All Chapters of ท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง: Chapter 31 - Chapter 40

นางนอนไม่หลับหลังได้ฟังความรู้สึกของจางเหวิน คำพูดและสายตาของเขาก็คอยแต่วนเวียนอยู่ในหัว หญิงสาวที่ไม่สามารถข่มตาหลับได้ขยับตัวลุกจากเตียงก้าวออกจากห้องมาพร้อมตะเกียงคู่ใจ เดินออกจากประตูบ้านมาจัดการมันเทศที่ยังทำไม่แล้วเสร็จหญิงสาวขยับมือปลอกมันเทศไปเรื่อย ๆ ในหัวก็เอาแต่คิดถึงคำพูดและการกระทำของเขาเมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่รับรู้แต่เพราะอีกฝ่ายไม่พูดออกมาให้ชัด หลิงซุนจึงสามารถทำเป็นมองไม่เห็นและปล่อยผ่านไป ทว่าตอนนี้เขาพูดออกมาตรง ๆ ทั้งยังหนักแน่นจริงจังจะให้ปล่อยผ่านไปเหมือนอย่างเคยก็คงทำไม่ได้แล้ว“ท่านแม่ ?”หลิงอันที่นอนไม่หลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเดินออกมาดู“อันเอ๋อร์ไม่นอนหรือลูก”“อันเอ๋อร์นอนไม่หลับเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านแม่คิดเรื่องเมื่อตอนกลางวันจนนอนไม่หลับใช่ไหมเจ้าคะ”เด็กสาวก้าวมายืนข้างกายมารดา หย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ พิงศีรษะบนแขน“ท่านแม่ชีวิตคนเราสั้นนัก ชั่วชีวิตบางคนอาจจะบอกว่านานในขณะที่หลายคนอาจจะบอกว่าแสนสั้น เพราะฉะนั้นแล้วหากมีสิ่งที่ยังไม่มั่นใจจะลองเสี่ยงดูก่อนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เมื่อได้ลองดูจะได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วอะไรที่เหมาะสม และสิ่งใดที่เราต้องการ”

การทำวุ้นเส้นมีขั้นตอนไม่ซับซ้อนมากแต่กับใช้เวลานาน หลังทำการบดมันเทศผสมน้ำเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดแล้วก็เติมน้ำเข้าไปในมันเทศบดคนให้เข้ากันปล่อยให้มันเทศสีขาวตกตะกอนลงไปใต้ก้นถังแล้วเทน้ำออก นำของเหนียวสีขาวที่ได้ขึ้นใส่ผ้าขาว แยกออกจากกันแล้วนำไปตากให้แห้ง“จากนี้แล้วจะทำเช่นไรต่อหรือ ? หรือจะนำไปผสมน้ำแล้วปั้นจากนั้นหั่นเป็นเส้น ๆ เหมือนเส้นบะหมี่ ?”หลิงซุนเอ่ยถามบุตรสาวหลิงอันที่กำลังใช้มือบี้แป้งที่แห้งแล้วให้ละเอียดมองมารดา“นำไปผสมน้ำอีกครั้งจริงเจ้าค่ะ แต่ไม่ได้นำไปหั่น”กล่าวจบก็หันไปหาจางเหวินที่ง่วนอยู่กับการทำอะไรบางอย่างสิ่งที่หลิงอันขอให้ชายหนุ่มทำขึ้นมาคือที่กดแป้ง สิ่งประดิษฐ์แสนเรียบง่ายที่ทำขึ้นจากลำไผ่ ขั้นแรกให้หาไผ่ที่มีขนาดใหญ่ประมาณสามชุ่น เมื่อได้ขนาดของลำไผ่มาแล้วก็ทำการตัดให้เป็นปล่อง ความสูงประมาณครึ่งฉื่อและทำให้มีหูเอาไว้จับ ด้านหนึ่งเจาะรูเล็ก ๆ สำหรับให้แป้งรอดผ่านเมื่อจะใช้งานก็แค่ตักแป้งซึ่งผสมน้ำจนเหลวได้ที่แล้วใส่ลงไป จากนั้นใช้ไม้กดแป้งให้ออกมาเป็นเส้นยาว ๆ ลงไปในน้ำเดือดต้มไปสักพักจนเส้นได้ที่แล้วนำขึ้นพักในน้ำเย็นก่อนจะนำไปตากให้แห้งอีกครั้งเพียงเ

