All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่16พ่อค้าธรรมดา ที่เรือนไม้ทำเลทอง ยามไฮ่ (21.00 – 23.00 น.) หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว ความวุ่นวายในตลาดได้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบยามค่ำคืน หลินหว่านเอ๋อร์ยืนรออยู่ในห้องครัวที่อบอุ่นด้วยไอสมุนไพร นางจุดโคมไฟเพียงดวงเดียวที่โต๊ะหินขัดเงา ไม่นานนัก มู่ฉางเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้น เขามาตามนัดในชุดพ่อค้า ผ้าไหมชั้นดีที่ดูสุภาพ แต่ก็ยังมีความสง่างามไว้จนปิดไม่มิด “แม่นางหลิน” มู่ฉางเฟิงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นุ่มนวลที่สุด “ท่านพ่อค้า” หลินหว่านเอ๋อร์โค้งคำนับสั้นๆ อย่างเป็นทางการ บรรยากาศตึงเครียด มู่ฉางเฟิงเดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น ทำให้ใบหน้าของเขาพ้นจากเงามืดและถูกโคมไฟส่องกระทบอย่างชัดเจน นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหว่านเอ๋อร์ได้เห็นใบหน้าของท่านพ่อค้าอย่างใกล้ชิด หลินหว่านเอ๋อร์ยืนนิ่งราวกับถูกตรึง นางเคยได้ยินเสียงของเขา ได้เห็นรูปร่างสูงใหญ่ของเขา แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าที่ปราศจากการปกปิดใดๆ ภายใต้แสงสว่างที่เพียงพอ ใบหน้าของเขานั้นหล่อเหลาและสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงพ่อค้า ดวงตาของเขามีแต่ความอ่อนโยนคู่นั้น ทำให้นางรู้ส

ตอนที่18เปิดเรือนครัวสองหนาน เมื่อถึงเวลาเปิดร้าน ประตูร้านถูกเปิดออกอย่างเป็นทางการ กลิ่นหอมกรุ่นของ ข้าวต้มสมุนไพรหอมหมื่นลี้ที่ถูกปรุงอย่างประณีตก็ลอยออกไปทันที ดึงดูดผู้คนในตลาดให้เข้าคิวอย่างยาวเหยียด ลูกค้าต่างชื่นชมในความสะอาดและการจัดการร้านที่ทันสมัยผิดวิสัยร้านอาหารทั่วไปในยุคนี้ ลูกค้ากลุ่มแรกที่เข้ามาคือเถ้าแก่หวังและหลี่ต้าหมิง สองพ่อค้าผู้มีฐานะพร้อมสหายอีกหลายคน “แม่นาง” เถ้าแก่หวังทักทายอย่างกระตือรือร้น “ข้าต้องมาพิสูจน์ให้ได้ว่าข้าวต้มหมื่นลี้ที่ป่าวประกาศว่าเป็นอาหารวันเปิดร้านของเจ้าจะหอมไปได้ไกลจริงหรือไม่” อาเหมยผู้รับหน้าที่ต้อนรับปรี่เข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุด “ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะท่านเถ้าแก่ เชิญที่โต๊ะริมหน้าต่างนี้เลยเจ้าค่ะ รับรองท่านจะได้กลิ่นหอมเต็มที่เจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์ยืนปรุงอาหารอย่างใจเย็น ความวุ่นวายไม่ได้ทำให้นางตื่นเต้นเท่ากับการได้เห็นสิ่งที่ได้รับหลังจากการทุ่มเท เมื่อข้าวต้มหมื่นลี้ถูกยกไปเสิร์ฟ ความเงียบปกคลุมโต๊ะของเหล่าพ่อค้า เสียงซดข้าวต้มดังเบาๆ “รสชาติละเอียดอ่อนมาก” หลี่ต้

ตอนที่19เมฆครึ้มเหนือเรือนครัว บ้านป้าหลินจางซื่อ “ข้าไม่ยอม ท่านแม่ดูหน้าของบุรุษท่านนั้นสิเจ้าคะ ใบหน้าของข้าโดนเมินเหมือนมันเป็นเศษฝุ่น” หลินเสี่ยวหรูกรีดร้องด้วยความอับอายหลังจากกลับมาจากร้านเรือนครัวสองหนาน “บุรุษผู้นั้นนอกจากไม่มองข้าแล้ว ยังเห็นจานกระเบื้องมีค่ามากกว่าหัวใจของข้าอีก" หลินจางซื่อขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นึกถึงภาพความรุ่งเรืองของหลินหว่านเอ๋อร์แล้วไฟริษยาก็สุมอก “นังนั่นมันวาสนาดีเกินไปแล้ว แต่อย่าหวังว่าจะเสวยสุขได้นาน ข้าจะหาทางถอนรากถอนโคนมัน” นางจึงตัดสินใจไปพบเถ้าแก่ซ่ง เจ้าของเหลาอาหารรายใหญ่(เจ้าของภัตตาคารจีน หรือ เจ้าของร้านอาหารระดับหรู) บรรยากาศในห้องโถงหรูหราของเถ้าแก่ซ่ง เต็มไปด้วยความตึงเครียดเถ้าแก่ซ่งเจ้าของภัตตาคารรายใหญ่ที่สุดในย่านนี้กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะลูกค้ากระเป๋าหนักพากันหายไปที่เรือนครัวสองหนานเกือบหมด โดยมีนายจ้างจูเจ้าของร้านบะหมี่ผู้โอหัง คู่ปรับเก่าของหลินหว่านเอ๋อร์เองก็นั่งทุบโต๊ะอยู่ข้างๆ “ข้าเสียหน้ามามากพอแล้ว” นายจ้างจูคำรามพลางนึกถึงวันที่โดนหว่านเอ๋อร์หลอกให้เหมาเครื่อ

