All Chapters of ท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง: Chapter 41 - Chapter 50

พริบตาเดียววันเวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน วันนี้สองแม่ลูกหลิงพร้อมจางเหวินกำลังเดินทางเข้าเมืองตั้งแต่เช้า เมื่อวานพวกเขาได้รับม้าเร็ว? จากสือกังว่าร้านหม่าล่าหม้อไฟพร้อมสำหรับเปิดกิจการแล้ว เขาต้องการให้พวกนางไปดู ไปลองชิมว่าทุกอย่างเป็นอย่างไรบ้างหลิงอันรู้สึกทึ่งในความสามารถของชายหนุ่มมาก ๆ ที่สามารถจัดการอะไรหลาย ๆ อย่างได้อย่างรวดเร็วในเวลาไม่นานใช้เวลาไม่นานในการเดินทาง เมื่อรถเทียมลาหยุดนิ่งทั้งสามคนก็ก้าวลงจากรถมุ่งหน้าสู่ร้านมีสุขทันทีทันทีที่มาถึงเจ้าของร้านอย่างสือกังก็เดินออกมาต้อนรับพวกเขา ชายหนุ่มยิ้มแย้มมีความสุขก้าวเข้ามาใกล้“แม่หนูหลิงในที่สุดเจ้าก็มาวันนี้ลุงมีคนอยากแนะนำให้เจ้ารู้จักด้วย ตามลุงมาสิ” ยังไม่ทันจะได้เอ่ยทักทาย ทั้งสามคนก็ต้องเดินตามหลังอีกฝ่ายไปอย่างช่วยไม่ได้เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด สือกังที่เดินนำหน้าเข้ามาในร้านก่อนหันมาหาคนทั้งสาม ข้างกายเขามีสตรีท่าทางใจดี สวมชุดสีชมพูอ่อน ยามใบหน้าอ่อนเยาว์แย้มยิ้มบรรยากาศรอบกายพลันเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นกันเอง“น้องหญิงสองคนนี้แหละที่พี่อยากแนะนำให้น้องหญิงรู้จักสตรีคนนี้ชื่อหลิงซุนเป็นมารดาของเด็กสาวตัวน้

“แม่หนูหลิง!!” เสียงเรียกเต็มไปด้วยอารมณ์ยินดี ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มกว้าง และสายตามีความสุขหลิงอันมองสือกังก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบาน“ท่านลุงสือสวัสดีเจ้าค่ะ” คนถูกเรียกด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้มไม่ได้ตื่นเต้นไปกับการแสดงออกของเขา เด็กสาวทำเพียงค้อมศีรษะทำความเคารพอีกฝ่าย พร้อมเชื้อเชิญเข้ามาในบ้าน“แม่หนูอันเจ้าไม่ตื่นเต้นกับลุงหน่อยหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าลุงมาที่บ้านเพราะเหตุใด”“ท่านลุงมาจ่ายส่วนแบ่งยอดขายของเดือนแรกใช่ไหมเจ้าคะ” เด็กสาวตอบกลับไปคนถูกจับได้ยิ้มกว้างจังหวะการก้าวเดินช้าลงหนึ่งส่วน“เจ้ายังคงคาดเดาได้ถูกต้องเสมอ” สือกังกล่าวยิ้ม ๆ พร้อมหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างลานกว้าง“ไม่ใช่ว่าอันเอ๋อร์คาดเดาได้ถูกต้องแต่เป็นเพราะเรื่องที่ทำให้ท่านลุงต้องมาหาอันเอ๋อร์ถึงบ้านนั้นมีอยู่ไม่กี่เรื่องต่างหากละเจ้าคะ” เด็กสาวเอ่ยตอบ เดินหลบเข้าไปในบ้านแล้วออกมาพร้อมชุดน้ำชา“แล้วมารดาเจ้า?” สือกังเอ่ยถามหลังกวาดตามองแล้วไม่เห็นใครนอกจากหลิงอัน“ท่านแม่ขึ้นเขาไปกับท่านลุงจางเจ้าค่ะ” ว่าพลางขยับตัวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ รินชาส่งให้อีกฝ่ายคนได้รับคำตอบพยักหน้ายิ้ม ๆ หลังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะจึงเ

