Lahat ng Kabanata ng รักร้าว: Kabanata 51 - Kabanata 60

Chapter 52ณ ท่าอากาศยานเชียงใหม่“แกเป็นอะไรเติร์ด ท่าทางเป็นกังวล พ่อเห็นแกเป็นแบบนี้ตั้งแต่ก่อนขึ้นเครื่องแล้ว”นพคุณว่าจะไม่ถาม แต่อดไม่ได้ เพราะไม่เคยเห็นลูกชายเป็นเช่นนี้มาก่อน“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ อาจกังวลเรื่องซื้อขายที่ดิน กลัวจะพลาดน่ะครับ” เตมินทร์แก้ตัว “คุณพ่อคุณแม่ไปรอที่รถก่อนนะครับ ผมขอตัวเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนึง แล้วจะตามไปครับ”คนเป็นพ่อแม่พยักหน้ารับรู้ เตมินทร์รีบปลีกตัวเดินห่าง กดโทรหาจันทร์สุดาทันที“ทำไมไม่รับสายนะสุดา”มันแปลก...จันทร์สุดาไม่เคยไม่รับสายเตมินทร์ หรือหากโทรไปครั้งแรกไม่ได้รับหรือรับไม่ทัน เธอจะส่งข้อความบอกเหตุผล และรอให้เตมินทร์โทรกลับมาเอง แต่นี่ไม่เป็นเช่นนั้น เตมินทร์โทรหาจันทร์สุดาตั้งแต่ก่อนขึ้นเครื่อง ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับจากเธอใจจริงเตมินทร์ไม่อยากขึ้นเครื่องบินมาเชียงใหม่ เขาอยากไปหาความจริงว่า เหตุใดจันทร์สุดาไม่รับสายตน ส่งข้อความทางไลน์ก็ไม่เปิดอ่าน ซึ่งผิดวิสัยมาก ทว่าชายหนุ่มทำไม่ได้ตามใจคิด เพราะเขาไม่มีเหตุผลหนักแน่นมากพอให้บิดามารดาเข้าใจและไม่สงสัย อีกทั้งเรื่องการซื้อที่ดินผืนนี้ก็สำคัญ ทันทีที่ลงจากเครื่อง เตมินทร์โทรหาจันทร

Chapter 54 จ.พังงา หญิงสาวรูปร่างอรชรแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสบายๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมแบบปรับระดับได้ นัยน์ตาเธอมองดูท้องทะเลสีฟ้าคราม เห็นเกลียวคลื่นสีขาวม้วนตัวกระทบชายหาด คลื่นลูกเก่าไป คลื่นลูกใหม่ก็เข้ามาแทนที่ วันนี้ท้องฟ้าเปิด แสงตะวันสาดส่องกระทบกับผืนน้ำทะเล เหมาะสำหรับการทำกิจกรรมในทะเล เช่นว่ายน้ำ ดูปะการัง จันทร์สุดาปล่อยอารมณ์ไปกับความสวยงาม มือเรียวสวยลูบท้องเบาๆ คล้ายทักทายลูกน้อยในครรภ์ ในเมื่อตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตเตมินทร์ เธอพยายามไม่จมอยู่กับความทุกข์ ความเสียใจ แม้ทำยากแต่ก็ต้องทำ เพื่อตัวเองและลูกที่กำลังเกิดมา เพราะความรู้สึกดังกล่าว หากมีมากไป อาจส่งผลกระทบกับอีกชีวิตหนึ่ง ให้เหมือนคลื่นทะเล ซัดเข้ามาก็ไหลออกไป อย่าไปเก็บกักมันไว้ รังให้หลุดพ้นจากทุกความรู้สึกได้ยาก เพิ่งผ่านไปสองวัน แผลยังใหม่ ความเจ็บปวดเสียใจยังอุ่นในจิตใจ มันยากที่จะตัดใจในเวลาเพียงเท่านี้ ห้ามยากไม่ให้น้ำตารินไหล ยามนึกถึงเตมินทร์ แต่ไม่ว่าจะยากแค่ไหน จันทร์สุดาต้องทำให้ได้ เธอต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ ทำให้โลกรู้ว่า ไม่มีเตมินทร์ ก็ยืนอยู่ได้อย่างสง่

