พันธนาการรักนายสายน้ำ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

"คุณช่วยหนูทำการบ้านหน่อยนะ มันยากมากเลยหนูทำไม่ได้"หญิงสาวที่ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่มาแล้วอย่างเรียบร้อยเดินกลับเข้ามาหาเขาภายในห้องทำงานอีกครั้งเธอปีนขึ้นโต๊ะทำงานของเขาแล้วขึ้นไปนั่งหันหน้าเข้าหาเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำให้เขาเลิกสนใจงานของตัวเองแล้วหันมาสนใจเธอก่อนด้วยวันนี้เธอมีรายงานที่แสนยากกลับมาด้วย และเขาเป็นคนเดียวที่น่าจะทำให้เธอได้ในตอนนี้มือหนาของชายหนุ่มวางทาบลงบนต้นขาอ่อนของหญิงสาวแล้วลูบไล้เบาๆสัมผัสความเนียนนุ่มของผิวเธอที่เขานั้นติดใจจนอยากจะสัมผัสทุกครั้งที่มีโอกาสสายตาคมมองสำรวจเนินอกที่ไร้ชั้นในของเธออย่างจงใจให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาสนใจสายตาหวานจ้องใบหน้าของเขาไม่ละไปไหนอย่างลุ้นระทึกว่าเขาจะช่วยเธอไหมเพราะเขาคือหนทางเดียวของเธอในตอนนี้ด้วยเพื่อนสนิทอย่างดารัญก็ยังทำรายงานวิชานี้ยังไม่ได้เช่นกัน"ก็ลาออกไม่ต้องไปเรียน"สายตาคมจ้องมองหญิงกลับอย่างไม่ละไปไหนเช่นกันด้วยเขามองไม่เห็นความจำเป็นเลยสักนิดว่าเธอจะเรียนไปทำไมกันให้มันลำบากด้วยเขานั้นก็ทำให้เธอมีชีวิตที่สุขสบายได้โดยไม่ต้องทำอะไร"คุณจะเลี้ยงหนูตลอดไปเลยเหรอ"เสียงหวานเอ่ยถามเขากลับด้วยความใสซื่อตาม

"ขึ้นรถสิ จะได้ไปโรงพยาบาลกัน"ในเช้าวันใหม่หลังจากที่เกิดเรื่องที่โกดังเก็บอาวุธของธาราเขาที่ยังไม่ได้นอนมาทั้งคืนรีบเชื้อเชิญให้หญิงสาวที่เตรียมตัวจะไปโรงพยาบาลเพื่อเอาเฝือกที่แขนออกขึ้นรถของเขาเขากำลังง้อเธอในแบบที่เขาพอจะทำได้ด้วยในชีวิตของเขาตั้งแต่เข้าวงการมาเฟียมาไม่เคยต้องง้อใครแบบนี้มาก่อนเลยหญิงสาวเงียบไม่ตอบอะไรและก็เดินหนีเขาเข้าไปที่ห้องอาหารเพื่อจะเข้าไปนั่งกินอาหารเช้าตามปกติก่อนจะออกจากบ้านด้วยไม่อยากคุยกับเขาในตอนนี้ด้วยเรื่องเมื่อวานทำให้เธอโกรธเคืองเขาอยู่มากพอสมควร"ไปกินข้าวนอกบ้านกัน"ร่างหนารีบเดินไปดักหน้าหญิงสาวเพื่อชวนเธอไปกินอาหารเช้านอกบ้านกันเขาอยากเปลี่ยนบรรยากาศเพื่ออะไรๆในตอนนี้มันจะดีขึ้น"พี่ลาซจะออกไปทำงานใช่ไหมคะ หนูขอติดรถไปโรงพยาบาลด้วยนะคะ"อิงเดือนเดินหนีมาเฟียหนุ่มไปที่บริเวณหน้าบ้านและเธอก็ไปเจอเข้ากับลูกน้องคนสนิทของเขาที่กำลังจะขึ้นรถออกไปทำงานเข้าพอดีเธอเลยเอ่ยขอไปด้วยเพราะคงดีกว่าไปไหนมาไหนกับเขา"เชิญครับ"ลาซหันไปมองยังผู้เป็นเจ้านายที่เดินตามหญิงสาวมา ทั้งสงสัยและก็ต้องการรู้ว่าเจ้านายจะให้เขาทำอย่างไรต่อดีด้วยเจ้านายของเขานั้นถ

