หลุมพรางเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 31"เวท" ขนิษฐาเข้ามาในห้องก็ตรงไปที่เตียงลูกชาย โดยไม่สนใจคนที่นั่งจ้องอยู่ "ลูกเป็นยังไงบ้าง""แม่จะร้องไห้ทำไม" เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของแม่เลย จำได้ว่าตั้งแต่ตอนเล็กแล้วเห็นแม่แอบร้องไห้อยู่คนเดียว"ลูกเจ็บตรงไหนบ้าง" จะไม่ให้ร้องไห้ได้ยังไง นางเฝ้าทะนุถนอมลูกชายเป็นอย่างดี ไม่คิดว่าลูกจะถูกคนทำร้ายได้ขนาดนี้"แม่มาทำไม" เขาไม่อยากให้แม่มาเห็นตัวเองในสภาพนี้เลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยอยู่ในสภาพแบบนี้แต่ทุกครั้งแม่ไม่มาเห็นเฉยๆ"เป็นขนาดนี้ยังจะไม่ให้แม่มาอีกเหรอ..คนเลว คุณทำอะไรลูกฉัน" ประโยคหลังขนิษฐาหันมองไปดูผู้ชายที่ทำเป็นนั่งเข้มอยู่ "ไม่นะครับแม่" เวทมนต์รีบห้ามแม่ไว้เพราะคิดว่าแม่คงไม่รู้จักคนที่มีอิทธิพลแบบเสี่ยวิเศษ"ถ้าลูกฉันเป็นอะไร คุณก็อย่าหวังว่าจะมีลมหายใจอยู่ต่อ" นางยังคงต่อว่าให้อีกฝ่ายโดยไม่สนใจคำห้ามปรามของลูกชาย "แม่! อึก" เวทมนต์ที่นอนอยู่กำลังจะลุกมาห้ามไม่ให้แม่พูดหรือทำอะไร เพราะถ้าแม่พูดมากไปกว่านี้กลัวว่าเสี่ยจะไม่อดทนอีก"เป็นยังไงบ้าง" ภูตะวันปล่อยให้แม่ของเวทมนต์เข้ามาก่อน พอได้ยินเสียงดังเลยเข้ามาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น"พ่อเลี้ยง?" ถ้าเขาเ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 33"ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ คุณคิดว่าผมกลัวตายมากนักหรือไง" สิ่งที่เธอพูดมาทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าร่างกายที่บอบช้ำตอนนี้อีก"ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่กลัว แต่ฉันกลัว" เธอกลัวว่าจะเสียเขาไป ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อดีกว่าให้เขาต้องมาตายเพราะเธอมีนาไม่คิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้ด้วย แต่นี่เขาถึงกับนอนโรงพยาบาล"มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว" คนที่พูดแทรกขึ้นมาก็คือเสี่ยวิเศษ เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะท่าน"ใช่มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ถ้าตาเวทหายแล้วเราจะกลับบ้านกัน" ขนิษฐาพูดขึ้นมาอีกคน"จะกลับไปไหน""ไม่ได้ยินหรือไงฉันบอกว่าจะพาเขากลับบ้าน""ไม่ให้กลับ" 20 กว่าปีที่แล้วที่วิเศษยอมแพ้เพราะไม่รู้ว่าเธอกำลังท้องลูกของเขาอยู่ ถ้ารู้มีหรือที่วิเศษจะปล่อยเธอกับลูกไป"เสี่ยบอกว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกมันหมายความว่ายังไงคะ" มีนาไม่อดทนสงสัยต่อไปอีกแล้ว เรื่องทั้งหมดมันเกี่ยวข้องกับตัวเธอด้วยเธอจำเป็นต้องรู้"จะให้ฉันเป็นคนเล่าไหม" เสี่ยวิเศษมองดูหน้าอดีตภรรยา เพราะคนที่มีนาถามก็คือท่าน"ไม่ต้องฉันจะพูดเอง"พอขนิษฐาบอกว่าจะเป็นคนพูดเองเสี่ยวิเศษก็ถอยกลับไปนั่งลง

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 35"ไอ้แก่โรคจิตแกถอยไปเลยนะ!" ขนิษฐามองดูรอบกายว่าจะเอาอะไรมาปกป้องตัวเองได้บ้าง และก็มองไปเห็น.."ถึงกับแตกเลยนะนั่น" วิเศษหมายถึงไอ้ที่เธอมองอยู่ถ้าเขวี้ยงมามีหวังหัวแตกแน่"ถ้าแกทำอะไรฉัน ฉันเอาเลือดหัวแกออกแน่" "ใครอยากจะทำเธอ ดูตัวเองบ้างไหมเนื้อหนังก็ไม่มี คนอายุเท่านี้เขามีน้ำมีนวลกันแล้ว" วิเศษยังแอบคิดอยู่เลยถ้าพบเธออีกครั้ง คงอ้วนตุ้ยนุ้ย แต่มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดเลย เธอยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่ก็ดูผอมลงไปบ้าง"ร่างกายฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน" คำก็ผอมสองคำก็ผอม รู้ไหมว่ากว่าจะอยู่สภาพเหมือนเดิมได้ต้องขัดใจปากแค่ไหน"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่าวางไอ้ที่อยู่ในมือลง""ไม่!" ขนิษฐาถือเอาแจกันอันนั้นไปนอนบนเตียงด้วย ลองเข้ามาใกล้ดูสิแม่จะเอาเลือดหัวออกให้ดูที่โรงพยาบาลในเวลาเดียวกัน.."ก็บอกให้ออกไปไง!" เวทมนต์ไม่ได้มองไปหรอกว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามาเห็นแค่ผ่านหางตา"เพิ่งมาถึงก็ไล่เลยนะ""?" พอได้ยินเสียงเขาก็หันไปมอง "มาก็ดีแล้ว รู้หรือยังว่ามีนาหายไปไหน" คนที่มาก็คือสิงหา นี่แหละที่เสี่ยวิเศษบอกให้ลูกน้องไปจัดการ ถ้าเป็นเพื่อนคงดูแลกันได้ ที