“จากนี้แม่หนูอันมีความคิดจะทำอะไรต่อหรือไม่? หรือจะยังขายเพียงหม่าล่าหม้อไฟและกับข้าวไม่กี่อย่างเช่นเดิม” สือกังเอ่ยถามหลังมอบเงินให้เรียบร้อยแล้ว บนชุดเก้าอี้ข้างลานกว้างตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่เพราะอีกสองคนที่เหลือขอตัวไปจัดการของป่าที่หาได้วันนี้“จริง ๆ อันเอ๋อร์มีความคิดจะเพิ่มรายการอาหารเข้าไปด้วยเจ้าค่ะจะได้มีรายการหลากหลายให้ลูกค้าได้เลือกกิน อีกอย่างการทำเช่นนี้ยังเป็นการกระตุ้นยอดขายในแต่ละเดือนได้ด้วย”“เช่นนั้นเจ้าก็มีความคิดดี ๆ แล้ว?”“เจ้าค่ะ” เด็กสาวเอ่ยตอบพร้อมกระโดดลงจากเก้าอี้เข้าไปในบ้าน หยิบสี่สิ่งล้ำค่าจากห้องหนังสือ (พู่กัน กระดาษ หมึก จาน) ออกมาสือกังมองการกระทำของเด็กสาวเงียบ ๆ มองตัวหนังสือซึ่งถูกเขียนลงบนกระดาษอย่างบรรจง สายตาบุรุษหนุ่มแฝงแววแปลกใจหลังได้เห็นลายเส้นหนักแน่นงดงามแตกต่างจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนลิบลับดูท่าแล้วระยะเวลาที่เขามัวยุ่งอยู่กับร้านใหม่เด็กสาวก็มุ่งมั่นในการคัดตัวอักษรไม่น้อยเลยสินะ“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ นี่คือรายการอาหารที่จะเพิ่มเข้าไปในร้าน อันเอ๋อร์ไม่ได้คิดจะเพิ่มรายการอาหารเหล่านี้เข้าไปในร้านในครั้งเดียวแต่จะเพิ่มเข้าไป

ข่าวการซื้อที่นากว่าสิบหมู่และที่นาดอนอีกสิบหมู่ของบ้านหลิงกระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าบ้านหลิงนั้นร่ำรวยขึ้นมาแล้ว หากไม่ใช่อย่างนั้นคงไม่มีทางซื้อที่นาและที่นาดอนพร้อมกันหลายหมู่ขนาดนี้ได้ถึงแม้ที่นาจะไม่ได้แพงเท่าที่อยู่อาศัยและที่นาดอนก็ราคาถูกกว่าที่นา ทว่าการจะซื้อได้พร้อมกันครั้งละมาก ๆ ก็ยังเป็นเงินมากมายอยู่ดีเรื่องราวในครั้งนี้ถึงกับพลิกความคิดเห็นของชาวบ้านเกือบทั้งหมดอีกครั้ง พวกเขาต่างเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับสองแม่ลูกหลิง และคิดหาทางตีสนิทเผื่อจะได้รับส่วนแบ่งจากพวกนางสักเล็กน้อย เหมือนเช่นที่บ้านหยงและบ้านจางได้รับ“เจ้าว่ากระไรนะ!? หลิงซุนซื้อที่นาครั้งเดียวสิบหมู่ ทั้งยังซื้อที่นาดอนอีกเช่นนั้นหรือ!!”“ใช่ เมื่อวานข้าได้ยินกับหู ทั้งยังได้เห็นเอกสารถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่นาทั้งสิบหมู่แล้วไหนจะที่นาดอนอีกสิบหมู่! เรื่องนี้คนในหมู่บ้านข้าล้วนรู้กัน”คู่สนทนามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้ใจเท่าใดนัก“เจ้านำเรื่องนี้มาบอกข้าด้วยเหตุใด คงไม่ใช่นำมาบอกเพราะหวังดีต่อครอบครัวข้าใช่หรือไม่?”เขากับนางหาได้รู้จักกันมาก่อน อยู่ ๆ

เรื่องบ้านเดิมหลิงอันไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ในเมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรบางอย่าง สิ่งที่สามารถทำได้มากที่สุดคือพยายามตั้งสติรับมือในวันที่พวกเขามาหา“ท่านแม่เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่?”“ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว หลังส่งวุ้นเส้นให้กับทางร้านเรียบร้อยก็สามารถออกเดินทางได้เลย”“ท่านแม่เก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ” เด็กสาวเอ่ยชมมารดาเสียงใส ก้าวเข้าไปกอดมารดา เงยหน้ายิ้มกว้าง“หืม? เหตุใดวันนี้ถึงได้อ้อนแม่ได้กัน ปกติอันเอ๋อร์ไม่ค่อยจะอ้อนแม่เลย” หลิงซุนประหลาดใจกับท่าทีบุตรสาว ถึงกระนั้นก็ยังยกแขนขึ้นโอบรอบตัวนาง“แค่คิดว่า มีความสุขมากที่ได้เกิดมาเป็นลูกท่านแม่เจ้าค่ะ”“แม่เองก็มีความสุขที่มีเจ้าเป็นลูก ลูกสาวผู้แสนเก่งกาจของแม่” สองนิ้วมารดาหยิกแก้มบุตรสาวด้วยความมันเขี้ยว วันนี้หลิงอันของนางขี้อ้อนเสียจนน่าใจหาย ทำเอาความเอ็นดูที่มีเพิ่มขึ้นจนทะลุขีดสุด“หลิงอันข้ามาแล้ว วันนี้ข้าพร้อมจะอยู่กับเจ้าทั้งวัน!” เสียงสดใสจากหน้าบ้านทำบรรยากาศระหว่างสองแม่ลูกหยุดชะงัก เด็กสาวสบตามารดานิ่งก่อนจะหัวเราะออกมา ผละตัวออกห่างเดินไปยังประตูหน้าบ้าน“เจ้ามาแล้วก็ดี ขึ้นรถม้าได้เลย