Lahat ng Kabanata ng รักร้าว: Kabanata 31 - Kabanata 40

Chapter 31เตมินทร์ใจเต้นตลอดเวลาที่เห็นสายตาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่จ้องมองจันทร์สุดาตาเป็นมัน เป็นผู้ชายด้วยกันจึงดูออกว่า ทุกคนที่มองเธอต้องการอะไร เขาร้องฮึ่มๆ ในใจ อยากลุกขึ้นไปชกหน้าชายเหล่านั้นเรียงตัว พร้อมกับตะโกนใส่หน้าว่า อย่ามองผู้หญิงของตนเช่นนี้ ห้วงความคิดเตมินทร์ทำอะไรก็ได้ แต่ในความเป็นจริง เขาทำได้เพียงซดบรั่นดีดับอารมณ์ชายอีกคนที่มองจันทร์สุดาไม่วางตาคือ ศุภกฤษณ์ สายตาเขาไม่หยาบโลน ไม่จาบจ้วง เต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม หลังจากจันทร์สุดาร้องเพลงจบ ศุภกฤษณ์นำดอกไม้ที่เตรียมไว้ไปให้เธอหน้าเวที เตมินทร์นึกอิจฉาเพื่อนรัก เพราะเขาอยากทำแบบเดียวกัน แต่ทำไม่ได้ มันเจ็บร้าวไปทั้งทรวงยังไม่หมดเพียงแค่นี้ พอถึงเวลาจันทร์สุดาเลิกงาน คนไปส่งเธอคือศุภกฤษณ์ ครั้งนี้ไม่มีเหตุบังเอิญให้ศุภกฤษณ์ไปส่งเธอไม่ได้ ซึ่งนักร้องสาวปฏิเสธยากยิ่ง ส่วนเตมินทร์มีหน้าที่ไปส่งวัชรีพรที่บ้าน จากนั้นจึงตีรถกลับมายังรังรักของตนกับจันทร์สุดาเตมินทร์นำรถเข้ามาจอดในรั้วบ้าน ก่อนก้าวลงจากรถตรงดิ่งเข้าไปในบ้านทันที จุดหมายที่เขาไปคือ ห้องนอน ที่รู้ว่าเวลานี้มีจันทร์สุดารอตนอยู่ และเมื่อเข้ามาก็พบว่า คนที่

Chapter 33 “เจ๊รู้นะว่าสร้อยคิดอะไร” มณีรัตน์หย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ตัวใกล้กัน ดึงมือสร้อยทิพย์มาบีบเบาๆ “จะมีผู้หญิงอย่างเราสักกี่คนที่มีผู้ชายสนใจ มันยากนะสร้อย เมื่อมีก็ต้องรีบคว้าไว้ เจ๊เชื่อว่า มันไม่ได้มีมาบ่อยนัก ปล่อยให้หลุดมือไป ก็เท่ากับว่า เราไม่ให้โอกาสตัวเอง เชื่อเจ๊นะ เปิดใจนะสร้อย”“แต่สร้อยเป็นผู้หญิงอย่างว่านะเจ๊ สร้อยไม่คู่ควรกับใครหรอกค่ะ” สร้อยทิพย์ผ่านผู้ชายมาหลายคน เธอคิดว่าตนไม่มีค่าสำหรับใคร เควินนอกจากหน้าตาหล่อเหลา เขายังร่ำรวย เป็นเศรษฐีดังใจกรุงลอนดอน ควรได้คู่ครองดีกว่าตน“สร้อยไม่ให้โอกาสตัวเองเลยนะ ถ้ารักเจ๊ ต้องเชื่อเจ๊นะ ชีวิตสร้อยผ่านอะไรมาเยอะ ลำบากมาก็มาก หาความสุขใส่ตัวบ้าง มีคนพร้อมดูแล พร้อมซัพพอร์ต สร้อยควรคว้าไว้นะ” มณีรัตน์บอกด้วยความหวังดี “ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเองทั้งนั้น ไม่มีใครหรอกที่ไม่มีอดีต เราควรทิ้งอดีตไปนะ ถ้ามองเห็นอนาคตที่ดีกว่า อีกอย่างสร้อยไม่ได้รับหิ้วแล้วนี่ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ ยิ่งเปิดใจรับคุณเควินยิ่งดีใหญ่ เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีมากๆ เลยนะ คว้าไว้นะสร้อย คว้าไว้”“เจ๊คิดว่า คุณเควินจะจริงจังกับสร้อยหรือคะ เขาอาจ