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 37"แม่จะขายฉันเหรอ""แกพูดอะไร" สมรกระซิบถามลูกสาวเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยินด้วย"ค่าสินสอดร้อยกว่าล้านแม่เรียกมาได้ยังไง""พวกเขาเต็มใจให้""แต่นี่งานแต่งของฉัน ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจ" สายตาของเธอมองไปที่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว พ่อเขามีฐานะก็จริง แต่เธอไม่อยากให้คนที่เป็นเจ้าบ่าวของเธอต้องลำบากใจ เพราะเงินที่ได้มามันคือเงินของพ่อที่เขายังไม่ยอมรับ นั่นหมายถึงถ้าเขารับเงินของผู้ชายใจร้ายคนนี้ เขาต้องยอมรับผู้ชายคนนี้ด้วย เธออยากให้เขายอมรับด้วยใจไม่ใช่ด้วยการเอาเธอมาเป็นเครื่องมือในการบังคับ"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" หลายคนต่างก็อยากรู้เรื่องแล้วว่าทำไมเจ้าสาวเห็นสินสอดแล้วไม่อยากแต่งงาน"สินสอดฉันขอคืนให้ทางเจ้าบ่าวทั้งหมดนะคะ วันนี้ฉันยอมเป็นเจ้าสาว ฉันขอค่าสินสอดเท่าที่เจ้าบ่าวของฉันให้ได้" ทั้งนักข่าวและเพจดังต่างก็เริ่มอยากขยี้ข่าวนี้แล้ว และก็มีคำถามว่าทำไมฝ่ายเจ้าสาวถึงพูดแบบนั้นค่าสินสอดเยอะน่ะสิดี"มีนา!" คนเป็นแม่เจ้าสาวไม่พอใจเอามากๆ แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรยังไม่ได้เวทมนตร์หันมองไปดูหน้าแม่ เพราะเงินส่วนนี้เขาไม่ได้เตรียมไว้เลย เท่าที่หามาได้ก็ส่งให้แม่และก็ใช

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 39"เก่งจังเลย" นิ้วแกร่งเขี่ยผมของหญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดเบาๆ"เก่งอะไรล่ะคะเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว""ถ้าเหนื่อยก็นอนสิเก็บแรงไว้เผื่อตอนเช้าอยากออกกำลังอีก""บ้าหรือไง" เพิ่งเสร็จไปหยกๆ พูดถึงมันอีกแล้ว"รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่ารัก""แค่น่ารักเหรอคะ""สวยด้วย""ค่ะ""น่ากินไปทั้งตัวด้วย""อืม""หือ.." เริ่มจะแปลกๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอถามประโยคที่พูดว่าแค่น่ารักหรือคะแล้ว "เป็นอะไร" เขาก็คิดว่าตัวเองพูดสิ่งที่คิดอยู่ออกมาหมดแล้วนะ"ถอยไปค่ะฉันจะนอนแล้ว" หญิงสาวขยับออกจากที่หนุนแขนเขาอยู่เพื่อจะหนุนหมอนแทน"ยังไม่เสร็จเหรอ""พูดอะไรของคุณ" "ก็คุณดูหงุดหงิดถ้ายังไม่เสร็จขย่มต่อได้นะผมไหว""คนบ้าใครเขาจะอยากขนาดนั้น""ก็เห็นอารมณ์เสีย""คุณบอกฉันน่ารัก แล้วรักไหมล่ะคะ" โง่หรือเปล่าเนี่ยแค่นี้ก็ไม่รู้ว่าเราอยากจะได้ยินอะไร"ถ้าไม่รักผมจะบ้าได้ขนาดนี้เหรอ""บ้ายังไงคะ" จากที่นอนหันหลังให้เธอก็รีบหันกลับมาถาม"คุณดูไม่ออกเลยหรือไง""จะดูออกได้ยังไงล่ะคะก็คุณไม่บอกนี่""ถ้าไม่รักผมจะรีบกลับไปหาไหม" เขาหมายถึงตอนที่กลับมาทำงานแล้วเธอไม่กลับมาด้วย แค่เธอตัดสายไปก็ทำให้เขา