Lahat ng Kabanata ng รักร้าว: Kabanata 21 - Kabanata 30

Chapter 21“โธ่พี่ดม ผมติดหนี้ ผมก็ใช้คืนทุกครั้ง แม้ว่าจะช้าไปหน่อยแต่ก็ใช้นะ ให้โอกาสผมอีกครั้งนะพี่ ยืดเวลาให้ผมอีกสักหน่อย ผมจะรีบให้พี่สร้อยหาเงินมาให้พี่ รับรองได้แน่ๆ” ฉัตรชัยพูดเสียงสั่น ถึงกลัวก็ต้องหาทางเอาตัวรอด “นะพี่นะ ผมขอผลัดอีกสักครั้งนะ”“นั่นสิดม เราก็คนกันเอง รู้จักกันมาตั้งหลายปีแล้ว พี่ก็ใช้หนี้ให้ตลอดนะ” สุเชาว์ขอร้องอีกคน“ไม่ได้” อุดมตวาดลั่น หน้าตาขึงขังน่ากลัว ก้าวเท้าไปหาฉัตรชัยมากขึ้น จ่ออาวุธในมือไปตรงหน้าฉัตรชัยที่ร้องด้วยความกลัว กอดบิดามารดาแน่น จันทร์สุดารีบถลาปกป้องน้องชาย เธอกลัวมาก คราวนี้เจ้าหนี้โหดและเอาจริง“อย่า อย่าทำเก่ง ฉันสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้คุณเอง แต่ขอเวลาหน่อย ฉันไม่มีเงินก้อน” จันทร์สุดายกมือไหว้ ร้องไห้และร้องขอความเมตตา “ฉันไม่เคยโกงใคร และไม่เคยคิดโกง แค่ขอเวลาให้ฉันแค่นั้น”“ไม่ได้ไงเล่า พวกมึงไม่ได้ยินหรือไง หรือว่าฟังภาษาไทยไม่ออก” อุดมชักฉุน “กูทำจริงนะมึง พวกมึงอย่ามาล้อเล่น กูบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ วันนี้มึงต้องหาเงินมาให้กู”“ฉันไหว้ล่ะค่ะ ฉันหาให้วันนี้ไม่ได้จริงๆ ขอผ่อนคืนนะคะ” จันทร์สุดาพยายามพูดขอร้อง“พี่ๆ ลูกสาวบ้าน

Chapter 23ผ่านไปสิบห้านาที ร่างสมส่วนในสภาพผ้าขนหนูพันกายผืนเดียว ก้าวเดินออกจากห้องน้ำ จันทร์สุดาตกใจที่เห็นเตมินทร์กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง มือถือกระป๋องเบียร์ เขาหันมองนางบำเรอสาวก่อนกระดกดื่มเบียร์ไปอึกใหญ่ จากนั้นก็วางสิ่งที่ตัวเองถืออยู่ลงบนตู้ข้างเตียง“ออกมาช้าจัง มัวแต่ขัดตัวอยู่หรือไง แต่ถึงเธอจะขัดทั้งวันทั้งคืน ตัวเธอก็ไม่หอมขึ้นมาหรอก ฉันถึงต้องดื่มเบียร์ย้อมใจไง” เตมินทร์ปากไม่ดีใส่ คนฟังเม้มปาก ไม่ได้กล่าวคำใดเช่นเดิม “เดินมานี่สิ ยืนบื้ออยู่ได้”จันทร์สุดาสะดุ้งกับน้ำเสียง ก้าวเดินไปหาเตมินทร์ด้วยขาสั่นเทา มือประสานกัน บีบให้กำลังใจตัวเอง เธอมาหยุดยืนริมเตียง เตมินทร์ขยับตัววาดเท้าบนพื้น กางขาออกพอประมาณ แล้วกระชากร่างเล็กมายืนระหว่างขาตน“ขอดูสินค้าหน่อยสิว่า คุ้มกับเงินที่เสียไปหรือเปล่า”วินาทีที่เตมินทร์ปลดปมผ้าขนหนูให้คลายตัว หญิงสาวหลับตา เพราะไม่อยากเห็นสายตาดูถูกเหยียดยามความที่หลับตา จันทร์สุดาจึงไม่เห็นสายตาเตมินทร์เวลานี้ เขาพึงพอใจกับสรีระจันทร์สุดา ดูได้จากนัยน์ตา ที่ไม่เคยมองหญิงสาวคนใดแบบนี้มาก่อน ไฟในกายถูกจุดอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มต้นทำสิ่งใ

