์คนนั้นคือท่านลุง ข้าจะช่วยท่านลุงเก็บความลับครับ เพราะข้าก็รักท่านแม่เหมือนกัน” คำพูดของเด็กชายทำเอาหัวใจของมู่ฉางเฟิงกระตุกวูบ เขาโอบกอดอาเป่าไว้แน่น ความเงียบในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดเพื่อบรรเทาความตึงเครียดจากสงครามเครื่องเทศ มู่ฉางเฟิงจึงเสนอให้ทุกคนพักผ่อนด้วยการไปที่น้ำตกสีทองสถานที่ลับตาคนที่มีสายน้ำใสเย็นสาดกระเซ็นสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ หว่านเอ๋อร์เตรียมตะกร้าติ่มซำและน้ำ

ตอนที่27.2ความพินาศและหน้าแตกครั้งใหญ่งานเทศกาลโคมไฟประจำเมืองข้างเคียง (บรรยากาศครึกครื้น)ในขณะที่ร้านเรือนครัวสองหนานกำลังเผชิญวิกฤตพริกขาดแคลน ห่างออกไปไม่กี่ลี้ ณ งานเทศกาลใหญ่ของเมืองข้างๆ หลินจางซื่อและหลินเสี่ยวหรู กลับเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ด้วยเพิงอาหารขนาดยักษ์ที่ตกแต่งด้วยผ้าแพรสีฉูดฉาด ป้ายหน้าร้านเขียนตัวโตเด่นหราว่าน้ำซุปหอมอมตะ สูตรลับสะท้านแผ่นดิน“เร่เข้ามาเจ้าค่ะ น้ำซุปที่ปรุงจากสมุนไพรหายากหนึ่งเดียวในตระกูลหลิน ใครกินแล้วจะสดชื่นประหนึ่งเป็นอมตะ วันนี้ข้าเอามาให้พวกท่านชิมแล้ว” หลินจางซื่อป่าวร้องเสียงหลง พลางใช้กระบวยคอยคนน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ กลิ่นขิงและพริกไทยป่ารุนแรงโชยฟุ้งจนชาวบ้านที่เดินเที่ยวงานพากันแห่มามุงหลินเสี่ยวหรูสะบัดพัดจีบใบหน้าแต่งแต้มด้วยแป้งหนาเตอะ นางยกข้อมือที่ใส่กำไลทองเส้นหนาหนักโชว์แขกเหรื่อ“ชามละสามสิบอีแปะเท่านั้นนะเจ้าคะ ของดีมีจำกัด สูตรนี้พวกเราต้องใช้แรงกายแรงใจขโมย เอ๊ย! คิดค้นมาแทบตาย”ชาวบ้านหลายสิบคนต่างเบียดเสียดกันเข้ามาอุดหนุน ชายผู้หนึ่งที่หิวกระหายรับชามน้ำซุปไปเป็นคนแรก เขาซดเข้าไปอึกใหญ่ด้วยความคาดหวัง ทว่าทันทีที่น้ำ

ตอนที่28เงาร้ายในตลาดมืดหลังจากที่มู่ฉางเฟิงทะยานหายออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็วประหนึ่งปักษาล่าเหยื่อหลินหว่านเอ๋อร์ที่แสร้งทำเป็นหลับก็ลืมตาขึ้นในความมืด หัวใจของนางเต้นระทึก คำพูดเรื่องมังกรปลาเค็มยังคงก้องอยู่ในหูมันไม่ใช่แค่นิทานแต่มันคือคำสารภาพที่เคลือบด้วยน้ำตาลชัด ๆนางรีบคว้าเสื้อคลุมสีเข้มมาสวมทับ สองเท้าก้าวลงจากเตียงอย่างเงียบกริบ นางแอบมองลอดช่องประตูร้านออกไป เห็นเพียงเงาสีดำสายหนึ่งเลือนหายไปทางกำแพงท้ายตลาด‘คนธรรมดาที่ไหนจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วปานลมพัดเช่นนั้น ท่านมู่ ท่านเป็นใครกันแน่’หลินหว่านเอ๋อร์ใช้ความคุ้นเคยในพื้นที่ ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด นางพยายามรักษาระยะห่าง ไม่ให้เสียงฝีเท้าของนางไปกระทบโสตประสาทอันเฉียบคมของเขา แต่นางหารู้ไม่ว่าทุกฝีก้าวนั้นหาได้พ้นจากประสาทสัมผัสของมิตรสหายในคราบปลาเค็มไม่นางเดินมาจนถึงทางโค้งเข้าสู่ป่าไผ่ท้ายเมือง ยามที่นางกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ดงมืดมิดนั้นเอง ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบกริบราวกับผุดขึ้นมาจากดิน!“เหวอ!!!” หลินหว่านเอ๋อร์อุทานเสียงหลง นางเซหงายหลังแต่กลับมีมือแกร่งคู่หนึ่งคว้าต

