All Chapters of ท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง: Chapter 11 - Chapter 20

“ท่านลุงจางขอบคุณมากนะเจ้าค่ะที่ช่วยขนของกลับมาให้ถึงบ้าน”พอมาถึงส่วนด้านในของบ้าน หลิงอันก็โน้มศีรษะขอบคุณจางเหวินทันที ความรู้สึกขุ่นมัวที่เกิดจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่พลันสลายหายไปหลังได้รับรอยยิ้มของเด็กน้อย“ไม่เป็นอะไรลุงเต็มใจช่วย”“แล้วก็...อันเอ๋อร์อยากขอบคุณที่ท่านลุงไม่รังเกียจพวกเราสองแม่ลูก”คำพูดเด็กน้อยเหมือนผู้ใหญ่มากจริง ๆ อีกทั้งคำพูดนี้ยังสะกิดความรู้สึกสงสารให้เกิดขึ้นในใจเด็กน้อยคนนี้ผ่านความเจ็บปวดมามากมาย แม้ว่าตอนนี้หลิงอันจะเหมือนทำใจยอมรับได้แล้ว ทว่าความรู้สึกไม่ยุติธรรมเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะหายไป“อันเอ๋อร์หนูเคยฆ่าคนไหม”หลิงอันไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายจึงถามออกมาเช่นนี้ แต่ก็เลือกจะตอบออกไป“ไม่เคย”“เคยลักขโมยของของผู้อื่นหรือไม่ ?”“ไม่เคย หลิงอันไม่มีความคิดจะทำเช่นนั้น !!”“เห็นไหม ? อันเอ๋อร์ไม่เคยทำผิดอะไร ทำไมลุงต้องรังเกียจ หากเหตุผลที่ต้องรังเกียจอันเอ๋อร์กับท่านแม่มาจากการที่ทั้งสองคนถูกชายไม่ได้เรื่องคนนั้นทิ้ง ลุงคิดว่าช่างเป็นความคิดที่ไร้สาระยิ่งนัก”หลิงอันมองความหนักแน่นและจริงใจในดวงตาเขาบางทีนางอาจจะลองเชื่อใจชายผู้นี้ได้ก็ได้ ชายที่ยื่นมือเข้า

“ท่านลุงจางนำของที่ข้าขอร้องมาด้วยหรือไม่เจ้าคะ”สายตาสุกสกาวของเด็กสาวที่มองมาทำจางเหวินหยักยิ้ม ชายหนุ่มหยิบน้ำตาลกลวดถุงใหญ่ออกมายื่นให้หลิงอัน“ว้าว เยอะมาก !! ไม่ทราบว่าท่านลุงจ่ายไปกี่อีแปะหรือเจ้าคะ น้ำตาลแพงมากหรือไม่ ?”หลิงอันเกรงใจไม่น้อยยามเอ่ยขอให้เขาซื้อน้ำตาลมาให้ในวันนี้แต่จะให้นางทำเช่นไร หากไม่เอ่ยขอบ้านของนางก็ไม่มีเงินมากพอจะนำออกไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย“ไม่มากร้อยกว่าอีแปะก็ได้มาแล้ว”“แพงมาก !! ร้อยกว่าอีแปะต้องทำงานเกือบเจ็ดวันถึงจะได้มา”“อันเอ๋อร์ไม่ต้องทำหน้าลำบากใจ ไม่ใช่แม่หนูน้อยบอกลุงหรือว่าหากสิ่งที่เจ้าทำประสบผลสำเร็จจะได้รับเงินตอบแทนมากขึ้น”“ใช่เจ้าค่ะ ท่านลุงจะไม่ขาดทุนแน่นอนอันเอ๋อร์รับประกัน !!”ท่าทางมุงมั่นและสีหน้ามั่นใจที่เงยมองเขาทำหัวใจคนเป็นลุงคันยุบยิบจนอยากจะยื่นมือออกไปลูบหัวกลมของนางเสียจริงทว่าจางเหวินก็ทำเพียงแค่คิด เขายังไม่กล้าเข้าถึงตัวอีกฝ่ายมากขนาดนั้น เพราะพวกเขาพึ่งได้รู้จักและพูดคุยกันได้ไม่นานหากสนิทมากกว่านี้ตนอาจจะกล้าเอ่ยขอออกไป“ของทุกอย่างครบแล้วเช่นนั้นก็มาเริ่มกันเถิดเจ้าคะ”เด็กสาวตัวน้อยอุ้มน้ำตาลกรวดขนาดสิบจินไปวาง

