บททั้งหมดของ จันทราพยัคฆ์จอมนางรัตติกาล: บทที่ 61 - บทที่ 70

การปรากฏตัวของ เซี่ยเฟิงจวิ้น ในค่ำคืนนี้ยิ่งใหญ่ราวกับเทพเซียนเสด็จลงมาเยือนโลกมนุษย์แสงเพลิงที่โอบล้อมร่างของเขา แผ่พลังอำนาจราวกับจะกลืนเงาทั้งตระกูลเซี่ยเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เคยถูกเหยียบย่ำอีกต่อไปแต่คือบุรุษผู้หวนคืนมา...พร้อมไฟแค้นที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึงและผู้ที่หวาดกลัว เขาที่สุดในยามนี้หาใช่ศัตรูจากภายนอกหากแต่เป็น พวกบ่าวรับใช้ ที่เคยประจบในยามรุ่งเรือง และเหยียบย่ำในยามตกต่ำครั้งหนึ่งพวกมันเคยเรียกเขาว่า “คุณชายเฟิง” ประจบเอาใจทุกฝีก้าว ราวกับเขาคือผู้สืบทอดสูงสุดแต่เมื่อพลังของเขาเหือดหาย...พวกมันกลับฉีกหน้ากาก ย่ำยีเขาราวกับเป็นเศษโคลนใต้รองเท้าวันที่เขาถูกจับมัดโยนลงใน “บ่อปฏิกูล”วันที่เขาขอน้ำเพียงหยดหนึ่ง...พวกมันไม่เพียงไม่ให้แต่ยังสาดของเสียใส่ร่างเขา พร้อมเสียงหัวเราะที่ยังฝังอยู่ในหัวใจจนถึงบัดนี้พวกมันเคยสบถด่าเคยหัวเราะเยาะและเคยเอ่ยคำว่า “ขยะไร้ค่า” อย่างเต็มปากเต็มคำบัดนี้ เมื่อเงาร่างของเขาเปล่งแสงราวเทพอัคคีก้าวออกสู่ลานกว้างเสียงของบ่าวพวกนั้นกลับสะท้อนเพียงความหวาดกลัว“มะ… มันจะเป็นไปได้อย่างไร…ไม่จริง… เขาน่าจะ… ไร้พลังไปแล้ว…” ใบหน้าที่เคยแสยะยิ้มดูแคลนบั

แม้เซี่ยหมิงเหยียนจะยังไม่ได้เผยโฉมอย่างชัดเจนเพียงแค่พลังปราณที่แผ่กระจายเต็มท้องฟ้าก็เพียงพอให้เซี่ยเหวินเทียนแสดงความเคารพดุจศิษย์ถวายบังคมอาจารย์“ฮ่าฮ่า… เช่นนั้น ข้าจะให้ชนรุ่นหลังเช่นเจ้าสมหวัง” มังกรเพลิงขนาดมหึมาโบยบินเป็นวงรอบก่อนที่แสงเพลิงจะค่อย ๆ ก่อตัวเป็นร่างชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนอากาศเสื้อคลุมเปลวอัคคีสะบัดไหวในลมที่ไม่มีใครสัมผัสได้ผู้คนทั้งจวนเซี่ยต่างตกตะลึงจากผู้อาวุโสถึงข้ารับใช้ ทุกสายตาจับจ้องไม่กะพริบเพราะใบหน้าของชายผู้นั้น...คือภาพเดียวกับ ภาพวาดในห้องโถงบรรพชนเทพอัคคีรุ่นที่สอง เซี่ยหมิงเหยียน ตัวตนจากยุคสมัยเมื่อหนึ่งพันปีก่อนมันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ตัวตนเช่นนั้นจะยังมีชีวิตอยู่ด้วยความตื่นตะลึงที่ยังเกาะกุมจิตใจเซี่ยเหวินเทียนเผลอหลุดคำถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“ท่าน… ท่านคือบรรพชนเซี่ยหมิงเหยียนจริงหรือ…?”แต่บุรุษผู้ยืนเหนืออากาศเบื้องหน้ากลับไม่ได้ตอบคำถามนั้นเขาเพียงยืนนิ่งแววตาทอดมองไปทั่วทั้งจวนอย่างแช่มช้าราวกับกำลังมองสถานที่ที่เขาเคยจากไปนานแสนนานแววตานั้นไม่สะท้อนความโกรธ ไม่แสดงความยินดีหากแต่...นิ่งงันประหนึ่งลมหายใจของกาลเวลาเขาไม่แม้แต่จะ