Chapter 56 “สุดาลาออกแล้ว ฉันเพิ่งรู้เมื่อตอนสิบโมง ฉันงงๆ อยู่นะว่า สุดาลาออกทำไม ไม่เห็นพูดเรื่องนี้เลย” เตมินทร์อึ้งและช็อคไปชั่วขณะหนึ่ง ความหวังเดียวถูกปิดลงแล้ว จันทร์สุดาหนีหาย ทำตามที่เขียนบอกไว้ว่า ต่างคนจะไม่ได้เห็นหน้ากัน หัวใจเขาแทบหยุด ไม่อยากคิดต่อว่า หากตนไม่ได้พบหน้าเธออีกตลอดชีวิต หัวใจตนคงแห้งแล้งไม่ต่างกับผืนดินไร้น้ำหล่อเลี้ยง “ว่างๆ ก็ลองไปหาสุดาที่บ้านสิ เผื่อจะเจอ จะได้พูดคุยให้หายคิดถึง”คนพูดรู้ว่า จันทร์สุดาไม่ได้อยู่บ้านเดิมแล้ว ครอบครัวเธอไม่รู้ว่า จันทร์สุดาไปอยู่ที่ใด เธอบอกเพียงว่า จะไปอยู่ต่างจังหวัดสักพักแค่นั้น เตมินทร์ไม่อาจบอกวัชรีพรตรงๆ ได้ เขาจึงเอ่ยประโยคนี้ ให้วัชรีพรรู้ด้วยตัวเองมันจะแนบเนียนกว่า ไม่งั้นเธออาจสงสัยได้“กะว่าจะไปอยู่ค่ะ คงเป็นวันพรุ่งนี้” เธอบอก “ถ้ายายกับแม่ไม่ลากไปไหนนะคะ”“ถ้าไปวันไหน พี่ขอให้เจอสุดานะ หมวยจะได้รู้สึกดีกว่านี้” เตมินทร์อวยพร และอยากให้พรเป็นจริง เพราะนั่นหมายถึง เขาจะได้เจอจันทร์สุดาด้วยเช่นกัน“ขอบคุณค่ะ” วัชรีพรเสียงเบา และความเงียบปกคลุมในห้องอีกครั้ง ไม่มีการสนทนาใดใดนานร่ว

Chapter 58วัชรีพรสะบัดหน้าเดินออกจากห้องทันทีที่พูดจบ เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า จะไม่ยอมให้ยายกับแม่บังคับให้ทำในเรื่องไม่อยากทำ เพราะรับไม่ได้กับเรื่องจันทร์สุดากับอดิเทพ ความอดทนคนเรามักมีขีดจำกัด เมื่อมันหมด วัชรีพรไม่สนใจใคร ก้าวเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ด้วยความแน่วแน่และจริงจัง“นังหมวย แกหยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ แกทำอย่างนี้ไม่ได้นะ แนก็ขายหน้าแย่สิ นังหมวย แกกลับมานี่นะ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ”ธัญญารัตน์ก้าวเดินตามหลานสาว ร้องตะโกนให้หยุด ความที่อายุเยอะ แข้งขาไม่ค่อยดี ก้าวเดินเร็วไม่ได้ จึงเดินตามวัชรีพรไม่ทัน แต่ก็ยังร้องเรียกอยู่อย่างนั้นธัญญาเรศร้องไห้โฮ คำพูดบุตรสาวไม่มีคำใดเกินจริง ตั้งแต่เกิดมานางถูกมารดาบังคับมาตลอด ให้ทำตามความต้องการ โดยไม่คำนึงถึงใจใคร นางมีคำตอบที่ลูกสาวถามแล้วว่า มีความสุขจากใจหรือไม่ ไม่เลย ไม่มีสักวัน ล้วนแล้วแต่เป็นความสุขจอมปลอม เมื่ออยู่ตามลำพัง หัวใจนางเหงา ทุกข์ทรมาน คิดถึงอดีตสามีที่ความรักไม่เคยลดลง ถึงกระนั้นนางสร้างความเข้มแข็งให้ตัวเองไม่ได้ ก้าวออกไปจากบ้านหลังนี้เหมือนลูกสาวทำไม่ได้ เพราะติดอยู่ในวังวนแห่งเงินตราและความสุขสบาย บ่วงที่รัดแน่

Chapter 60“แกใจเย็นๆ นะหมวย ฉันอยู่ไกลมากเลย ไปหาแกตอนนี้ไม่ได้” จันทร์สุดาอยากไปหาเพื่อนตอนนี้เลย หากไม่ติดว่า ตอนนี้เธออยู่ญี่ปุ่น และกำลังเดินทางต่อไปฝรั่งเศส เธอไปหาวัชรีพรแน่นอน “ขอฉันคุยกับพี่แบงค์หน่อย” วัชรีพรส่งมือถือคืนให้ชวิณ “สุดาจะคุยกับคุณค่ะ” “ว่าไงสุดา” “พี่แบงค์คะ สุดารบกวนดูแลหมวยให้หน่อยได้ไหมคะ หมวยทะเลาะกับที่บ้านมาน่ะค่ะ” “ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง” “แต่สุดาไม่อยากให้หมวยอยู่บ้านพี่แบงค์ กลัวว่าทางบ้านหมวยจะตามมาที่นี่ แล้วจะทะเลาะกันไปใหญ่ หมวยเวลาไม่ยอมคือไม่ยอม หมวยบอกสุดาว่าจะไม่กลับไปบ้านอีก ให้หมวยห่างๆ บ้านสุดาไว้ก่อนดีกว่าค่ะ” “ไม่ใช่ปัญหาเลย พี่จัดการให้ได้ สุดาสบายใจได้นะ ว่าแต่ตอนนี้สุดาอยู่ไหน” “ถ้าสุดาบอกพี่แบงค์ไป พี่แบงค์ห้ามบอกใครนะคะ แม้แต่หมวย สุดาจะบอกหมวยเองค่ะ” “พี่รับปาก” จันทร์สุดาบอกสถานที่ที่ตนอยุ่ให้ชวิณรับรู้ เขาตกใจเมื่อรู้ว่า อีกฝ่ายอยู่ที่ใด ก่อนส่งมือถือให้วัชรีพร “สุดาจะคุยกับคุณน่ะ” “หมวย...หมวยฟังฉันนะ พี่แบงค์ไว้ใจได้นะ ฉันรับรอง พี่แบงค์จะพาแ