“ท่านลุงจางคิดเห็นเช่นไร ?”“ลุงคิดว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ลุงมีคนรู้จักเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมเป็นสหายใจดีคนหนึ่ง การจะขายเหล้าองุ่นให้คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพียงแต่ว่า...”หลิงอันมองอย่างรอคอยว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร“การนำไปขายครั้งแรกอาจจะขายได้ไม่มากนัก เพราะผู้คนในเมืองยังไม่รู้จักเหล้าองุ่น”เด็กสาวถอนหายใจ นึกว่ามีเรื่องร้ายแรงใดเสียอีกนางย่อมรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว เหมือนโลกก่อนที่มีการสร้างแบรนด์สิ้นค้าขึ้นมาใหม่สักชิ้น เริ่มแรกในการสร้างย่อมลำบากเสมอ แต่หลังจากสินค้าเราตีตลาดได้แล้ว เวลานั้นถึงจะเป็นเวลากอบโกย“เรื่องนี้อันเอ๋อร์พอจะเข้าใจอยู่บ้างเจ้าค่ะ สิ่งที่อันเอ๋อร์ต้องการคือทำให้เหล้าองุ่นขายได้เสียก่อน นอกจากนี้อันเอ๋อร์ยังต้องการทำบางอย่างหลังมีเงินมากพอในระดับหนึ่ง”“อะไรหรือ ?”“อันเอ๋อร์อยากให้ของทุกชิ้นที่บ้านหลิงผลิตขึ้นมามีการประทับตราลงไป”จางเหวินเลิกคิ้วสงสัย“หากทำเช่นนั้น เมื่อทางบ้านหลิงมีการขายสิ้นค้าชนิดอื่น ๆ ในภายภาคหน้าคนซื้อจะรู้ได้ทันทีเจ้าค่ะว่าคนเป็นคนเดียวกับคนที่ผลิตเหล้าองุ่น”ไม่รู้ว่าเขารู้สึกทึ่งกับความคิดของเด็กคนนี้ไปแล้วกี่ครั้ง รู้เพียงว

“เจ้าจะบอกว่าสิ่งนี้คือเหล้าองุ่น ?”“ใช่ ส่วนองุ่นคือผลไม้ชนิดหนึ่ง”คู่สนทนามองสหายอย่างเป็นกังวล หลุบตามองไหสุรานับยี่สิบไหตรงหน้า แม้ตนจะเต็มใจช่วยเหลือสหายอย่างไม่มีข้อแม้ แต่ว่าการที่อีกฝ่ายขอให้ซื้อสุราที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน ทั้งยังต้องการให้ใส่ในรายการสุราของร้านก็ออกจะทำให้รู้สึกเป็นกังวล“จางเหวินเจ้าลำบากหรือ ? หรือว่าต้องการยืมเงิน หากเจ้าต้องการยืมเงินบอกข้าได้ ข้ายินดีช่วยเหลือ”ชายหนุ่มเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย จึงดันไหเหล้าไปตรงหน้า“เจ้าลองชิมดูก่อน หากยังรู้สึกว่าไม่ดีพอถึงตอนนั้นข้าจะไม่บังคับเจ้า”ยามเอ่ยประโยคนี้สายตาจางเหวินเหลือบไปมองด้านหลัง เขากังวลว่าคำพูดสหายจะทำให้เด็กสาวตัวน้อยรู้สึกแย่ แต่เมื่อนัยน์ตาสบเข้ากับดวงตาสุกสวาว ความกังวลนั้นพลันเหือดหายไปชายหนุ่มเห็นการกระทำของสหาย ในใจพลันเกิดคำถาม แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ก่อนจะหันสายตามองไหสุราตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ แต่เพราะเป็นของที่สหายนำมาจึงยอมกลั้นใจพยักหน้าลองชิมมือเรียวสวยขาวเนียนระเอียดอย่างคนไม่เคยตากแดดทำงานหนักยื่นออกมาเปิดผ้าปิดไหสุรา และทันทีที่ผ้าปิดถูกเปิดออก คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขาพลันถูก

หลิงอันมองชายตรงหน้า ชายผู้นี้ไม่ใช่สหายของท่านลุงจางหรือ ? เหตุใดสีหน้าและท่าทางเขายามนี้ถึงได้ดูกระตือรือร้น ? รีบร้อนแตกต่างจากตอนอยู่ในโรงเตี๊ยมมากนัก หรือว่ามีเรื่องเกิดขึ้นยังไม่ทันที่หลิงอันจะได้สงสัยมากไปกว่านี้ สือกังก็หันมายิ้มกว้างให้เด็กสาวตัวน้อยก่อนจะหันไปมองบ้านด้านหลัง พอเขาได้เห็นบ้านของสองแม่ลูกหลิงรอยยิ้มบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้ว“แม่หนูน้อยเจ้าอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้หรือ ?”ชายหนุ่มรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทที่ถามออกไปเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังต้องการการยืนยัน“เจ้าค่ะบ้านข้าเอง”หลิงอันตอบ“บ้านหลังนี้ไร้ซึ่งความปลอดภัยใด ๆ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ข้าจะซื้อที่ดินพร้อมสร้างบ้านให้เจ้า”นัยน์ตาหลิงอันวูบไหว เงยสบสายตาอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง“อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ เอาอย่างนี้ดีกว่าไปคุยรายละเอียดกันด้านในดีหรือไม่”สือกังเอ่ยเสนอเขารับรู้ได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นรอบกายจึงคิดจะเข้าไปคุยกันด้านในเด็กสาวตัวน้อยเข้าใจเรื่องที่อีกฝ่ายเป็นกังวลจึงพยักหน้ารับ อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นสหายคนสนิทของท่านลุง อีกทั้งยังค้าขายด้วยความบริสุทธิ์ คงไม่ทำอะไรไม่เหมาะไม่ควรหรอกกระมัง