All Chapters of ท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อเข้ามาแล้ว สิ่งแรกที่สัมผัสได้นอกจากความมีชีวิตชีวาของผู้คน คือกลิ่นลมทะเล สายลมที่พัดผ่านเข้าฝั่งมาพร้อมกลิ่นเย็นเค็มอันเป็นเอกลักษณ์ภายในเมืองแห่งนี้ครึกครื้นไม่ต่างจากเมืองที่นางอยู่มากนัก แตกต่างก็เพียงสองข้างถนนมักจะขายปลาเสียเป็นส่วนใหญ่ สมกับเป็นเมืองท่าที่ทำเกี่ยวกับการประมงหลังผ่านประตูใหญ่เข้ามารถม้าก็มุ่งหน้ามองหาสถานที่พักผ่อนทันที ด้วยการมาพักผ่อนแบบส่วนตัว สือกังจึงได้จัดการเช่าบ้านสำหรับอยู่อาศัยพวกเขาได้บ้านมาสองหลังค่าเช่าตกคืนละหนึ่งตำลึงเงิน ซึ่งถือว่าไม่ถูกเลย ทว่าเพื่อความสะดวกสบายหลิงอันจึงพร้อมจ่ายเงินออกไป หนึ่งตำลึงสำหรับหนึ่งคืนจะว่าแพงก็แพงจะว่าเหมาะสมก็เหมาะสม เพราะได้บ้านมาทั้งหลัง นอกจากนี้ยังสามารถใช้ของทุกอย่างในบ้านได้ราวกับเป็นบ้านของตน ไม่ว่าจะเป็นเตา เครื่องปรุงรสต่าง ๆ ก็ล้วนสามารถใช้ได้ได้ที่พักมาแล้วหลิงอันจึงคิดจะออกไปเดินดูชาวประมงเสียหน่อย ด้วยบ้านพักอยู่ติดทะเลทำให้มองเห็นท่าเรือมากมาย แม้จะบอกว่าเป็นท่าเรือทว่ากับไม่มีเรือเดินทางข้ามน้ำมาเลยสักลำเดียวซึ่งถือว่าแปลกมาก ๆ แต่ถึงกระนั้นเด็กสาวก็หาได้เอ่ยถามออกไปบางทีการเดินเรืออาจจะยั

นัยน์ตาสั่นไหวหลุบมองของในชามขนาดใหญ่ มองสีสันแวววับชวนให้ขยับตะเกียบคีบเข้าปาก ทว่าพอหวนนึกไปถึงที่มาของสิ่งเหล่านี้แล้วอึก!!เสียงกลืนน้ำลายที่ไม่ได้มาเพราะความหิวโหยแต่มาจากความประหม่าดังขึ้นหลิงอันเงยสายตามองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา เป็นฝ่ายขยับตะเกียบคีบหมึกชิ้นพอดีคำขึ้นมา ก่อนจะยัดเข้าไปในปากอื้มมม! รสชาตินี้แหละที่ตามหามานาน!ความหนึบกำลังดี มีรสหวานเล็กน้อย เคี้ยวเพลิน เข้ากันได้ดีกับรสเผ็ดชาของหม่าล่าขยับมือครั้งหนึ่งแล้วย่อมมีครั้งที่สอง เมื่อของในปากถูกเคี้ยวและกลืนลงท้องไปจนหมด เด็กสาวตัวน้อยก็ขยับตะเกียบไปที่กุ้งตัวใหญ่สีส้มแดงแวววาวงดงามทันทีที่กุ้งเข้าไปอยู่ในปากความนุ่มเด้งและหวานล้ำของอาหารทะเลพลันทะลักออกมา ทุกครั้งที่ขยับปากเคี้ยวจะให้รสสัมผัสอันยากจะอธิบายหลิงอันขยับตะเกียบคีบของในชามใหญ่เข้าปากไม่หยุด ท่าทางหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับอาหารรสเลิศทำให้คนมองกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งทว่ากับยังไม่มีใครขยับตะเกียบใครที่ว่านั้นหมายถึงผู้ใหญ่ทั้งสี่ ส่วนเด็กชายตัวน้อยอีกสองคนนั้น“อร่อย! รสเลิศ เป็นรสชาติแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้กินแต่กับอร่อยล้ำอย่างไม่น่าเชื่อ!! โดยเ

