All Chapters of หลุมพรางเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 22เย็นของวันนั้น.."แม่ขนิษฐา เธอไม่เห็นจริงๆ เหรอว่าลูกสาวฉันไปไหน""ฉันไม่รู้ แล้วทำไมเธอไม่ถามผัวเธอดูล่ะ""ฉันถามมันแล้วมันบอกเห็นลูกสาวปีนข้ามมาฝั่งนี้ ฉันได้ยินว่าลูกชายเธอกลับมา""ตาเวทกลับไปทำงานพร้อมกับแฟนแล้ว""พาแฟนไปด้วยเหรอ" อรสาก็เห็นอยู่ว่าวันสองวันที่ลูกชายของขนิษฐากลับไปทำงานลูกสะใภ้อยู่ที่บ้านด้วย"ใช่เขาคิดถึงกันก็มารับกันไปอยู่ด้วย""ฉันจะไปตามมันที่ไหนเนี่ย""ก็นิราเขียนโน๊ตไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องตามจะไปทำงาน" เรื่องนี้ขนิษฐาไม่รู้จริงๆ ตอนส่งลูกชายกับลูกสะใภ้ขึ้นรถก็ไม่เห็นว่านิราขึ้นรถไปด้วย ถ้าจะไปกับสองคนนั่นนิราต้องบอกหรือเวทมนต์ต้องบอกแม่ไว้ก่อนสินางก็ขอภาวนาให้นิราไปจากที่นี่ให้พ้นๆ ไปเจอแต่คนที่ดีจะได้พ้นเวรพ้นกรรมสักที"ถ้าไม่สบายใจก็ไปแจ้งความคนหาย"อรสาคิดว่าคงไม่ได้ไปกับเวทมนต์แล้วล่ะ เพราะถ้าไม่งั้นขนิษฐาคงไม่บอกให้ไปแจ้งความหรอก"ยังก่อนดีกว่าก็มันเขียนโน้ตไว้แล้วนี่ รอให้มันติดต่อกลับมาดู" ก็รู้ตัวอยู่ว่ากดดันลูกมาก อยู่นี่ก็ไม่มีอะไรดีคงอยากออกไปหางานทำบนรถ.."หิวไหม""ถามฉันเหรอคะ" มีนาที่นั่งอยู่ข้างๆ หันไปถามคนที่ทำหน

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 24หลังจากที่ได้ยานิราก็รีบกลับมาห้องเช่า"เอาวางไว้เดี๋ยวฉันทำเอง""ฉันวางไว้ตรงนี้นะคะ" นิราวางยาที่ไปซื้อมาไว้บนโต๊ะก่อนจะออกจากห้องนั้นเพราะดูเขาจะง่วงมากออกมาก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน ไม่กล้าเข้าไปกวนเวทมนต์กับมีนาด้วย แต่โชคดีที่หน้าห้องยังมีโต๊ะม้าหินอ่อนไว้ให้นั่งจนเวลาผ่านไป และตอนนี้ก็สายมากแล้ว.."คุณนิรา?" มีนาออกมาจากห้อง ว่าจะไปหาอะไรทาน ออกมาก็เห็นนิรานอนยาวไปกับเก้าอี้ของโต๊ะม้าหินอ่อน"คุณมีนา?" รู้สึกง่วงก็เลยเอนตัวนอนลงตรงนั้น แต่ก็หลับไม่สนิทหรอกเพราะมันร้อน"ฉันคิดว่าคุณอยู่ในห้องนั้น ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ออกมาดู""ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่ตรงนี้ได้""มีอะไรกัน" เวทมนต์ที่กำลังหยิบของอยู่ตามมีนาออกมาก็เห็นทั้งสองคุยกัน"คุณไปนอนห้องนั้นกับพี่สิงหาเลยนะ ห้องนี้ฉันจะนอนกับคุณนิรา""ไม่เอา""จะไม่เอาได้ยังไงคุณจะให้ผู้หญิงไปนอนกับผู้ชายงั้นเหรอ""เดี๋ยวไล่ไอ้สิงห์.." ลืมเลยว่าตอนนี้จะเรียกไอ้สิงหาเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว "เดี๋ยวให้สิงหากลับไปนอนที่ห้องเดิม""แบบนั้นก็ได้ค่ะ""ฉันไม่น่าต้องมาลำบากพวกคุณเลย""ไม่ต้องคิดอะไรมาก ออกไปกินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับมา"