ไม่ว่าใครก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเซี่ยเหวินเทียน ผู้เป็นดั่งเสาหลักของตระกูล ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เพียงแค่หมัดเดียวจากผู้เป็นบุตรชาย กลับทำให้ร่างอันทรงอำนาจของผู้นำตระกูลถึงกับสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม กล้ามเนื้อเกร็งแน่น สายตาพร่ามัว ความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วร่างและที่น่าตกใจยิ่งกว่าคืออาหารที่เพิ่งกลืนลงไปได้ไม่นาน กลับถูกสำรอกออกมาจนหมดสิ้นเสียงสำลักที่ปะปนกับเสียงหอบหายใจดังก้องกลางลานเงียบ ราวกับสวรรค์เบือนหน้า เสียงหัวใจของผู้คนเต้นระรัว พวกเขาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ จับจ้องภาพเบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา"บัดซบที่สุด... มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกับข้าได้อย่างไร!"เสียงคำรามแผ่วเบาราวกับข่มกลั้นโทสะและความอับอาย ดังก้องออกมาจากริมฝีปากที่เปื้อนเลือดของเซี่ยเหวินเทียน แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดแทบไม่อาจลุกขึ้นได้ แต่เขาก็ยังดึงสังขารพยายามยันตัวลุกขึ้นอีกครั้งด้วยแรงฮึดสุดท้ายแต่สิ่งที่รอเขาอยู่เบื้องหน้า... คือแววตาของบุตรชายที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาและไร้เยื่อใยอย่างถึงที่สุดเซี่ยเฟิงจวิ้นยืนจ้องมองผู้ให้กำเนิดด้วยสายตานิ่งเรียบ ปราศจากแม้เศษเสี้ยวของความสงสารหรือเมตตา

ยามรุ่งสางมาถึงแสงแรกของเช้าวันใหม่สาดส่องลงบนแผ่นดินแต่มันไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น หากแต่นำพาข่าวสารที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนทวีป "เทพอัคคีเซี่ยเหวินเทียนสิ้นแล้ว" ข่าวนี้แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่งผู้คนทั่วทุกแคว้น ทุกตระกูลต่างตกตะลึงต่อการจากไปของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ชายผู้ที่ใครต่อใครเคยคิดว่า... แข็งแกร่งดั่งภูผา ไร้วันพ่ายแต่ในเนื้อหาของข่าว ไม่มีคำใดเอ่ยถึงศึกของคืนก่อนไม่มีแม้เงาของคำว่า “พ่ายแพ้” หรือ “บุตรชาย” เรื่องราวถูกแต่งขึ้นใหม่อย่างแยบยลเซี่ยเหวินเทียนเสียชีวิตจากโรคประหลาดป่วยกระทันหัน แล้วสิ้นใจอย่างสงบเพราะหากความจริงถูกเปิดเผย...ว่าชายผู้เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลล้มลงเพราะพลังของบุตรชาย และ ทักษะต้องห้ามที่เผาผลาญตนเอง มันจะสั่นคลอนศรัทธาและความมั่นคงของตระกูลเซี่ยอย่างรุนแรงเหล่าผู้อาวุโสจึงไม่มีทางเลือกนอกจาก ต้องบิดเบือนความจริงเล็กน้อย... เพื่อความอยู่รอดของภาพลักษณ์ทว่าสิ่งที่น่าแปลกใจที่สุด... กลับไม่ใช่ข่าวแต่เป็น ความเงียบไม่มีเสียงร่ำไห้ ไม่มีน้ำตา ไม่มีแม้กระทั่งแววตาอาลัย เหล่าสตรีที่เคยเป็นคนรัก หรือแม้แต่ผู้สืบสายเลือดที่เต็มเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ไม่มีผู้ใด

หากจะหยุดยั้งความโกลาหลที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตระกูลเซี่ยในตอนนี้... มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้นคือการแสดงพลังที่ เหนือกว่าทุกผู้คน ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน แม้ชื่อของเซี่ยเฟิงจวิ้นจะเริ่มได้รับการกล่าวถึงในฐานะผู้โค่นบิดาผู้ยิ่งใหญ่แม้ผู้คนมากมายจะเริ่มให้การยอมรับในพลังของเขาแต่ในเงามืดเบื้องหลัง…ยังมีเสียงกระซิบซ่อนความไม่พอใจอยู่เงียบ ๆ ผู้อาวุโสบางคนยังคงถือหางทายาทคนอื่นเพราะพวกเขาไม่ได้ต้องการความสงบหากแต่ต้องการ คนของตัวเอง ขึ้นสู่จุดสูงสุด เพื่อจะได้สานต่ออำนาจที่ตนถือไว้มานานการที่เซี่ยเฟิงจวิ้นกลับมาใช่ว่าจะทำให้ศึกภายในจบลงอย่างสงบหากเขายังไม่อาจ สะกดทุกหัวใจให้ยอมจำนนได้โดยสิ้นเชิงก็เท่ากับว่า… เขากำลังจุดไฟสงครามเสียเองด้วยเหตุนี้ไป๋เสวี่ยหรงจึงต้องเคลื่อนไหวแสงแรกของวันใหม่ค่อย ๆ ลูบไล้ขอบฟ้า ไอเย็นยามเช้ายังไม่ทันจาง ขบวนของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเซี่ยก็เดินทางกลับมาถึงจวนใหญ่อีกครั้งสายตาทุกคู่จับจ้องด้วยความคาดหวังรอคอยการปรากฏตัวของบุรุษหนุ่มผู้เคยถูกทอดทิ้งผู้ที่ในวันนี้... กำลังถูกขานชื่อให้เป็น ผู้นำคนใหม่แต่เมื่อม่านขบวนแยกออก สิ่งที่ทุกคนเห็นกลับไม่ใช่เซี่ยเฟิงจว