All Chapters of ท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันต่อมาหลิงอันไม่ได้มุ่งหน้าขึ้นเขาในทันที เด็กสาวตัวน้อยได้ขอให้จางเหวินพาไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อทำเรื่องซื้อที่ดินสร้างบ้าน ก่อนจะเอ่ยขอให้จางเหวินช่วยหาคนงานที่ไว้ใจได้ให้อีกสักคนมาช่วยเก็บล้างยกไหองุ่น เพราะเหล้าองุ่นที่จะทำในครั้งนี้นั้นมีจำนวนมากกว่าครั้งแรกหลายเท่านัก“แม่หนูน้อยเจ้าจะบอกปู่ว่าเจ้าต้องการซื้อที่ดินข้างบ้านจางเหวินเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะท่านปู่”หยงซ่านสือปู่ของหยงซ่านเปามองเด็กสาวตรงหน้า เขารู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้มีอะไรพิเศษกว่าเด็กคนอื่น นับตั้งแต่บุตรหลานให้ความสนใจนางแล้ว พอได้มาคุยกันจริง ๆ ความคิดตนดูเหมือนจะถูกต้อง“หลิงอันเจ้ามาเล่นกับข้าหรือ !”เสียงเด็กชายตัวน้อยที่รีบวิ่งออกจากห้องหนังสือมาเรียกให้คนทั้งสองหันไปมอง“ไม่ใช่ ข้ามาซื้อที่ดิน”“เจ้าจะซื้อที่ดินตรงไหนหรือ ? ข้างบ้านข้ามีที่ดินว่างเจ้ามาซื้อข้าง ๆ บ้านข้าสิ”เด็กชายเดินเข้ามายืนข้างกาย มองหน้าเด็กสาว“ไม่เอา ข้าจะซื้อข้างบ้านท่านลุงจาง”สีหน้าเด็กชายมองหลง แต่ไม่นานก็หายไป“ซ่านเปาออกไปเล่นข้างนอกให้ปู่คุยกับสหายหลานก่อน”“ท่านปู่หลานอยากเล่นกับหลิงอัน”“วันนี้ข้าจะขึ้นเขา ไปเรียนให

“เสร็จแล้ว !”หลังง่วนอยู่กับการทำเหล้าองุ่นมาหลายวันตอนนี้เหล้าองุ่นทั้งร้อยไหก็เสร็จสมบูรณ์หลิงอันภาคภูมิใจกับเหล้าองุ่นนับร้อยไหที่วางไว้แทบทุกส่วนของบ้านเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ไหส่วนหนึ่งยังถูกนำไปวางไว้ที่บ้านจางเหวิน เพราะพื้นที่ของบ้านไม่พอ เด็กสาวกวาดตามองไหเหล้ามากมายพลางคิดไปถึงเวลาที่เหล้าพร้อมนำออกไปขาย ถึงตอนนั้นครอบครัวก็จะมีเงินก้อนโตเข้ามา“ขอบคุณท่านลุงจางและท่านลุงหยงมากนะเจ้าคะที่มาช่วย”เด็กสาวหันไปเอ่ยขอบคุณบุรุษทั้งสองก่อนจะหยิบเงินค่าจ้างในส่วนของวันนี้ส่งให้หยงซ่านซาน“ไม่ต้องขอบคุณ แม่หนูน้อยจ้างลุง ลุงลงแรงช่วยงานถือว่าเหมาะสมแล้ว ไว้มีโอกาสสามารถเรียกใช้งานลุงได้นะ”หลายวันมานี้หยงซ่านซานคุ้นเคยกับเด็กน้อยจนสามารถพูดคุยหยอกล้อได้แล้วเขาเอ็นดูเด็กน้อยช่างพูดคนนี้มากจนอยากจะให้อีกฝ่ายกลายมาเป็นสะใภ้บ้านหยงจริง ๆ แถมลูกชายตัวดีก็เหมือนจะชื่นชอบในตัวหลิงอันพอสมควร“ท่านลุงไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ภายภาคหน้าท่านลุงจะต้องได้มาช่วยงานที่บ้านอันเอ๋อร์อย่างแน่นอน”คนที่ขยันขันแข็งและจริงจังขนาดนี้ นางไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปอยู่แล้ว !!“ลุงคาดหวังแล้วสิ”ทั้งสองคนพูดคุยห