“แม่หนูน้อยคือเทพธิดาที่มาช่วยเหลือพวกลุงสินะ ไม่เช่นนั้นแล้วจะมาได้ถูกจังหวะเช่นนี้ได้อย่างไร ฮึก!”หลิงอันทำตัวไม่ถูกเมื่อมีชายสูงวัยคุกเข่ายกมือปิดหน้าร้องไห้อยู่ตรงหน้า แตกต่างจากบรรยากาศครึกครื้นด้านหลังคนละขั้ว“แม่หนูอย่าไปสนใจเหล่าซินนักเลย เวลาเหล้าลงคอแล้วมักทำตัวเยี่ยงเด็กน้อยเช่นนี้”ชายสูงวัยด้านหลังเอ่ยยิ้ม ๆ ส่ายหัวอ่อนใจกับท่าทางของสหาย ในมือถือจอกสุราพร้อมกุ้งเผาตัวโตหลังพวกเขาได้ลองกินหม่าล่าทะเลและเปิดใจยอมรับอาหารหน้าตาประหลาด หลิงอันก็ได้เสนอให้พวกเขาก่อไฟย่างบรรดาอาหารทะเลกินกันข้างชายหาดไปเสียเลย ทำให้ตอนนี้ข้างชายหาดเต็มไปด้วยบรรดาคนทำงานประมง ภรรยาและลูกหลานของพวกเขา“เหล่าอิงหรือเจ้าไม่ดีใจ หากไม่มีเด็กน้อยคนนี้พวกเราคงได้กังวลไปอีกหลายเดือนกว่าจะจับปลาได้ตามต้องการเหมือนเดิม!” เขาเงยหน้าตะโกนพูดกับสหาย สีหน้าย่ำแย่จากการร้องไห้“ข้าดีใจสิ แต่ไม่แสดงออกราวเด็กเช่นเจ้า ไม่ใช่ว่าการกระทำของเจ้าจะทำให้แม่หนูน้อยอึดอัดเอาหรือ!” ว่าแล้วก็กัดกุ้งตัวโตซึ่งถูกจิ้มลงในน้ำปรุงรสเด็ดเข้าปากน้ำปรุงรสชาติเผ็ดเปรี้ยวหวาน เข้ากันได้ดีกับรสชาติหวานฉ่ำของกุ้งตัวโตพอกินกุ้ง

“หลิงอันกลับมาแล้วหรือ? ข้าแกะกุ้งไว้ให้เจ้ากินด้วย”อาการหงุดหงิดเล็กน้อยจากเรื่องไม่เป็นเรื่องถูกเป่าให้สลายหายไปทันทีหลังได้เห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของหยงซ่านเปาต้องอย่างนี้สิ เด็กนะควรจะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมีชีวิตชีวาเช่นนี้ถึงจะถูก“ขอบใจเจ้ามากนะ” ว่าพลางหย่อนตัวนั่งข้างกายบริเวณนี้ไม่มีโต๊ะให้นั่ง จึงทำได้เพียงหาใบไม้ใบใหญ่หรือไม่ก็ขอนไม้มาวางนั่งแทนเก้าอี้“อื้อ ไม่ต้องขอบใจข้า ข้าเต็มใจทำให้เจ้า ไม่ใช่เจ้าบอกข้าเองหรือว่าจะพึ่งพาข้านะ”เด็กสาวหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดูเหตุใดถึงได้แตกต่างจากตอนแรกที่พบเจอนักนะ ยามคราแรกออกจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองถือตัวขนาดนั้น มาตอนนี้กับว่าง่าย เชื่อฟังจนน่าตกใจ“ใช่ข้าพูดเช่นนั้น”“หลิงอันเจ้าดูสนิทสนมกับหยงซ่านเปามากเลยนะ ส่วนหยงซ่านเปาก็ดูเชื่อฟังเจ้ามาก”สือเหวินเล่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฝ่ายบิดาเห็นบุตรชายเอ่ยถามได้ตรงประเด็นถึงกับพยักหน้าพึงพอใจเขาเองก็อยากรู้ว่าอะไรทำให้หลิงอันดูสนิทสนมกับหยงซ่านเปามากนัก“คงเพราะซ่านเปาอยากกลายเป็นคนที่ข้าพึ่งพาได้กระมัง ข้าถึงได้ดูสนิทสนมกับเขา”แม้ความจริงจะเป็นเพราะนางชื่นชอบนิสัยว่า

คำกล่าวที่ว่าความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอยังคงใช้ได้จริงไม่ว่าจะในสถานการณ์ใด ผ่านไปเพียงแวบเดียววันหยุดสามวันสองคืนของพวกเขาก็จบลง ถึงเวลากลับไปใช้ชีวิตและหาเงินต่อแล้วก่อนจะเดินทางกลับ หลิงอันและสือกังได้แยกตัวออกจากคนที่เหลือไปพูดคุยเกี่ยวกับเส้นทางการซื้อขายอาหารทะเลและจำนวนความต้องการช่วงแรก สำหรับชาวประมงแล้วแม้จำนวนจะไม่มากเมื่อเทียบกับปริมาณที่สามารถหาได้ในแต่ละวัน ทว่าก็ยังถือว่ามีเงินเข้ามาบ้างดีกว่าปล่อยทิ้งไว้อย่างไร้ค่าแถมหลังได้ลิ้มรสรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์พวกเขาก็ไม่ได้มองว่าสัตว์หน้าตาประหลาดเหล่านี้ไม่มีประโยชน์อีกแล้วก่อนจากกันหลิงอันยังได้นำอาหารทะเลกลับไปด้วย เด็กสาวอยากนำกลับไปให้บิดามารดาจางเหวินกินด้วย แม้พวกท่านจะกินได้ไม่มากเพราะอายุมากแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้เลย“ตอนนี้ปริมาณความต้องการยังคงไม่มากนัก ต้องรอให้คนเมืองรู้ถึงรสชาติความอร่อยของสัตว์เหล่านี้ก่อน ถึงตอนนั้นความต้องการจะต้องเพิ่มขึ้น ท่านลุงไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ส่วนเรื่องสัญญาที่ได้มีการพูดคุยกันไว้?”“แม่หนูน้อยไม่ต้องกังวล หากมีคนมาซื้อสัตว์เหล่านี้ถึงที่นี่ พวกลุงจะยังคงเก็บส่วนหนึ่งไว้ให้เจ้าตา