"คุณน้ำ"ดวงตากลมสวยค่อยๆเปิดลืมขึ้นอย่างช้าๆเพื่อสู้กับแสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนที่อยู่บนชั้นสองของบ้านริมทะเลร่างบางเริ่มขยับตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มหลังจากที่เข้าไปนอนกอดเขาอยู่นานสองสามชั่วโมงแล้วแต่กลับขยับไปไหนไม่รอดเพราะเขากลับตื่นขึ้นมากอดเธอต่อและเขาก็เริ่มขยับขึ้นคร่อมเธออีกครั้งหลังจากที่เพิ่งหลับพักไปได้แค่สามชั่วโมงเองอิงเดือนถึงกับตื่นเต็มตาในทันทีด้วยคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะหิวเร็วขนาดนี้ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็จับเธอกินมาทั้งวันและเกือบจะทั้งคืนแล้ว"หนูเดือนตื่นหรือยังคะ อืม"สองมือหนารวบสองมือบางของหญิงสาวขึ้นไปตรึงไว้ที่เหนือศีรษะของเธอใบหน้าหล่อคมของเขาโน้มลงหาอกอวบของเธอที่ไร้อาภรณ์ปกปิดประกบริมฝีปากหนากับหัวนมสีชมพูเข้มของเธอแล้วดูดดื่ม เริ่มปลุกเธอในแบบที่เขาถนัด"ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ อือ"อิงเดือนส่งเสียงครางเบาๆออกมาจากในลำคอตอบสนองริมฝีปากของเขาใจกลางสาวเริ่มร้อนผ่าวๆขึ้นมาตามแรงดูดที่ด้านบนไม่มีรอบไหนเลยที่เธอจะขัดขืนเขาได้ แม้ในตอนนี้ร่างกายยังเหนื่อยล้าเธอก็ยังตอบสนองเขาดีอยู่"เธอน่ากิน ใครมันจะไปอดใจไหว อ่าส์"มือหนาล

"ปังๆๆ"เสียงปืนดังรัวขึ้นชุดใหญ่ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบ้านที่หลังไม่ใหญ่มากนัก ที่ตั้งอยู่บนชายหาดส่วนตัวอันแสนเงียบสงบเสียงดังนั้นปลุกธาราที่เหมือนจะสลบไปแล้วตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาพยายามพลิกร่างกายขึ้นเป็นฝ่ายกอดเธอ ใช้ร่างกายใหญ่โตที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำบังตัวเธอเอาไว้ไม่ให้ใครเข้าใกล้ได้"คุณน้ำ"อิงเดือนกอดตอบเขาแน่นด้วยกำลังกลัวจนตัวสั่นเสียงปืนในครั้งนี้มันดังสนั่นกว่าครั้งไหนๆที่เคยได้ยินมา เหมือนเธออยู่ในสนามรบก็ไม่ปานและยังมีเสียงคนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังมาเป็นระยะๆก่อนจะหายไปอีกด้วย คงมีการบาดเจ็บหรือตายเกิดขึ้นแน่ๆ"ไม่ต้องกลัว ฉันจะอยู่ปกป้องเธอเอง"ธาราหมดสติลงอีกครั้งโดยที่ร่างกำยำของเขาทับอยู่บนตัวเธอเขาพยายามจะปกป้องเธอจนวินาทีสุดท้ายจนกระทั่งร่างกายสู้กับความเจ็บปวดไม่ไหวอิงเดือนถึงกับร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะกลั้นเอาไว้ได้เสียงสะอึกสะอื้นของเธอดังไปทั่วห้องใต้ดินที่อยู่ด้านล่างของบ้านเธอไม่สนว่าใครจะมาได้ยินด้วยตอนนี้เธอกำลังใจจะขาดอยู่แล้ว ที่ต้องมาเห็นเขาบาดเจ็บเจียนตายขนาดนี้และยังพยายามปกป้องเธออีกแต่อยู่กับความเสียใจได้ไม่นานอิงเดือนก็ต้องตกใจ

"ธาราใช่ไหม ต้องใช่คุณแน่ๆ คุณมาช่วยนาน่าใช่ไหม"ร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นเอ่ยทักทายเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินเข้ามาเธอมองไม่เห็นเขาด้วยถูกเอาถุงผ้าหนาๆครอบศีรษะเอาไว้ แถมมือทั้งสองข้างก็ยังถูกมัดไขว้หลังเอาไว้อีกด้วยแต่ที่เธอทักทายเขาได้อย่างแม่นยำเพราะจำกลิ่นน้ำหอมของเขาได้"อย่าไปขอร้องคนอย่างมัน"จอร์นส่งเสียงดุลูกสาวเข้าให้เมื่อได้ยินลูกไปขอร้องอ้อนวอนคนอย่างธาราคนอย่างมันนั่นแหละที่จับตัวเขากับลูกมาแล้วจะไปขอร้องมันให้ช่วยทำไม"ไอ้สารเลวปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ก่อนที่พวกมึงจะโดนถล่ม"คาซึมะที่โดนจับตัวมาด้วยอีกคนตะโกนขู่ลั่นเพื่อให้อีกฝ่ายกลัวแม้ศีรษะจะถูกคลุมผ้าเอาไว้ก็ตามด้วยเขามีพวกพ้องและลูกน้องมากมาย ยังไงเสียต้องมีคนมาช่วยเขาออกไปแน่"เปิดหน้ามัน"ธารานั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่อยู่ภายในห้องรับแขกของโกดังใหญ่ของเขาร่างหนาเอนกายพิงกับพนักพิงของโซฟา สองขายกขึ้นไขว่ห้างนั่งอย่างสบายใจแล้วออกคำสั่งให้ลูกน้องเอาผ้าที่คลุมหน้าของคาซึมะหัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่าผู้ยิ่งใหญ่ออกเพราะเขาอยากมองหน้ามันให้ชัดก่อนจะสั่งฆ่ามัน"คนของกูกำลังมา เตรียมตัวตายได้เลย"คาซึมะจ้องตาธาราเขม็งอย่างคนจะเอา