ตอนที่20รับสมัครพนักงาน บรรยากาศที่เรือนครัวสองหนานยามอู่ (เวลา 11.00 - 13.00 น.) เต็มไปด้วยความวุ่นวายจนถึงขีดสุด หลินหว่านเอ๋อร์ยืนหน้าเตาจนใบหน้าแดงก่ำจากไอร้อน เหงื่อหยดเล็กๆ ไหลซึมตามไรผม นางต้องจัดแจงอาหารนับสิบอย่างพร้อมกันจนมือเป็นระลอกคลื่น จงซิ่นซึ่งยืนคุมเชิงอยู่มุ่มหนึ่งของร้านกวาดสายตาผ่านฝูงชน เขาเห็นอาเป่าวิ่งตัวโก่งส่งถ้วยน้ำซุปจนหอบจนตัวโยน และที่น่าเวทนาที่สุดคือ อาเหมยวัยเพียงสี่ขวบ ที่คอยช่วยเช็ดเก้าอี้ช่วย แต่ด้วยความเหนื่อยสะสม ศีรษะเล็กๆ ของนางเริ่มสัปหงก สองมือที่กำผ้าไว้เริ่มคลายออก ก่อนที่นางจะเผลอหลับกลางอากาศไปบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวทั้งอย่างนั้น จงซิ่นเม้มริมฝีปาก เขาเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้ววิ่งมาอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอกด้วยสายตาที่เจ็บปวดและกังวลใจ องครักษ์หนุ่มไม่รอช้า เขาปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมที่มู่ฉางเฟิงพักอยู่ทันที “ทูลท่านอ๋อง สถานการณ์ที่เรือนครัวตอนนี้เริ่มจะเกินกำลังของแม่นางหลินแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อาเป่าวิ่งรอกจนแทบไม่มีเวลาพัก ส่วนคุณห

ตอนที่20รับสมัครพนักงาน (3)เขาก้าวมาข้างหน้า หวังจะเผชิญหน้ากับมู่ฉางเฟิงในระยะประชิด“ว่าแต่ท่านเถอะ เป็นแค่คนดูแลบัญชี เหตุใดจึงดูเดือดร้อนเกินหน้าที่นักเล่าหรือว่าท่านเองก็มีนัยแอบแฝงกับแม่นางหลินเหมือนกัน”มู่ฉางเฟิงกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก“ข้าไม่ได้เดือดร้อน ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่ปกป้องผลประโยชน์ของร้านและป้องกันไม่ให้รสชาติอาหารที่นี่เพี้ยนไปเพราะถ้อยคำหวานเลี่ยนที่ไร้สาระ”เขาหันไปหาจงซิ่นที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล พร้อมออกคำสั่งเสียงเข้ม“จงซิ่นไปบอกคนครัว ให้ตำพริกขี้หนูสวนที่เผ็ดที่สุดและใส่สมุนไพรที่มีรสขมจัดลงในน้ำแกงของคุณชายเพิ่มเป็นพิเศษ ดูเหมือนคุณชายจะลิ้นชาจนพูดจาเลอะเทอะไม่รู้รสความเป็นจริงไปเสียแล้ว ข้าจึงอยากช่วยกระตุ้นประสาทสัมผัสให้เขาเสียหน่อย”“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” จงซิ่นรับคำเสียงดังฟังชัด ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นแอบสะใจจนเกือบจะหลุดขำ ขณะที่เว่ยจื่อเหยียนหน้าถอดสีไปครึ่งส่วนเมื่อเจอไม้ตายนี้เข้าไป“ทำอย่างนั้นไม้ได้เจ้าค่ะ ท่านจงซิ่นคุณชายเว่ยคือลูกค้าของข้าทำอย่างนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ”“ขอรับ” จงซิ่นรับคำสั่งของหลินหว่านเอ๋อร์