ตอนที่30แผนล่อซื้อกระชากหน้ากากค่ำคืนนี้พระจันทร์ถูกเมฆหนาบดบังจนมืดมิด หลินหว่านเอ๋อร์เพิ่งจะจัดการเก็บล้างอุปกรณ์ทำครัวชิ้นสุดท้ายเสร็จนางตั้งใจจะเดินไปปิดประตูลงกลอนที่รั้วไม้หลังร้านก่อนจะกลับเข้าเรือนพักของนาง ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปจับดาลประตู สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งวูบผ่านกำแพงไปทางตรอกมืดด้วยความระแวงว่าจะเป็นหัวขโมย หลินหว่านเอ๋อร์จึงหยิบไม้พายอันใหญ่ติดมือมาด้วยแล้วแอบมองลอดช่องประตูออกไป นางเห็นชายชุดดำรัดกุมกำลังยืนคุยกับชายอีกคนที่มีรูปร่างคุ้นตาอย่างยิ่งนั่นคือจงซิ่น ในสภาพปลอมตัวเป็นพ่อค้าซอมซ่อ แสงตะเกียงสลัวจากหน้าบ้านคนอื่นสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมคายของชายชุดดำที่ยืนหันข้างอยู่ แม้จะเป็นเพียงครู่เดียว แต่นางจำสันจมูกและท่าทางการยืนนั้นได้ติดตา“ท่านมู่” นางพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจนั่นคือมู่ฉางเฟิงไม่ผิดแน่ แต่เขาไม่ได้อยู่ในชุดพ่อค้าที่นางคุ้นเคย เขาดูสง่างามและน่าเกรงขามจนน่าขนลุก ในมือของเขาดูเหมือนจะถือห่อผ้าที่ยาวและแหลมคมคล้ายอาวุธ นางเห็นจงซิ่นก้มหัวให้เขาด้วยความเคารพอย่างที่ไม่เคยทำในร้านมาก่อน ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้า

ตอนที่32ญาติชั่วและบัญชีปลอมแสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในร้านเรือนครัวสองหนานบรรยากาศดูเหมือนจะกลับเข้าสู่สภาวะปกติหลังจากค่ำคืนอันวุ่นวาย ต้ากู่และเสี่ยวชุ่ยกำลังช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะสำหรับรับลูกค้าช่วงเที่ยง ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์ก็กำลังง่วนอยู่กับการดูแลอาเป่าและอาเหมยที่นั่งห่อเกี๊ยวอยู่มุมหนึ่ง ทว่าท่ามกลางความสงบสุขนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งคอยลอบสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาจากในมุมมืดของโรงล้างจานหลินจางซื่อและหลินเสี่ยวหรู ยืนกระซิบกระซาบกันด้วยท่าทางลับลมคมใน ตั้งแต่เหตุการณ์ไฟไหม้โรงเตี๊ยมนอกเมืองข่าวคราวเรื่องการตามล่าสมุดบัญชีลับของเว่ยจื่อเหยียนก็หนาหูขึ้นเรื่อยๆ หลินจางซื่อผู้มีนิสัยละโมบและเห็นแก่ตัวเป็นทุนเดิมเริ่มตระหนักว่าสถานการณ์ในร้านตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก นางมองเห็นมู่ฉางเฟิงเป็นตัวอันตรายที่อาจนำภัยมาสู่ตน แต่ในขณะเดียวกันก็นึกถึงโอกาสทองที่จะทำให้ตนเองและลูกสาวหลุดพ้นจากงานล้างชามที่แสนเหนื่อยหน่าย“เจ้าเห็นไหม เสี่ยวหรู เจ้าคนชื่อมู่นั่นน่ะ มันต้องกุมความลับอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ” หลินจางซื่อกระซิบพลางบุ้ยปากไปทางห้องพักหลังร้านของมู่ฉางเฟิง“ถ้าเราได้ของที่ใต้เท้าเว่ยต้อ