Chapter 25 เตมินทร์กลืนน้ำลายตัวเอง ที่เคยพูดว่า จันทร์สุดาเป็นสตรีที่ซื้อได้ด้วยเงิน ไม่มีอะไรน่าพิสมัย ไม่มีความผูกพันใดใดทั้งสิ้น วินาทีแรกที่รู้ว่า เธอไม่เคยต้องมือชาย เตมินทร์ตกใจมากเพราะทำรุนแรงกับเธอ ไร้ความอ่อนโยนขณะสอดประสานกาย ดันเข้าไปเต็มเหนี่ยว เสียงกรีดร้องเจ็บปวดจันทร์สุดายังก้องในหู ทว่าเขาหยุดไม่ได้ ปลอบโยนสาวใต้ร่างด้วยจุมพิตอ่อนหวาน และคำขอโทษเบาๆ ข้างหู บทรักที่ตั้งใจว่า ดำเนินแรกเริ่มดุดัน เปลี่ยนเป็นเนิบช้าให้เธอคุ้นเคย แล้วค่อยขยับเป็นเร่าร้อน ขณะระเบิดความสุขใส่ช่อมาลี เตมินทร์ไม่เคยรู้ว่า สุขทั้งกายและหัวใจเป็นอย่างไร ที่ผ่านมาเพียงแค่ปลดปล่อย ระบายความอัดอั้นออกไปเท่านั้น สุขกายก็จริงแต่ไม่ถึงขีดสุด ครั้งนี้ไม่ใช่ จันทร์สุดามอบความสุขที่ไม่เคนได้จากหญิงสาวคนใด เธอพิเศษกว่าใครทั้งสิ้น หลังจากบทสวาทครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง ในเวลาเกือบตีสาม เตมินทร์นอนกอดจันทร์สุดาที่หลับสนิททันทีด้วยความอ่อนเพลีย เขานอนมองดวงหน้าหวานแล้วยิ้ม ยิ้มอยู่อย่างนั้น นิ้วมือเกลี่ยแก้มนวล ก่อนขยับร่างซ้อนทับแผ่นหลังสาวมากขึ้น ยกศีรษะเธอให้หนุนแขนตนต่างหมอน ก่อ

Chapter 27 วันนี้เป็นอีกวันที่วัชรีพรถูกธัญญาเรศบังคับ เรื่องที่มารดาให้เธอทำคือ ไปเยี่ยมอรทัยที่บ้านพร้อมกระเช้าผลไม้ จุดประสงค์หลักหาใช่เป็นห่วงอรทัยอย่างเดียว มีอีกเหตุผลหนึ่งคือ กระชับสัมพันธไมตรี เอาอกเอาใจเพื่อตำแหน่งหลานสะใภ้ไม่คลาดเคลื่อน คล้ายตอกเสาเข็มสร้างความมั่นคง ความที่วัชรีพรมาบ้าน และอรทัยรู้ว่า อาทิตย์ที่ผ่านมานี้เตมินทร์งานยุ่งจนไม่มีเวลาให้กับวัชรีพร ขนาดบ้านยังไม่กลับ เลิกงานก็ค้างที่คอนโด อรทัยจึงโทรศัพท์หาเตมินทร์ ให้มาบ้านเพื่อกินข้าวเที่ยงด้วยกัน “แกจะอ้างว่างานยุ่งไม่ได้นะ เพราะวันนี้วันเสาร์ แกไม่ได้มาบ้านให้ฉันเห็นหน้าเป็นอาทิตย์แล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้แกต้องมาบ้าน มากินข้าวกับฉันกับหมวย”อรทัยกรอกเสียงใส่มือถือ เตมินทร์ที่กำลังนอนกอดจันทร์สุดาอยู่ถึงกับทำหน้าเซ็ง เขาไม่อยากออกจากบ้าน ไม่อยากไปไหน อยากให้ทุกวินาทีในวันหยุดอยู่กับสตรีที่เขานอนกอดมากกว่า“ผมไปได้แปปเดียวนะครับ ตอนบ่ายผมมีนัดกับลูกค้า” เขาบอกไปอย่างนั้น“ได้ รีบมาล่ะกัน” อรทัยไม่ขัดข้อง ขอเพียงหลานชายมา หลังจากวางสาย เตมินทร์ถอนหายใจแรงๆ สีหน้ามีความเบื่อๆ เซ็งๆ“มี

Chapter 29 จันทร์สุดาเกือบร้องไห้ เธอรู้ดีกว่าใครว่า วัชรีพรเป็นคนอย่างไร และต้องเผชิญกับอะไรบ้าง ทุกครั้งที่วัชรีพรมีปัญหา มักโทรคุย นัดเจอกับเธอเสมอ จันทร์สุดาเป็นผู้รับฟังที่ดี คอยปลอบใจ ให้คำปรึกษาเท่าที่ทำได้ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอไม่ได้ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีเลย กลับทรยศวัชรีพรอย่างไม่น่าให้อภัย “เอาอย่างนี้ดีไหม กินข้าวเสร็จ เราไปดูหนังกันสักรอบ ตบท้ายด้วยไอติมคนละถ้วย” “จริงนะ แกว่างแล้วเหรอ” วัชรีพรทำหน้าดีใจ รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า “ว่างถึงหกโมง เพราะฉันต้องไปร้องเพลงที่คลับ ต้องไปถึงโน่นก่อนหนึ่งทุ่ม” “อ๋อ ที่แกบอกว่าได้งานร้องเพลงใช่ไหม” “อืมใช่” “ฉันดีใจจังที่แกมีเวลาให้ฉันแล้ว ฉันไม่อยากไปไหนกับใครเท่าแกเลยนะ แม้แต่พี่เติร์ด แกเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุดในโลกเลย” คนพูดกอดจันทร์สุดาแน่น คนถูกกอดนิ่งอึ้ง ช้ำในทรวง หัวใจโบกทับด้วยความรู้สึผิด ทับถมจนหนักหน่วงและร้าวราน “ฉันก็รักแกนะหมวย รักมาก” จันทร์สุดาน้ำตาหยดไหล พูดออกมาจากใจ...ใจร้าวระบม “แกร้องไห้ทำไมสุดา” วัชรีพรถาม เมื่อผละห่างร่