Chapter 35“ฉันอะไรคะ” เตมินทร์ยังไม่ตอบ ขยับตัวเกยก่าย“อยากจูบเธอไง” เขาเลี่ยงไม่พูดตามความรู้สึกตัวเอง “ปากเธอน่าจูบมาก จนฉันอดใจไม่ไหวเลยรู้ไหม”“คุณก็จูบเก่งมากค่ะ เก่งจนฉัน...”“ฉันอะไรหะ พูดความจริงนะ ไม่งั้นล่ะน่าดู” ริมฝีปากได้รูปคลอเคลียบางปากจิ้มลิ้มไปมา “พูดต่อสิ ฉันอยากฟัง”“หลงคุณไงคะ หลงจนหาทางออกไม่เจอ และให้ใครมาทับรอยคุณไม่ได้” เธอตอบจากใจ เตมินทร์ยิ้ม จูบปากสาวเบาๆ“หาทางออกไม่เจอก็ไม่ต้องหา อยู่อย่างนี้แหละ อยู่กับฉัน อยู่ข้างกายฉัน ให้ฉันจูบเธอคนเดียว เพราะฉันเองก็คงไม่ยอมให้ใครจูบเธอเช่นกัน”“ค่ะ สุดาจะอยู่กับคุณ” แม้หัวใจเจ็บแปลบ เพราะรู้ดีว่า เมื่อถึงเวลา ก็ต้องแยกจาก ด้วยใจร้าวราน“จูบเย้ยพระอาทิตย์ดีกว่า แล้วคืนนี้ฉันจะจูบเธอเย้ยจันทร์ จูบทั้งตัวให้พระจันทร์เขินไปเลย”เตมินทร์บรรจงจุมพิตกลีบปากจันทร์สุดา จูบเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความสิเน่หา ที่ทั้งคู่ไม่เอ่ยออกมาตามตรง ได้แต่เลี่ยงเป็นภาษากายและการกระทำ ไม่แสดงออกให้ใครเห็น ไม่เปิดเผยให้คนอื่นรู้ มันจะถูกเก็บกักไว้ในหัวใจเขาและเธอ...ตลอดกาลวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เตมินทร์กับจันทร์สุดาอยู่เที่ยวภูเก็ต สองหนุ

Chapter 37 “มันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ฉันไม่มีทางให้มันล่มหรอก ถ้างานแต่งไม่มี ฉันเสียหน้าแย่ ฉันไม่ยอมหรอก” “คุณแม่เผื่อใจไว้บ้างก็ดีนะคะ เผื่อว่ามันจะล่ม คุณแม่จะได้มีเวลาซ่อมหน้าตัวเอง ขายหน้าทั้งบางแน่ค่ะ” วัชรีพรคร้านพูดตอบโต้ เธอเบื่อแสนเบื่อ จึงเลือกเดินหนีมากกว่าปะทะต่อ “หมวย แกกลับมาเดี๋ยวนี้นะ กลับมา แกจะเห็นมันดีกว่าฉันดีกว่าคุณยายไม่ได้นะ”พูดไปวัชรีพรก็ไม่หันหลังกลับมา เธอเดินออกจากห้องพักในโรงแรม ไปหาที่นั่งสงบสติอารมณ์สักพัก ค่อยกลับมาต่อสู้กับมารดาใหม่ เป็นคู่ต่อสู้ที่วัชรีพรทำอะไรได้ นอกจากต่อปากต่อคำพอให้ความอึดอัดทุเลา วัชรีพรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวใกล้กับหอไอ-เฟล สายตาเธอมองไปเบื้องหน้า สมองกลับนึกถึงจันทร์สุดา และคำพูดมารดา เธอถอนหายใจยาวๆ คล้ายระบายความกลัดกลุ้ม ล้วงหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงมาดูภาพหน้าจอ ภาพนั้นคือ เธอกับจันทร์สุดาถ่ายคู่กัน “สุดา เธอเอาพี่เติร์ดไปเลยนะ ฉันไม่อยากได้”วัชรีพรพูดจากใจ เธอไม่ปรารถนาแต่งงานกับเตมินทร์ตั้งแต่แรก ที่ยอมเพราะรักแม่ ไม่อยากให้ธัญญารัตน์พูดกดดันธัญญาเรศ ตอนแรกเธอคิดว่า

Chapter 39“ขอบคุณพี่แทคมากค่ะที่มาส่งสุดา” จันทร์สุดายกมือไหว้ศุภกฤษณ์“พี่ชายคนนี้ยินดี แม้ตอนนี้หัวใจจะเจ็บปวดก็ตาม” น้ำเสียงเขาเศร้ามาก คนฟังพลอยเศร้าไปด้วย“สุดาขอโทษนะคะ ขอโทษที่รับความรู้สึกดีดีที่พี่แทคมีให้สุดาไม่ได้”“พี่เข้าใจ ความรักมันบังคับกันไม่ได้ รักคือรัก ไม่รักคือไม่รัก” ศุภกฤษณ์เข้าใจข้อนี้ “พี่คงต้องใช้เวลาทำใจสักพักนึงแหละกว่าจะหาย”“ขอบคุณพี่แทคมากค่ะที่เข้าใจสุดา” เธอส่งยิ้มให้เขา“พี่ก็ต้องขอบใจสุดามากนะ ที่บอกพี่วันนี้ ก่อนที่พี่จะถลำหัวใจไปมากกว่านี้” ข้อนี้เขายอมรับว่า เธอเป็นคนดีมาก กล้าบอกตรงๆ ไม่ให้ความหวังตน “เข้าบ้านเถอะ ดึกแล้ว สุดาจะได้พักผ่อน”“ค่ะ พี่แทคขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอกสุดาด้วยนะคะ”“ครับน้องสาว” แม้เอ่ยสถานะนี้จะเจ็บปวดใจ แต่ก็เป็นเรื่องที่เขาต้องยอมรับให้ได้ว่า รักครั้งแรกก็คุดเสียแล้วศุภกฤษณ์มองจันทร์สุดาจนกว่าจะเข้าไปในบ้าน เขาล้วงหยิบมือถือออกมากดโทรหาใครบางคน“ไอ้เติร์ด มึงอยู่ไหนวะ กูอกหัก กูอยากแดกเหล้า” คนที่ศุภกฤษณ์โทรหาคือเตมินทร์ “เจอกันที่มอลโรนะ”หลังจากนัดหมายเสร็จ ศุภกฤษณ์เดินหน้าเศร้าออกจากซอยบ้านจันท