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 26"มีนา?" หาจนทั่วห้องแล้วก็ไม่เจอ เวทมนต์จึงรีบไปดูอีกห้องแต่ก็ไม่เจอเช่นกัน "แล้วเธอไปไหน หรือว่าจะไปซื้อของ?" เขาไม่รอช้ารีบไปดูร้านค้าที่เคยพาเธอไป แต่เธอไม่น่าจะหิวแต่เช้าขนาดนี้แต่พอมาดูร้านค้าหน้าปากซอยก็ไม่เห็น ถามแม่ค้าดูว่าเห็นผู้หญิงที่มากับเขาวันก่อนไหม แม่ค้าก็บอกไม่เห็นเวทมนต์กลับมาที่ห้องเช่ามองสูงขึ้นไปดูรอบๆ แถวนี้ว่ามีกล้องวงจรปิดไหม แต่พอแถวนี้ไม่มีเขาก็ออกมาไกลหน่อย แต่เป็นทางที่คิดว่าเธอจะไปได้โชคดีที่ออกมาแล้วมีกล้องวงจรปิดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เขาไม่รอช้าเข้าไปขอดูกล้องและโชคดีอีกอย่างที่เจ้าของบ้านหลังนี้รู้จักเขาเพราะเคยไปดื่มในบาร์ เลยยอมให้ดูมีรถหลายคันเข้าออก แต่มีรถตู้อยู่คันหนึ่งที่น่าสงสัย>>{"ฮัลโหลมีอะไรวะ"} {"มีนาหายไปจากห้อง"} คนที่เขาโทรมาหาก็คือพี่ชายของเธอเพราะต้องการความช่วยเหลือ>>{"อะไรนะ? หายไปได้ยังไง"} {"กูขอดูกล้องวงจรปิดแถวนี้แล้ว สงสัยรถตู้อยู่คันหนึ่งจะส่งให้ดู มึงพอจะคุ้นรถคันนี้ไหม"} ที่เขาเลือกจะโทรมาหาสิงหาเพราะอยากให้สิงหาสืบจากครอบครัวของเธอ เพราะถ้าเป็นสิงหาคงไม่ยากพอได้รูปภาพรถตู้คันที่เวทมนต์สงส

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 28"คุณป้าครับคุณป้าจะไปไหน" ภูตะวันรีบเดินตามหลังแม่ของเวทมนต์ไปเพราะตอนนี้นางเดินไปที่บ้านของเสี่ยวิเศษแล้ว"บ้านหลังนี้ใช่ไหม คือของเสี่ยวิเศษ""ใช่ครับ แต่ป้าจะเข้าไปง่ายๆ ไม่ได้นะครับ""ลูกป้าถูกทำร้ายอยู่บ้านหลังนี้ใช่ไหม""ผมก็ไม่แน่ใจ แต่ได้ยิน.." ภูตะวันมองไปทางสิงหาให้สิงหาเป็นคนพูด"ก่อนหน้านั้นมีนาถูกลักพาตัวครับ เวทมนต์โทรไปหาผม และเขาก็สงสัยว่าต้องเป็นเสี่ยวิเศษที่พาตัวเธอมา""แล้วเสี่ยวิเศษเกี่ยวอะไรกับหนูมีนา?" อย่านะ! อย่าเป็นแบบที่คิดเด็ดขาด..ตอนที่รอฟังคำตอบขาสองข้างแทบจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว"อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจ" "มีนาไม่ใช่ลูกสาวของเสี่ยวิเศษใช่ไหม?" มันเป็นสิ่งที่นางกลัวที่สุด กลัวกว่าสิ่งอื่นใด"ไม่ใช่ครับ มีนาเป็นน้องสาวผม แม่ของมีนาอยากให้เธอแต่งงานกับเสี่ยวิเศษ""ห๊า?" อะไรกันนี่ สบายใจเรื่องหนึ่งได้ไม่นานก็เจออีกเรื่องหนึ่งงั้นเหรอ แก่ขนาดนั้นยังตัณหากลับได้อยู่อีก"เดี๋ยวก่อนสิครับคุณป้า""ป้าอยากพบเสี่ยวิเศษ" นางคงจะหนีอีกต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกชายจะเป็นตายร้ายดียังไง"มันคงไม่บอกความจริงเราหรอกครับ""ป้าทำให้มันบอก

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 30"พ่อ" เสียงนี้เปล่งออกมาเบามาก แม้แต่คนพูดยังแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง"อะไรนะ พูดให้มันเสียงดังเหมือนตอนตะคอกคนอื่นหน่อย""ทำไมต้องให้เรียกพ่อ เรียกลุงไม่ได้เหรอ" เขาไม่เคยเรียกใครว่าพ่อ ถ้าอายุเยอะหน่อยเขาจะเรียกลุง เพราะคำว่าพ่อเขาอยากเก็บไว้ใช้กับผู้ที่ให้กำเนิด แต่ในเมื่อคนคนนั้นไม่อยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูดคำนี้ออกมา"ตามใจนะ ถ้าไม่อยากเห็นหน้าเมียแล้ว""พ่อ..พ่อ! พอใจหรือยังครับ"เสี่ยวิเศษยิ้มมุมปากเล็กน้อย ถึงแม้มันจะเป็นการบังคับแต่ก็รู้สึกดี ที่เสี่ยวิเศษเชื่อโดยที่ไม่ตรวจดีเอ็นเอว่าเวทมนต์เป็นลูกของท่านจริงไหม นั่นเพราะคำพูดนี้มันออกจากปากขนิษฐา ผู้หญิงที่ถือความสัตย์เป็นใหญ่ แม้กระทั่งความรัก เธอยังยอมทิ้งมันไปได้เพราะเธอได้สัญญาว่าจะไม่มาให้ผู้ชายแบบเขาเห็นหน้าอีกแต่เขามันโง่เองที่ยอมเชื่อคำพูดผู้หญิงอีกคน เพราะผู้หญิงคนนั้นโกหกว่าท้องกับเขา แต่ที่ไหนได้เป็นแค่การโกหก แต่พอรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นโกหกวิเศษก็ตามหาหญิงคนรัก แต่เธอก็ไม่ยอมกลับมาด้วย และเธอบอกว่าถ้ามาให้เห็นหน้าอีกเธอจะไปให้ไกลวิเศษจำเป็นต้องปล่อยขนิษฐาไป ให้เธอมีชีวิตเป็นของตัวเอง ในเมื