ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ตอนที่35ช่องว่างของชนชั้น หลังบานประตูไม้เก่าๆ ปิดลง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ถูกทำลายด้วยเสียงร้องไห้จ้าของอาเป่า อาเหมย เด็กน้อยทั้งสองพยายามดึงดันสะบัดมือจากการเกาะกุมของหลินหว่านเอ๋อร์เพื่อวิ่งกลับไปหามู่ฉางเฟิงและจงซิ่นที่ทั้งสองผูกพัน “ท่านแม่ เหตุใดถึงไล่ท่านลุงมู่ไปอย่างนั้นล่ะขอรับ” อาเป่าเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“ท่านลุงได้รับบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ” อาเหมยเอ่ยขึ้นมาแล้วก็น้ำตาไหลออกมาเช่นกัน“ท่านลุงมู่ ลุงจงซิ่นอย่าไป อย่าทิ้งพวกเราไป”เสียงเรียกไร้เดียงสานั้นประดุจมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลในใจของมู่ฉางเฟิงและจงซิ่น ทั้งคู่ยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นหินกลางร้านที่พังพินาศ ความจริงที่ว่าแม้แต่หัวใจของเด็กน้อยก็ยังถูกพวกเขาลวงให้รักจนหมดใจ ยิ่งตอกย้ำความผิดบาปของการมุสาครั้งนี้ให้หนักอึ้งขึ้นไปอีกในขณะเดียวกันเสี่ยวชุ่ยที่ยืนหลบอยู่หลังเสาก็มองไปที่จงซิ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง นางเคยแอบชื่นชมความขยันและท่าทางซื่อๆ ของจงซิ่นมาตลอด แต่วันนี้นางกลับเห็นเขายืนสง่างามในฐานะองครักษ์ผู้ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา“ท่านเองก็เป็นคนลวงโลกหรือ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยเสียงสั่น“

ตอนที่36ศึกสุดท้ายที่จวนเจ้าเมืองแม้เว่ยจื่อเหยียนจะถูกจับกุมไปแล้ว และเว่ยถิงถูกควบคุมตัวภายใต้ดาบ แต่จวนเจ้าเมืองที่ยิ่งใหญ่กลับไม่ยอมสยบแต่โดยดี กองกำลังลับที่เว่ยถิงเลี้ยงไว้พยายามก่อการกบฏ เพื่อชิงตัวนายและทำลายหลักฐานการกบฏ มู่ฉางเฟิงในฐานะอ๋องเจ็ดผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน จึงต้องนำกำลังบุกเข้ายึดจวนอย่างเป็นทางการเพื่อถอนราก ถอนโคนอิทธิพลอำนาจมือที่เกาะกินเมืองนี้ “ที่นี่มันคือรังโจร!!!” มู่ฉางเฟิงคำรามควบม้าฝ่าประตูจวนเข้าไป แววตาของเขาดุดันและไร้ความปรานีผิดกับชายหนุ่มที่เคยนั่งปอกกระเทียมในครัวอย่างสิ้นเชิง เขาต้องการจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้กลับไปจัดการเรื่องหัวใจที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง ทหารส่วนตัวของตระกูลเว่ยที่พยายามขัดขวางถูกคมดาบของอ๋องหนุ่มฟันฝ่าเข้าไปประดุจใบไม้ร่วงภายในจวนเกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างทหารหลวงและกลุ่มนักฆ่ารับจ้าง เสียงเหล็กกระทบกันสอดประสานกับเสียงกรีดร้องของข้ารับใช้ที่พยายามวิ่งหนีเอาตัวรอดมู่ฉางเฟิงไม่ได้เพียงแค่จับกุม แต่เขาสั่งให้ยึดทรัพย์สินและเผาทำลายคลังอาวุธลับของตระกูลเว่ยทิ้งทั้งหมด เปลวไฟลุกโชนสะท้อนในดวงตาที่เย