“เหล้าองุ่นก็ขายหมดแล้ว ส่วนองุ่นที่เก็บไว้ก็คงไม่พอสำหรับการทำเหล้าองุ่น ต้นองุ่นในป่าก็ต้องรออีกหลายเดือนกว่าจะเก็บองุ่นรอบที่สอง เกาลัดที่ได้มาก็ผลผลิตน้อยไม่พอแน่หากจะนำออกไปขาย”เด็กสาวพึมพำกับตนเองบนเตียงหลังใหม่ หลิงซุนที่คิดจะเข้ามาเอ่ยเรียกบุตรสาวออกไปกินข้าวพลันต้องหยุดเสียงที่กำลังจะเอ่ยออกมาใช้นัยน์ตาอ่อนโยนรักใคร่ของคนเป็นมารดามองไปยังเด็กน้อยบนเตียงอันเอ๋อร์ของนางกำลังคิดจะทำอะไรอยู่สินะ คิ้วน้อย ๆ ที่ขมวดเข้ากันน่าเอ็นดูมากหญิงสาวยืนเงียบมองสีหน้าหลากหลายที่เปลี่ยนไปมาหลายครั้งของบุตรสาวประมาณครั้งเค่อจึงเอ่ยเรียก หากไม่ตัดใจเรียกบุตรสาวของนางคงไม่คิดจะออกจากห้องจนกว่าจะคิดออกว่าจะทำสิ่งใดต่อ“กินข้าวได้แล้ว วันนี้แม่ทำผัดหมูน้ำแดงให้เจ้ากินด้วย”เสียงเรียกของมารดาดึงเด็กสาวหลุดออกจากภวังค์“ท่านแม่อันเอ๋อร์จะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”ขาเล็กสั้นก้าวลงจากเตียง ดวงตาเป็นประกาย วิ่งมาถึงหน้าประตูห้องในเวลาไม่นาน“คิดอะไรอยู่ถึงได้หน้าเครียดเชียว”ฝ่ามือที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาเพราะตลอดสองเดือนที่ผ่านมาถูกบำรุงเป็นอย่างดี ยกขึ้นวางบนศีรษะบุตรสาว ก่อนจะเปลี่ยนไปจูงมือหลิงอันมานั่งบ

ชายหนุ่มตรงหน้าทำให้หลิงอันรู้สึกไม่ดี สายตาที่กวาดมองไปมารอบ ๆ บ้านของนางอย่างสำรวจ ความต้องการภายในดวงตาล่อกแลกที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง และคำพูดสนิทสนมสนม เพียงเท่านี้ก็ทำให้เด็กสาวรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดี“หลิงซุนเจ้าไม่คิดจะเชิญพี่ชายเข้าไปในบ้านหน่อยหรือ ? ไหน ๆ ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”“ท่านแม่ไม่มีครอบครัวเจ้าค่ะ ไม่มีมานานแล้ว”เสียงเด็กเล็กเรียกความสดใสและสายตาไม่พอใจจากหลิงห้วนชายหนุ่มหลุบตามองเด็กน้อยที่หน้าตาคล้ายน้องสาวถึงแปดส่วน“เป็นเด็กอย่าได้สอดปากเวลาผู้ใหญ่พูดเข้าใจไหมแม่หนูน้อย”“เป็นผู้ใหญ่ก็อย่าคิดว่าอายุมากแล้วจะสั่งสอนอะไรเด็กก็ได้”“เด็กนี้ !! กล้าดีอย่างไรมาเถียงข้า ข้าคือท่านลุงของเจ้า”“ข้าไม่มีลุง นับตั้งแต่พวกท่านครอบครัวหลิงไม่สนใจท่านแม่ข้า ตั้งแต่วันนั้นพวกท่านก็ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันอีกแล้ว”ยามต้องการระหกระเหินไปขอความช่วยเหลือกลับได้เพียงสายตาดูแคลน ท่าทีรังเกียจกลับมา มาตอนนี้กับกล้ามาพูดครอบครัว“หลิงซุนเจ้าสั่งสอนลูกสาวเจ้ายังไงถึงได้กลายมาเป็นเด็กก้าวร้าวเช่นนี้ !! รีบบอกให้ลูกเจ้าขอโทษข้าเสีย”“ไม่บอกเจ้าค่ะ อันเอ๋อร์ไม่ได้ทำอะไรผิด ท่านมาท

สายตากรุ่นโกรธ โมโห อดกลั้น สายตาเย็นชามองอีกฝ่ายราวกับสิ่งของไร้ค่า สายตาและท่าทางเช่นนี้คือสิ่งที่พวกนางไม่เคยได้สัมผัสหลิงห้วนที่ตอนแรกพกความมั่นใจมาเต็มสิบส่วน พูดกับที่บ้านว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้เงินกลับไป ตอนนี้ใบหน้าพลันชื้นเหงื่อขึ้นมาเขาหวาดกลัวชายตรงหน้า แต่จะให้แสดงออกไปว่าหวาดกลัวก็หาได้คิดจะทำ“แล้วเจ้ามายุ่งอะไรด้วย ! ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ สองแม่ลูกด้านหลังเจ้าก็ยังเป็นคนในครอบครัวข้าอยู่ดี พวกนางมีเงินและตอนนี้ที่บ้านก็ลำบาก ข้าจะขอให้ช่วยเหลือเล็กน้อยไม่ได้เลยหรือ ! ไม่รู้หรือว่าใครเลี้ยงนางขึ้นมา หากไม่มีบิดามารดาเลี้ยงดูนางจะสามารถเติบโตมาได้ขนาดนี้หรือ!!”“ใช่ พวกท่านเลี้ยงดูข้ามา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะต้องยอมพวกท่าน ข้ายอมอกตัญญูดีกว่าจะต้องยอมให้พวกท่านมารังแกข้า วันนี้ท่านไม่ได้เงินก็กล้าที่จะทำร้ายลูกสาวข้าแล้ว ต่อไปจะทำอะไรอีก นางตัวแค่นี้ ตัวแค่นี้ท่านยังกล้าทำร้ายนาง !!”สำหรับหลิงซุน บุตรสาวคือทั้งหมดของนาง เป็นลมหายใจ เป็นชีวิต เป็นแรงผลักดันให้นางไม่ล้มลงไปเสียก่อน ในยามที่ไม่ว่าจะมองไปทางใดล้วนมืดมน เด็กน้อยคนนี้คือแสงเพียงหนึ่งเดียวที่ช่วยต่