ใช้เวลาไปราวสองเค่อในที่สุดอาหารจานหนึ่งก็ถูกยกเข้ามาในห้อง ความแวววาวสะท้อนเข้าสู่ดวงตา สีเขียวของผักตัดกันได้ดีกับเส้นสีใส ไหนจะสีแดงของพริก ควันสีขาวที่ลอยคละคลุ้ง กลิ่นหอมยั่วยวนของเนื้อถูกกระตุ้นขึ้นมาได้เป็นอย่างดีจากการใช้ไฟได้อย่างเหมาะสม“ท่านลุงสือลองกินดูสิเจ้าคะ” แม้จะเป็นครั้งแรกที่พ่อครัวใหญ่ลองทำอาหารจานนี้ แต่เขากลับทำออกมาได้ดีมาก ส่วนหนึ่งคงมาจากวิธีการทำที่หลิงอันได้เขียนลงไปสือกังจ้องมองวุ้นเส้นผัดทรงเครื่องบนโต๊ะ กลืนน้ำลายลงคอมือเรียวยื่นออกไปพร้อมตะเกียบคีบเส้นสีใสเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมา ยิ่งมองยิ่งคิดว่าน่าอัศจรรย์นักที่สามารถทำเส้นให้มีสีสันเช่นนี้ได้และเมื่อของในมือถูกนำเข้าปาก ชายหนุ่มก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกปฏิกิริยาของเขาไม่ต่างจากจางเหวินและหลิงซุนเลยสักนิด เอาแต่คีบอาหารในจานเข้าปากไม่หยุดถึงขั้นยกจานขึ้นจะได้คีบอาหารเข้าปากได้ทันใจ“ท่านลุงสือคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ”“หลิงอัน เจ้า!!...เจ้าทำของที่สุดยอดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน!! ตัวเส้นดูดซึมความอร่อยของเครื่องปรุงออกมาได้อย่างดี รสชาติทุกอย่างผสมกันอย่างลงตัวในทุกส่วนของตัวเส้น ความเหนียวหนึบเคี้ยวเพลิ

ชายคนนี้ ใบหน้านี้ รอยยิ้มนี้ ใช่เลย อดีตสามีของหลิงซุน!!และยังเป็นบิดาของเด็กสาวคนนี้ด้วย“เห็นเจ้ามีความเป็นอยู่ดีเช่นนี้ข้าเองก็ดีใจ ข้าเอาแต่กังวลอยู่เสมอว่าเจ้ากับลูกน้อยจะลำบาก”ชายตรงหน้าท่าทางผู้ดี ดูภูมิฐาน เวลาเอ่ยปากพูดมุมปากจะประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เสมอ ดูไม่น่าใช่คนในใจดำ เขาเหมือนบุรุษใจดีและอบอุ่นคนหนึ่งทว่าหลิงอันรู้ เขาก็แค่คนชั่วในคราบของผู้ดี!“ท่านแม่เราไปกันเถิดเจ้าค่ะ ยังต้องไปซื้อของอีกมาก” หลิงอันเอื้อมมือไปจับมือสั่นเทาของมารดา เงยหน้ายิ้มกว้างให้อีกฝ่าย“อะ...อื้มไปกันเถิด” สองแม่ลูกทำเป็นเมินฮ่าวหยวนคนถูกเมินกำมือใต้แขนเสื้อแน่น สายตาอบอุ่นวาบผ่านความไม่พอใจชั่วขณะหนึ่ง“ฮ่าวอันลูกไม่คิดจะทักทายพ่อหน่อยหรือ? หรือลูกยังโกรธที่พ่อต้องจำใจปล่อยลูกให้ไปอยู่กับแม่”เด็กสาวชะงักฝีเท้า ฮ่าวหยวนเห็นเช่นนั้นมุมปากพลันยกยิ้ม เขาได้ข่าวมาแล้วว่าสองแม่ลูกนั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าของโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งในเมือง ทั้งยังสามารถหาเงินได้ครั้งละหลายสิบตำลึง ตอนแรกตนยังไม่เชื่อจนกระทั่งได้เห็นท่าทีสนิทสนมที่พวกเขาแสดงออกต่อกันถึงได้กล้าเข้ามาทักทายสิ่งที่ฮ่าวหยวนต้องกา

รอยยิ้มเย็นชา สายตาดูแคลน ฮ่าวหยวนมองสีหน้าดูถูกจากเด็กสาวตรงหน้าจนรู้สึกเดือดดาล“เด็กไม่รู้ความ เจ้าถึงกับกล้าต่อว่าพ่อเจ้า!!” ฝ่ามือถูกยกขึ้นเตรียมจะฟาดสั่งสอนหลิงอัน ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำดั่งใจนึกข้อมือเขากับถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน“เจ้าเป็นใคร? ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้!!” ฮ่าวหยวนจ้องตาจางเหวิน กระชากมือที่ถูกจับออก แต่ไม่สามารถทำได้“การกระทำของเจ้าไม่เหมาะจะเรียกว่าพ่อได้ พ่อที่คิดจะทุบตีบุตรสาว ทำเอาข้าพูดไม่ออกเลย”เสียงตะโกนด้วยความโมโหของฮ่าวหยวนชวนให้คนแถวนี้ออกมาดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ภาพที่พวกเขาเห็นคือบุรุษสองคนที่เหมือนกำลังจะทะเลาะกันโดยมีเด็กสาวตัวน้อยยืนตรงกลาง“แม่หนูอันเกิดอะไรขึ้น? ลูกจ้างบอกลุงว่าเจ้ากำลังเกิดเรื่อง?” สือกังวิ่งเข้ามาหาพวกเขา เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ท่านลุงสือทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว ไม่มีอะไรมากเจ้าค่ะ พอดีพบเจอคนไม่สมควรเจอเข้า ทั้งยังถูกขัดขวางไม่ให้เดินทางต่อ”สือกังหันมองชายแปลกหน้าทันทีหลังได้ฟังคำพูดหลิงอัน“ท่านสืออย่าได้เชื่อคำพูดนาง นางยังเด็ก ความจริงแล้วข้าคือพ่อของเด็กน้อยคนนี้ พวกเรามีปัญหากันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”สือกังมองท่าทีลนลานข