ตอนที่38พยาบาลในห้องลับ เสียงฝีเท้ามานับสิบควบตะบึงฝ่าความมืดสลัวของยามเช้าตรู่มาหยุดลงหน้าร้านเรือนครัวสองหนานอย่างบ้าคลั่งหลินหว่านเอ๋อร์ที่เพิ่งวิ่งกลับมาถึงหน้าร้านด้วยความเหนื่อยหอบจนแทบสิ้นสติ ถึงกับชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นขบวนองครักษ์เสื้อแพรในสภาพที่ดูไม่ได้“อาเป่า ลูกแม่” หลินหว่านเอ๋อร์หวีดร้องออกมาเมื่อเห็นจงซิ่นอุ้มอาเป่าลงจากหลังม้า เด็กน้อยโผเข้าหากอดมารดาทั้งน้ำตา เสื้อผ้าของอาเป่าเปื้อนเลือดสีดำคล้ำจนน่ากลัว“อาเป่าเจ้าบาดเจ็บตรงไหนลูก เลือดพวกนี้”“ไม่ใช่เลือดของข้าขอรับท่านแม่” อาเป่าสะอื้นฮักพลางชี้ไปที่ร่างสูงใหญ่ที่ถูกหามลงมา“ท่านลุงมู่ ท่านลุงมู่รับธนูแทนข้า ท่านแม่ช่วยท่านลุงด้วย ท่านลุงจะตายแล้ว”หลินหว่านเอ๋อร์หันไปมองร่างของมู่ฉางเฟิงที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มกวนใจบัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำจากการถูกพิษเล่นงาน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความโกรธแค้นที่มีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท“เร็วเข้า หามเขามารอบ้านหลัง ต้ากู่ไปเตรียมน้าต้มสุก เสี่ยวชุ่ยไปเอาชุดยาในตู้ไม้ออกมา” หลินหว่านเอ๋อร์สั่งการด้ว

ตอนที่40คืนข้ามผ่านความตาย (18+) ภายหลังการทานข้าวต้มที่อบอวลไปด้วยความรักและการใช้ชีวิตในช่วงกลางวันจบสิ้นไป เด็กน้อยทั้งสองถูกส่งเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย เสียงฝนฤดูหนาวเริ่มโปรยปรายลงมา กระทบกับหลังคาห้องลับเบาๆ สลับกับเสียงลมที่หวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่างระบายอากาศเล็กๆ ภายในห้องที่อบอุ่นด้วยเตาพิงขนาดเล็กมู่ฉางเฟิงเอนกายพิงพนักเตียง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังจัดแจงผ้าสะอาดและถ้วยยาด้วยความใส่ใจ“หว่านเอ๋อร์ มานั่งข้างข้าเถิด” เสียงของเขาเบาลง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจของคนฟังหลินหว่านเอ๋อร์ชะงักมือ นางเดินมานั่งที่ขอบเตียงอย่างว่าง่าย แสงตะเกียงน้ำมันสีส้มสลัวฉาบไล้ใบหน้าของทั้งคู่จนเห็นรอยร้าวรอนในดวงตามู่ฉางเฟิงเอื้อมมือที่เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเกาะกุมมือนางไว้“ข้าผ่านความตายมาหลายครั้งในสมรภูมิ แต่ไม่เคยครั้งไหนที่ข้ากลัวเท่าครั้งนี้ ข้ากลัวว่าจะไม่ได้ลืมตามาเห็นหน้าเจ้า ไม่ได้ยินเจ้าด่าว่าข้าอีก”“คนโง่ ท่านพูดเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว” หลินหว่านเอ๋อร์พึมพำ น้ำตาคลอเบ้า“ท่านรู้ไหมว่าตอนที่ท่านนิ่งไป ข้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพ

ตอนที่42ความจริงที่มิอาจเลี่ยงบรรยากาศยามเว่ย (เวลา 13.00 – 15.00 น.) ที่ควรจะสงบสุขในร้านเรือนครัวสองหนานกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของม้าเร็วที่มาหยุดลงหน้าร้านองครักษ์ในชุดเครื่องแบบเต็มยศสองนายก้าวลงจากหลังม้า พร้อมถือม้วนราชโองการสีทองอร่ามที่สลักลายมังกรจงซิ่นที่กำลังผ่าฟืนอยู่หลังร้านรีบวางขวานลงทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาผิดกับตอนที่หยอกล้อกับเสี่ยวชุ่ยเมื่อครู่ เขาคุกเข่าลงรับราชโองการนั้นก่อนจะรีบเดินตรงไปยังห้องลับใต้ดิน โดยมีหลินหว่านเอ๋อร์ที่เดินออกมาดูด้วยความตระหนก“มีเรื่องอะไรกันหรือพี่จงซิ่น” หลินหว่านเอ๋อร์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจของนางเต้นรัวอย่างลางสังหรณ์ใจไม่ดี“ราชโองการจากฝ่าบาท เรียกตัวท่านอ๋องกลับวังหลวงด่วนพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นตอบโดยไม่สบตา ความเป็นทางการในคำพูดของเขาทำให้หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกเหมือนมีกำแพงหนาที่มองไม่เห็นมากั้นกลางระหว่างนางกับพวกเขาอีกครั้งเมื่อม้วนราชโองการถูกกางออกต่อหน้ามู่ฉางเฟิงที่ยังพักฟื้นอยู่บนเตียง ข้อความในนั้นชัดเจนว่าสถานการณ์ทางชายแดนและในราชสำนักกำลังวิกฤต การกบฏของตระกูลเว่ยยังมีเชื้อไฟหลงเหลืออ