All Chapters of พิศวาสทาสคนเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 22นกเอี้ยงลำเลียงอาหารกลางวันบนโต๊ะอาหารที่วันนี้ พ่อเลี้ยงเพลิงอยากจะกินอาหารท่ามกลางธรรมชาติอันรื่นรมย์ เขาจึงสั่งให้นกเอี้ยงตั้งโต๊ะตรงระเบียงด้านหลัง ทั้งที่ปกติเพลิงจะกินอาหารในโรงครัวพร้อมกับคนงานมากกว่าจะกินตามลำพัง ทว่าเรื่องนี้เปลี่ยนไปตั้งแต่ธันย์ณิชาเข้ามาอยู่ร่วมบ้าน รวมทั้งอีกหลายเรื่อง “วุ้นทำกับข้าวเก่งจัง พี่ไม่แปลกใจเลยนะที่พ่อเลี้ยงกินข้าวทีสองสามจาน”นกเอี้ยงชื่นชมแม่ครัวแสนสวย ที่สรรหาทำอาหารไม่ซ้ำกันในแต่ละวันให้เพลิงรับประทาน อีกทั้งรสชาติก็ไม่เป็นสองรองใคร ไม่แปลกที่เพลิงจะลืมรสมือของป้าเพียร แม่ครัวประจำไร่“วุ้นชอบทำกับข้าวมาตั้งแต่เด็กๆ เวลาแม่ทำกับข้าว วุ้นก็จะเข้าไปช่วย แต่พอสิบขวบแม่ไม่ค่อยมีเวลาทำกับข้าวเหมือนก่อน วุ้นก็จะดูรายการทำอาหารในทีวี ครูพักลักจำมาตลอด พอโตขึ้นมาหน่อยก็ลองทำกับข้าวดู ช่วงเข้ามหา’ลัย วุ้นเก็บเงินไปเรียนทำอาหารกับทำเบเกอรีค่ะเพราะวุ้นฝันว่าอยากจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ มีมุมขายกาแฟกับเบเกอรี” ธันย์ณิชาบอกนกเอี้ยงเสียงใส แม้ว่าภายในใจจะอกตรม“พี่ถามได้ไหมว่า ทำไมวุ้นถึงยอมขายตัว ตอบได้ก็ตอบนะ ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร” นกเ

Chapter 24“ก็ได้ค่ะ วุ้นจะยิ้มๆๆๆ ยิ้มเข้าไว้” ธันย์ณิชาพูด พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้นกเอี้ยงดู“ดีมาก ต้องอย่างนี้สิ เดี๋ยวไปถึงตลาดพี่จะเลี้ยงไอติมมะพร้าว เจ้านี้อร่อยมากๆ เลยนะ พี่เข้าเมืองทีไร ต้องกินทุกที รับรองว่าวุ้นจะต้องติดใจ” นกเอี้ยงโฆษณายกใหญ่“ถ้าอร่อยจริง วุ้นจะกินสองถ้วย”“ได้เลย สองถ้วยพี่ก็เลี้ยงไหว”“พี่นกเอี้ยง วุ้นถามอะไรหน่อยได้ไหม” ธันย์ณิชายังมีเรื่องสงสัยอีกหลายเรื่อง“ถามมาสิ”“คุณมีมี้เป็นใครเหรอ ดูท่าทางจะมาที่ไร่บ่อย แถมยังเรียกพ่อเลี้ยงว่าพี่เพลิงด้วย” ธันย์ณิชาสะดุดหูกับสรรพนามที่รัศมีเรียกเพลิง เพราะนั่นหมายถึงความสนิทสนมกันมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่เรียกสนิทชิดเชื้อเช่นนี้“มาบ่อยสิ บ่อยมาก บ่อยจนน่าเบื่อ” นกเอี้ยงทำหน้าเซ็งเมื่อพูดถึงรัศมีจอมจุ้นจ้าน “คุณมีมี้เป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงบุญ เจ้าของไร่สายบุรี ไร่นี้อยู่ติดกับไร่ของพ่อเลี้ยงเพลิง แล้วเป็นน้องสาวของคุณนนท์ เพื่อนสนิทพ่อเลี้ยงด้วย คุณมีมี้ไปมาหาสู่กับพ่อเลี้ยงเพลิงตั้งแต่สมัยที่...สมัยโน้นแล้ว แล้วก็เรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้”นกเอี้ยงเกือบพลั้งปากพูดในเรื่องที่ไม่สมควรพูด ดีที่ว่ายั้งปากไว้ได้ทัน“พี่เพลิ

ธันย์ณิชาไม่ได้ไปร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าตามที่ตนตั้งใจ เพลิงพาเธอไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด เป็นห้างที่ครบครันของใช้ไม้สอยที่ธันย์ณิชาอยากได้ มาซื้อที่นี่เธอจะได้ในสิ่งของที่ต้องการทั้งหมด “เตาอบที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้ามันมีให้เลือกน้อย มาที่นี่มีให้เลือกหลายยี่ห้อ หลายแบบ แล้วเธออยากซื้ออย่างอื่น ที่นี่ก็มีพร้อม ไม่ต้องเดินไปร้านนั้นร้านนี้ทีด้วย ซื้อมันซะที่นี่ทีเดียวเลย” เขาบอกขณะที่นำรถมาจอดในลานจอดรถของห้าง “วุ้นแค่อยากได้เตาอบไว้ทำกับข้าวและเบเกอรีค่ะ เพราะอาหารบางอย่างทำด้วยเตาอบถึงจะอร่อย” เธอบอกเขา “ทำให้ใครกินล่ะ ฉันหรือเปล่า” เขาถามด้วยรอยยิ้ม “เชอะ” ธันย์ณิชาสะบัดหน้าหนี เปิดประตูรถกระบะแล้วก้าวลงไปทันที เพลิงยิ้ม เขาชอบตอนที่เธองอน เพราะภาพนั้นช่างน่ารักและทำให้ตนมีความสุข อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นึกแปลกใจตัวเองว่า หากคนที่งอนเขาไม่ใช่ธันย์ณิชา เขาคงดีดตกรถไปนานแล้ว หรือไม่ก็ไม่สนใจ เดินหนีไปดื้อๆ เพลิงกับธันย์ณิชาเลือกซื้อของตามชั้นต่างๆ เขาพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าเป็นร้านแรก จับเสื้อหลายตัวมาทาบตัวเธอ ตัวไหนถ

Chapter 28 เพลิงนอนมองธันย์ณิชาที่คืนนี้กลายร่างเป็นกระต่ายสาวแสนเซ็กซี่ ด้วยชุดที่เขาซื้อมาให้เธอสวมใส่โดยเฉพาะ เป็นชุดบิกินีที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่มีความแตกต่างในตัวของมัน ท่อนบนเป็นแบบเกาะอกลายลูกไม้สีชมพูที่มองเห็นเต้าทรวงอวบใหญ่ได้เต็มตา เห็นยอดทรวงรำไรยั่วกระหายท่อนล่างปกปิดความสวยงามไร้แพรไหมด้วยจีสตริงลายลูกไม้สีเดียวกันกับท่อนบน ด้านหลังตรงช่วงเอวมีหางกลมๆ สีชมพูคล้ายหางกระต่าย เรียวขาสวยสวมถุงน่องตาข่ายลูกไม้ยาวเกือบถึงน่อง เท้าเล็กสวมรองเท้าส้นสูงเรียวแหลม บนศีรษะเธอสวมที่คาดผมหูกระต่าย มีปลอกคอหนังคล้องอยู่ที่ลำคอ แส้เส้นยาวอยู่ในมือเธอ เพลิงให้หญิงสาวที่ตนซื้อบริการสวมใส่ชุดลักษณะนี้บ่อยครั้ง แตกต่างกันไป บ้างก็เป็นแมวยั่วสวาท เป็นลูกกวางน้อย หรือแม่เสือสาวเป็นต้น แต่ไม่มีใครที่สวมชุดกระตุ้นอารมณ์ที่เรียกความกำหนัดได้มากเท่าธันย์ณิชามาก่อน เพียงแวบแรกที่เห็น น้องชายกลางลำตัวก็ลุกตั้งชัน กระแสสวาทไหลเชี่ยว “แม่กระต่ายน้อยมานี่เร็ว ฉันอยากฟัดเธอจะแย่อยู่แล้ว”เพลิงสั่งเสียงพร่า มองดูแม่กระต่ายน้อยเยื้องกรายมาหาตนด้วยนัยน์ตาเป็นมันวาวธันย์ณิช

Chapter 30อุปกรณ์ที่ว่านี้มีชื่อเรียกว่าพันธนาการประตูแกว่ง แต่สำหรับเขา เพลิงเรียกมันว่า พันธนาการทาส ของเล่นชิ้นนี้แขวนติดอยู่กับประตู ซึ่งเขาเลือกที่จะติดไว้กับประตูห้องน้ำ เป็นสายหนังรัดข้อมือและแขวนขาแบบปรับความสั้นความยาวได้ตามต้องการ และรับน้ำหนักได้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลกรัมธันย์ณิชาเห็นอุปกรณ์ชิ้นใหม่ของเขาแล้ว รู้สึกตื่นเต้นและอยากรู้ อยากรู้ว่ามันจะสนุกสุดมันกว่าของเล่นชิ้นอื่นมากแค่ไหน แต่เท่าที่เห็น มันก็น่าจะสนุกและตื่นเต้นไม่น้อย“เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นทาสพิศวาส ที่ได้แต่ร้องขออ้อนวอน แต่ไม่อาจหนีพ้น”เพลิงพูดขณะที่นำร่างเล็กไปยืนชิดติดประตู ใช้สายรัดรัดข้อมือเธอทั้งสองข้าง แล้วปรับสายรัดให้ข้อมือเล็กสูงกว่าศีรษะเธอเล็กน้อย จากนั้นก็บอกให้ธันย์ณิชาสอดขาเข้าไปในสายคล้องขา ส่งผลให้เวลานี้ภาพที่เขาเห็นคือ เธอถูกห้อยติดกับประตู ในลักษณะท่านั่งแยกขา มองเห็นดอกไม้สีชมพูแย้มกลีบสวยงาม เกสรดอกไม้ขึ้นอยู่กลางกลีบดอก เห็นแล้วสดชื่นหัวใจ สะท้านอารมณ์ ตราตรึงในห้วงเสน่หาเหลือเกิน จนอยากจะนำหน้าไปซุกซบสูดดมกลิ่นหอม เป็นความรู้สึกและความคิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน และเพลิงก็ไม่